WhivieBlog

WhivieBlog

Whisky voor iedereen!

'Whivie' staat voor Whisky voor iedereen. Het is een site waarvan we hopen dat hij u zal helpen whisky in al zijn facetten te leren appreciëren. Je kan alle informatie terugvinden op onze website whivie.be en op deze blog publiceren we graag de laatste nieuwtjes alsook de tasting notes, evenementen en ga zo maar door. Uw suggesties zijn natuurlijk van harte welkom!

Label 5

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul do, oktober 11, 2018 07:22:41

Bottelaar: Label Five
Regio: Schotland
Fles: Label 5 ‘Classic Black’
Kleur: goud
ABV: 40%

Snel Vergeten

La Martiniquaise, een Frans bedrijf, is eigenaar van deze spotgoedkope blend. Je vind hem ook bij ons erg makkelijk in de supermarkt. De blend werd in 1969 voor het eerst gelanceerd. Sinds 2008 is Glen Moray – de distilleerderij werd toen gekocht van Glenmorangie PLC – een belangrijk onderdeel gaan uitmaken van deze blend. In 2009 was dit een top 10 verkopende blend, waarbij de grootste afzetmarkt het thuisland – Frankrijk – bleek te zijn. In 2010 opende La Martiniquaise zelfs de Starlow Grain Distillery om onafhankelijk te kunnen blijven bottelen. Je betaalt amper 15 EUR voor een fles.

De neus offreert maar drie dingen: cavaillon, honing en butterscotch. Oh, wacht. Ik krijg nog kandijsuiker en wat bakkerijkruiden. Hij voldoet aan de verwachtingen omdat die erg laag gespannen zijn.

Het mondgevoel is nergens naar. Waterachtig en dunnetjes van smaak. Ik krijg een beetje meloen, wat suikers en iets floraal, maar ook iets erg metaligs dat al snel al de rest overstemt. Jammer, maar dit gaat heel erg snel bergaf.

De afdronk is nog korter dan de tijd die het peloton nodig heeft om je caravan te passeren (Tour de France op tv, weet u wel?).

De neus was twee keer niets, de smaak viel tegen en de afdronk… welke afdronk? Eentje om snel te vergeten. Maar ja, wat had je dan verwacht?

62/100

Geproefd door Mark Dermul op 25-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4251

Langs Surpreme

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul wo, oktober 10, 2018 17:16:37

Bottelaar: Lang Brothers Ltd
Regio: Schotland
Fles: Langs Supreme
Kleur: goud
ABV: 40%

Reine Claude

Van de Langs Supreme – die al sinds 1861 op de markt is – wordt gezegd dat hij uit 25 malt- en graanwhisky’s werd samengesteld, waarvan de jongste 5 jaar oud is. De blend krijgt dan nog 9 maanden tijd om te huwen, alvorens hij op fles gaat. Op het miniatuurtje dat ik voor mij heb staan, staat bovendien Glengoyne Distillery vermeld (alsook een afbeelding van deze Highlander). Lijkt me logisch dat die malt dan ook een belangrijk deel uitmaakt van deze blend.

Leuke neus op popcorn, kastanjes en carré confituur. Moutsuikers en bosbessen, melkchocolade en iets van graankoekjes. Da’s best een leuke neus, hoor.

De aanzet is zoet, maar zwak. Jammer, zeker na die leuke neus. Zoete mout, wat fruit in de vorm van appels, abrikozen en Reine Claude pruimpjes. Hier ging zeker wat sherry in de mix. En mierzoete grain. De smaak is licht en toegankelijk en erg zomers.

De afdronk is verrassend lang op zoete mout en abrikozen, maar zet na enkele ogenblikken je mond onverbiddellijk droog.

Prima neus, goeie smaak en lange finish. Dit is het betere werk van de blenders zonder groots te zijn.

77/100

Geproefd door Mark Dermul op 25-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4250

Stewarts Cream of the Barely (b1980s)

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul wo, oktober 10, 2018 07:14:37

Bottelaar: Stewart & Sons Ltd
Regio: Schotland
Fles: Stewarts Cream of the Barely, bottled 1980s
Kleur: vol goud
ABV: 40%

Cream no Cream

Deze wereldberoemde blend werd in 1831 voor het eerst op de markt gebracht door Stewart & Son of Dundee. Vreemd genoeg is hij vooral in Ierland razend populair, ook vandaag nog. Hij wordt samengesteld met niet minder dan 50 whisky’s en geniet de reputatie om flink wat malt te bevatten, waaronder malts uit Islay. De fingerprint malt echter, is de Highlander Glencadam. Ik vond in mijn kast no een fles uit de jaren 1980.

Ai, deze ga ik even moeten laten staan. De neus barst van het OBE, waardoor ik in eerste instantie vooral wordt getrakteerd op putgeurtje en ongewassen sokken, verwelkte bloemen en zure room. Dju. Het duurt toch dik vijf minuten voordat de OBE vervlogen is en vervangen door geflambeerde banaan, vanille en gekonfijte citrusschillen.

Ik had iets meer romigheid verwacht (hey, het is tenslotte cream of the barley), maar hij is slechts lichtjes olieachtig. Cream? No cream. Bruine suiker domineert, gevolgd door graankoekjes met stukjes chocolade. Wat gedroogde appelsienen en lichte rokerigheid. Het aandeel Islay lijkt me eerder beperkt.

De finish is zijn grootste troef. Een in een rokerig jasje gewikkelde zoetigheid van appelsien en chocolade blijft aangenaam lang hangen en red de meubelen, wat mij betreft.

Misschien had ik hier te veel van verwacht?

79/100

Geproefd door Mark Dermul op 25-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4249

Dewar’s White Label (b1971)

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul di, oktober 09, 2018 17:23:27

Bottelaar: Dewar & Sons
Regio: Schotland
Fles: Dewar’s White Label, bottled 1971
Kleur: vol goud
ABV: 40%

Modder

Nog zo’n auldie is deze Dewar’s White Label. Volgens mijn label werd deze in 1971 gebotteld. Ik droeg nog een pamper. Vandaag de dag nog steeds een populaire blend waarvoor je ocharme 20 EUR moet neertellen.

De neus is zoet op vanille, maar offreert daarnaast ook interessante toetsen van heide en zelfs iets van rook. Woodsmoke? Ook flink wat aardse toetsen, hoor. Denk aan plantenwortels en modder (in de goeie zin van het woord). Niet wereldschokkend, maar best aangenaam in putje zomer (het is vandaag 36°, nota bene).

De aanzet is aan de lichte kant, zonder waterachtig te zijn. Het eerste wat opvalt is wat OBE. Hij lijkt uit blik geschonken, moet ik zeggen. Maar dat blijft gelukkig niet al te lang hangen en word vervangen door bijzonder veel citrusfruit. Citroen, mandarijn en iets van pomelo. Lekker gekruid ook. Gember, vanille en wat tuinkruiden. Zomers.

Hoewel de afdronk niet echt lang genoemd kan worden, blijft hij even mooi nazinderen op citrus en gember.

Wederom een zomers niemendalletje dat het wellicht goed doet in een cocktail. Ik weet niet of de hedendaagse versie vergelijkbaar is, maar mocht dat zo zijn, dan krijg je toch waar voor je (weinige) geld.

73/100

Geproefd door Mark Dermul op 25-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4248

Bell’s Extra Special (b1983)

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul di, oktober 09, 2018 05:59:41

Bottelaar: Arthur Bell & Sons
Regio: Schotland
Fles: Bell’s Extra Special, rotation 26/08/1983
Kleur: vol goud
ABV: 40%

Pomme d’Amour

Bell’s Original is vandaag de dag een erg populaire en tevens zeer goedkope blend. Een fles kost je zo’n 20 EUR. In vervlogen tijdens was de Extra Special hun vlaggenschip. Tijdens de grote lenteschoonmaak kwam ik nog een flesje tegen uit 1983, in de vorm van een bel (net zoals hun proceleinen decanters, waarmee ze ook furore maakten).

De neus is erg braaf op honing en heide. Zoeter dan me lief is op butterscotch, kristalsuiker en wat pomme d’amour.

Ik ben aangenaam verrast door de body van dit niemendalletje. Dat het na 35 jaar op fles(je) nog zo vol van smaak is, zeg. Wel mierzoet op meer honing en suikers, zelfs wat siroopachtig. Gebakken appeltjes, vooral. Lichte kruidigheid die naar vanille overgaat.

De afdronk is kort, zoet en licht gekruid.

Heel brave, maar best drinkbare blend. Ideaal voor een cocktail, me dunkt.

71/100

Geproefd door Mark Dermul op 25-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4247

Mark’s Whisky Ramblings 216: Unnamed Orkney 13 Year Old 2005 Flander’s Finest Cask Selection

Mark's Whisky RamblingsGeplaatst door Mark Dermul ma, oktober 08, 2018 07:27:21

Unnamed Orkney? Tja, dat moet wel Highland Park zijn. En het is een ‘naakte’ Highland Park, geselecteerd door de jongens en meisjes van Flander’s Finest Cask Selection. Erg spirit driven zoals dat heet, offreert deze Orkney malt de perfecte mix van de kenmerken van Highland Park.



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4246

Unnamed Orkney 13 Year Old 2005 Signatory for Flander’s Finest Cask Selection

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul zo, oktober 07, 2018 08:31:37

Distilleerderij: Highland Park
Regio: Schotland (Islands)
Fles: Unnamed Orkney 13 Year Old 2005/2018, Signatory Un-Chillfiltered Collection for Flander’s Finest Cask Selection, Vatting DRU17/A63 65, Hogshead, 342 bts
Kleur: goud
ABV: 56.2%

In Zijn Blootje

De jongens en meisjes van Flander’s Finest Cask Selection kozen samen deze vatting uit de stallen van Signatory. Het is een ‘Unnamed Orkney’, wat natuurlijk double speak is voor Highland Park. Laat ik er verder geen woorden aan vuil maken en meteen mijn flesje openen.

Hola, wacht eens even! Dit is erg speciaal, hoor. Deze whisky is – op de neus alvast – wat men spirit driven noemt. Een perfecte mix van de kenmerken waarmee we Highland Park associëren: subtiele turfrook met flink wat maritieme en aardse elementen, aangevuld met zoete mout, heide, olijfolie, gekonfijte citrusschillen en allerhande soorten gras. Heerlijk herbaal (ik weet het, ik weet het, ik hou van mijn alliteraties). Met water wordt hij een tikkeltje waxy en doet hij zelfs wat aan brandwondenzalf denken, maar dan op een goeie manier (Mark, WTF?).

Boem! Pats! Paukenslag! Highland Park in zijn blootje! Zoetzuur op citrus, flink mineraal, kalksteen, turfrook en licht hout. De typische turf van Orkney doet zijn duit in het zakje, maar wordt nooit dominant. Zo hoort het. Perfect drinkbaar, maar aangezien ik de luxe van een hele fles heb, wil ik wel eens proberen met een koffielepeltje water. Dat maakt hem verrassend zoet op witte perzik, appel en nog meer gesuikerde citroenschillen, maar wel erg drinkbaar.

Heerlijke, minerale en zoete finish, lekker waxy. Alsof ik steentjes in mijn mond heb.

Een erg naakte Highland Park, als u begrijpt wat ik bedoel. Dat de jongens en meisjes van Flander’s Finest Cask Selection deze op de kop konden tikken, verbaast me niks en kan ik alleen maar toejuichen. Ik ben maar wat blij met deze HP, die niet eens 80 EUR kost.

88/100

Geproefd door Mark Dermul op 01-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4245

Highland Park Voyage of the Raven

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul za, oktober 06, 2018 08:12:42

Distilleerderij: Highland Park
Regio: Schotland (Islands)
Fles: Highland Park Voyage of the Raven, OB 2017
Kleur: koper
ABV: 41.3%

Huiginn & Muninn

‘For our Viking Ancestors, the raven was a powerful symbol of victory in battle, success on a voyage and loyalty to the God, Odin’. Hallo? Deze zoveelste NAS-expressie die Highland Park uit zijn blender’s lab tovert, komt in een mooie doos en opvallende fles. Ik beken, dat is nogal een krasse uitspraak, maar laat ik daar dan maar meteen aan toevoegen dat ik niet meer de fan van HP ben, die ik ooit was. Ze hebben teveel ‘marketingwhisky’ op ons losgelaten, vind ik. Hopelijk kan deze toch wel bekoren… Hij is gebotteld op 41.3%, wat ik dan weer verrassend vind.

Op de neus krijg ik zoete sherry, krentenbrood, hazelnoten, appelmoes, meubelpoets en nat karton. De turf is erg delicaat – wat ik niet erg vind – de fruitigheid van de rode variant – wat ik prettig vind – maar het karton is erg prominent – wat ik wel erg vind.

Mooi olieachtig en verrassend kruidig. Denk nootmuskaat, vanille en gember. De vanille is zelfs luid. Daarnaast gaat de fruitigheid – nu mooi hand in hand met de turfrook – de donkere richting uit. Bosbessen, gedroogde perzik, een verloren gelopen rozijn. De eik zorgt midpalate wel voor een bittere toets. Niet slecht, maar ook niet top.

De afdronk is middellang, tikkeltje kruidig en drogend.

Bwah. Niet slecht, maar van HP verwacht ik toch meer complexiteit en die ontbeert hij. Zo’n 60 EUR tel jij hiervoor neer. Ik niet. En wie zich afvraagt wat de titel in godsnaam betekent: het zijn de twee raven (gedachte en herinnering) die de oren en ogen van Odin vormden volgens de Noorse sagen. Nuff said.

82/100

Geproefd door Mark Dermul op 01-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4244

Royal Lochnagar Selected Reserve

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul vr, oktober 05, 2018 18:38:05

Distilleerderij: Royal Lochnagar
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Royal Lochnagar Selected Reserve
Kleur: brons
ABV: 43%

Mokatine

Dertien jaar nadat King William IV de Brackla distilleerderij nabij Cawdor Castle bezocht en haar hofleverancier maakte, bezocht Queen Victoria de Lochnagar distilleerderij nabij Balmoral Castle. De geschiedenis herhaalde zich en sindsdien draagt de distilleerderij trots Royal in haar naam. De Selected Reserve is een gelimiteerde reeks die af en toe (doch niet jaarlijks) verschijnt. Hij wordt gebotteld op drinksterkte. Aan het kleurtje te zien, ging er flink wat sherry-gerijpte Lochnagar in de mix.

Donkerzoete, erg zachte en aromatische neus op rozijnen, gekonfijte appelsienschil, verse vijgen, oud leder, ananas en banaan. Kruidnagel is het kruid van dienst. Karamel en caffé latte op de achtergrond. Mokatine wordt erg groots en domineert na enkele ogenblikken. Bijzonder lekker.

De smaak ligt mooi in het verlengde, met opnieuw flink wat sherry toetsen, maar met wat aardse tonen en zelfs een bittertje er door heen. De body mocht net ietsje meer zijn, wat mij betreft, maar op smaak zit het wel erg goed. Quasi complex.

De finish is wat te kort om lang genoemd te worden, maar blijft donkerzoet. Op het sterfbed verschijnt wel plots een geparfumeerde toets (lavendel?), die wat afbreuk doet aan de heerlijke neus en smaak.

Mocht de afdronk niet een tikkeltje teleurstellen, dan was dit een topper. Dat neemt niet weg dat dit nog steeds de lekkerste Lochnagar is die ik al proefde. Ik kan hem warm aanbevelen.

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 16-06-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4243

Royal Brackla 19 Year Old 1997 Berry Bros & Rudd

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul vr, oktober 05, 2018 07:27:37

Distilleerderij: Royal Brackla
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Royal Brackla 19 Year Old 1997/2017, Cask #9911
Kleur: licht goud
ABV: 46%

Mirabellen

In 1835 kreeg de Brackla distilleerderij bezoek van King William IV. Die vond de whisky zo lekker, dat hij Brackla opdracht gaf hofleverancier te worden. Sindsdien draagt de distilleerderij trots Royal in haar naam. In 1998 werd de distilleerderij eigendom van John Dewar & Sons. Veel officiële bottelingen zijn er niet, maar bij de onafhankelijke bottelaars kan je terecht voor een uitgebreid assortiment. Dit is er eentje van het Londense Berry Brothers & Rudd. Behoudens vergissing is het zelfs hun eerste en enige Royal Brackla tot nu toe.

Snoeperige en fris-fruitige neus op Pink Ladies en zo van die gummi kersen. Wat houtschaafsel en een verloren gelopen amandelnoot. Heel zachtjes gekruid. Denk gember en zoethout. Mooi, maar niks speciaals. Typische lentewhisky op de neus.

Op de tong is hij al even snoeperig en fruitig, hoewel de appels nu worden vervoegd door wat appelsien en limoen. De kruiden zijn ook een pak luider dan op de neus. Peper is nu onmiskenbaar, alsook een beetje nootmuskaat. Iets van perzik komt piepen. Mirabellen!

Hoewel de afdronk niks nieuws offreert, maakt hij me toch blij.

Leuke no frills lentewhisky. Zo’n 110 EUR.

84/100

Geproefd door Mark Dermul op 16-06-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4242

Royal Brackla 10 Year Old 2006 Highland Laird

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul do, oktober 04, 2018 07:22:28

Distilleerderij: Royal Brackla
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Royal Brackla 10 Year Old 2006/2017 Highland Laird, Bartel Rawlings Int., bourbon hogshead, 182 bts
Kleur: stro
ABV: 59.8%

Warm & Zoet

Royal Brackla werd in 1812 opgericht nabij Cawdor Castle – op de splitsing tussen Highlands en Speyside. Cawdor Castle is overigens het decor voor Shakespeare’s Macbeth, maar dit volledig terzijde. Deze 10-jarige komt uit de stallen van Bartel Rawlings, die hem bottelde op vatsterkte in zijn Highland Laird reeks. Ik proefde in die reeks al een leuke Auchentoshan 1992, maar ook een heerlijke Dailuaine 1996, vlotte Glentauchers 1996, prima Strathisla 1989 en Tullibardine 1993. Nu dus Brackla – op een bourbon hogshead.

Stevige, zoete, fruitige en romige neus. Zeg maar gerust vettig. Zoete boter, perzik, grapefruit en stekelbessen. Graeffe suiker komt plots stevig opzetten en het werkt! Dit is erg lekker.

Stevige aanzet, lekker pikant op zwarte peper en iets van nootmuskaat, maar ook flink wat eik. Dat wordt mooi tegengas gegeven door de zoete smaken in de vorm van gebakken appels, perzik en citrusfruit. Behoeft zeker geen water.

De afdronk is best lang en erg aangenaam: warm en zoet.

Deze was speciaal voor het Antwerps Whisky & Spirits Festival 2017 gebotteld. Mocht je daar geen fles op de kop getikt hebben, neem dan eens contact met Anverness. Misschien heeft Peter nog een flesje staan. Hij loont de moeite!

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 16-06-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4241

Glenglassaugh 28 Year Old 1986 Rare Cask Series

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul wo, oktober 03, 2018 06:28:15

Distilleerderij: Glenglassaugh
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Glenglassaugh 28 Year Old 1986/2014, Rare Cask Release batch 01 – cask #2101, 323 bts
Kleur: mahonie
ABV: 43.7%

Jelly Beans

Tot voor kort bracht Glenglassaugh enkele single casks op ons los in hun hoog aangeschreven Single Cask Series. Met de verkoop door Billy Walker (die zelf Glenallachie overnam) weet ik niet of deze reeks nog een lang leven beschoren zal zijn. Maar dit is er eentje uit de allereerste batch: een 28-jarige uit 1986 die in 2014 op ons werd losgelaten en ondertussen quasi onbetaalbaar geworden is. Oh, dat kleurtje…

De neus is eerder streng en bij de eerste snuif slechts een beetje fruitig. Maar als je enkele minuten geduld hebt, wordt je enorm beloond. Appels, peren, perzik en kersen worden je deel. Er zit ook iets snoeperigs in als van jelly beans. Flink wat aardse tonen. Een blaadje munt. Marsepein? Heerlijke hints van oloroso sherry, overigens. Op de achtergrond zit nog een klein toefje zwavel, maar het is zo klein dat het niet stoort, maar bijdraagt aan de belevenis. That’s a first. Heerlijke neus.

De body mocht net iets romiger zijn, wat mij betreft, maar op smaak is het wel een schot in de roos. Heerlijk fruitig op gebakken appels, peren en kersen, aangevuld met gedroogde vruchten als dadels en (in mindere mate) rozijnen. Duidelijke hints van Sevilla appelsienen, amandelen en vanille. Marsepein – wat op de neus nog een twijfelgeval was – komt hier mooi naar voor. Zacht gekruid op kaneel en nootmuskaat. Hint van extra vanille en zelfs een klein zilt randje. Complexity, anyone?

In de afdronk, die middellang is, verschijnt een licht bittere toets van de eik, maar dat kan de pret niet drukken. De donkere, gedroogde vruchten blijven lang hangen in een zweem van woodsmoke.

Een absolute topper van Glenglassaugh. Dankjewel voor het sample, Timon!

89/100

Geproefd door Mark Dermul op 10-05-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4240

Glenglassaugh 27 Year Old 1978 Artist Edition

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul di, oktober 02, 2018 07:22:52

Distilleerderij: Glenglassaugh
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Glenglassaugh 27 Year Old 1978/2009 for Whisky Fair, sherry hogshead, 211 bts
Kleur: licht goud
ABV: 56.8%

Naakt

Ik bezocht in 2018 de Whisky Fair in Limburg voor de allereerste keer. Wat een feest was dat, zeg. En elk zichzelf respecterend festival heeft ook zijn eigen botteling. Whisky Fair heeft er elk jaar meer dan één… dit is er zo eentje, weliswaar van vele jaren geleden. Deze Glenglassaugh – met een prachtig label, moet ik zeggen – werd in 2009 gelanceerd. De whisky had toen al 27 jaar doorgebracht op een sherryvat, maar kon nog steeds gebotteld worden op een heuse 56.8%.

De neus offreert in eerste instantie ongebakken brood en kruisbessen – een vreemde combinatie, misschien, maar niet onaangenaam. Na enkele ogenblikken evolueert dat naar witte chocolade met honing en gras. Iets van blik, zonder dat het stoort. Licht en aromatisch. Lente in je glas!

De aanzet is krachtig, zonder te branden. Appels (Granny Smith), maar dan in een likeur. Flink wat walnoten, nu en iets van honing en appelsienen. Doet wat aan Cointreau denken, maar verfijnder en zonder te plakken, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik vind het wel een tikkeltje verrassend dat ik na 27 jaar rijping nog steeds het gevoel krijg de mout te proeven. Maar de invloed van het sherryvat is ver te zoeken. Desalniettemin is dit een heerlijke whisky.

Pas in de afdronk komen er wat gesherriede (is dat een woord?) toetsen door in de vorm van een kruidige spirit met peper, appels en honing.

Betrekkelijk doordeweeks voor zijn leeftijd, maar misschien was het vermoeid hout? Nogal naakt, als u snapt wat ik hiermee wil zeggen... Dankjewel voor het sample, Timon!

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 10-05-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4239

Japanse tasting bij PROOF

EventsGeplaatst door Mark Dermul ma, oktober 01, 2018 07:22:48

Het zat er al efkes aan te komen, maar donderdag 26 september was het eindelijk zover. Timon en Nikkie entertainde een zaal vol enthousiaste proevers op een tasting van Japanse drankjes. PROOF, uw try before you buy bar in hartje Gent, haalde hiervoor niet alleen whisky in huis. Integendeel, slechts 2 whisky’s stonden op het menu.

Dat Japanners een speciale cultuur hebben zal de meeste onder ons wel bekend zijn. Kaizen, voor de kenners. Dat trekken ze door in alles wat ze doen: ambacht, kunst, … En dat is ook in hun dranken terug te vinden, of het nu sake, gin, whisky of iets anders is.

Als aperitiefje kregen we een gin van de betrekkelijk nieuwe Kyoto Distillery Co, nl. de Ki No Tea. Dit is een speciale, gelimiteerde editie van hun gin (de standaard gin heet Ki No Bi, wat zoveel betekent als de schoonheid van de seizoenen, als ik me goed herinner).

Ki No Tea, Kyoto Dry Gin, 45.1%

Deze gin is wel erg apart, moet ik zeggen – hij wijkt dan ook enorm af van de standaardgin (die overigens van gefermenteerde rijst wordt gestookt!). Dat heeft alles te maken met het feit dat hij – zoals de naam al aangeeft – infused werd met een speciale blend van verschillende Japanse thee.

De neus is erg vegetaal en groen op peterselie en rijst, terwijl de smaak naast het typisch Japanse citrusfruit yuzu ook nog wat rauwe bonen en groene thee offreert. De afdronk is erg kort. Naar mijn mening een acquired taste. We maakten er tevens nog een Gin & Tonic mee, gemixt met de Fever Tree Mediterranean. Maar dat vond ik zelf geen succes. Zoetzuur, metalig op appelsien en Dextro Energy tabletten. Misschien eens proberen met een andere tonic.

Miyamizu No Hanza, sake, Sakuramasamune, 15 à 16%

Ik weet niets van sake, behalve dat het een soort rijstwijn is die je zowel warm als koud kan schenken (tussen de 5°C en 45°C). Ik was dan ook maar wat blij met de uitgebreide info die onze gastheer hierover kon vertellen. De kwaliteit van sake wordt onder meer bepaald door de hoeveelheid ‘gepolijste’ rijstekorrels er in gaan. Voor een ‘gewone’ sake is dat zo’n 30%.

Een leuke, zoete neus op kweepeer, chocolade en dessertwijn, met een vreemde hint van rookworst (zij het wel erg kort). Op smaak vond ik het erg moeilijk me vast te pinnen, volgens mij notities. Ik heb enkel ‘zacht, zoet, erg toegankelijk maar onbenoembaar’ genoteerd. U bent er vet mee, ik weet het. Ik ook.

Junmaiginjo, sake, Sakuramasamune, 15 à 16%

Deze sake is van een hogere kwaliteit, waarbij 60% van de rijst gepolijst wordt. Blijkbaar heet dat de ‘milling rate’. In typisch Japanse no-nonsense stijl prijkt op het label duidelijk bij welk gerecht je deze best schenkt: ‘bonds well with beef’. Daarmee wordt ongetwijfeld verwezen naar die rotverwende koeien uit Kobe, die enkel donker bier te drinken krijgen, gras te eten en een godganse dag gemasseerd worden. Als ik reincarneer…

Op de neus was hij zoeter dan zijn voorganger en een tikkeltje romiger. Ja, volle body, maar weer moeilijk te benoemen voor mij. Ik moet eigenlijk vooral aan dessertwijn denken en zo gek blijkt dat niet te zijn.

Timon lastte een korte pauze in om de smaakpapillen even tot rust te laten komen, alvorens aan het whiskygedeelte te beginnen.

Hibiki Harmony Master’s Select, Suntory, 43%

Een Master Blender wordt in Japan hoger aangeschreven dan een Master Distiller en dat heeft alles te maken met het feit dat Japanners meer genieten van verfijnde dingen dan van rasechte smaakbommen waar wij – Westerlingen – meer pap van lusten. Een blend is voor de Japanner echt een kunstwerk en Hibiki is daar een prima belichaming van.

Dadels, pruimenlikeur, amandelen, bloemsuiker en een floraal element maken van deze neus een waar feest. Op smaak gaat dat nog een stapje verder. Donkerzoet fruit, abrikozenmarmelade en Oosterse kruiden (dat zal dan wel de mizunara zijn, zeker?). De lange finish is doorwrocht en evenwichtig, wat van deze Hibiki Master’s Select een absolute topper maakt.

Hakusu Distiller’s Reserve, Suntory, 43%

Eén van de malt whisky’s die in de Hibiki gaat is deze Hakushu single malt uit de forrest distillery aan de voet van wat wel eens de Japanse alpen wordt genoemd. Ik heb deze al vaak geproefd en het blijft telkens een fijn weerzien.

Een mooie, fruitige neus op appels en peren, druiven en limoen, maar met een (weliswaar erg zacht) streepje rook. Die turf zet zich op smaak veel prominenter door, samen met een pepertje. De afdronk is lekker lang met op het sterfbed nog een kleine lift door iets wat aan eucalyptus doet denken. Wat een heerlijke, mooi gebalanceerde malt is dit.

Nigori Yuzushu, ‘likeur’, 12.5%

Om af te sluiten – als digestief, zeg maar – had Timon nog een specialleke in de frigo staan. Deze drank is geen likeur, maar komt wel aardig in de buurt. Hij werd gemaakt van water, alcohol, yuzu, suiker en pruimen. Het label waarschuwt dat bezinksel (van de verse yuzuvrucht) op de bodem van de fles normaal is.

Op de neus kon ik de geur van Sunlight zeep niet wegdenken, hoe ik ook mijn best deed. Daarnaast Fanta Lemon, zoetzure Napoleon bonbons en een karrenvracht aan suiker. Op smaak was het meer van het zelfde – zoetzuur, sans de zeep, thank God – en erg fris. Ik zei wel degelijk ‘fris’, verwar dit aub niet met ‘lekker’. Maar wat een grappige ervaring. Frank, die naast me zat, grapte ‘Wortegemse doet dat beter.’ Ja, het had wel wat van een citroenjenever. Voor mij was het eerder de Japanse versie van de Bacardi Breezer, maar what fun! Zeker eens proberen.

Ja, ja, een topavondje, hoor! Ik had de whisky al wel geproefd, maar de andere drankjes waren niet voor me. En ik heb weer vanalles opgestoken. En veel gelachen in goed gezelschap. Kijk, daar doet een mens het toch voor?

Kakubin, Suntory Whisky, 80 proof (40%)

Terwijl iedereen afscheid nam, viel mijn oog op een ander Japans flesje op het schap. Deze Japanse klassieker stak mijn ogen uit, dus vroeg ik een glas.

Nu moet ik wel bekennen dat deze blend absoluut niet verfijnd was. De neus was best aangenaam, maar op smaak is dit een best scherp beestje. Maar je moet hem in zijn context zien. Dit is het type whisky dat in Japan voornamelijk – zo niet uitsluitend – wordt gebruikt om een mizuwari van te maken. Een glas vullen tot de rand met ijs, een goeie scheut van deze Kakubin en aanlengen met sodawater. Een tip voor volgende zomer.

Het was weer de moeite in PROOF, zoals steeds. Ik kijk alvast uit naar de volgende sessie!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4238

Mark’s Whisky Ramblings 215: Kintra 9th Confidential Cask (Inchmurrin 2007)

Mark's Whisky RamblingsGeplaatst door Mark Dermul zo, september 30, 2018 08:03:53

Kintra is ondertussen aan zijn 9e zogenaamde Confidential Cask toe. Het zijn dus single cask waarvan de distilleerderij geheim wordt gehouden – vandaar de naam. Het is echter een publiek geheim dat deze botteling een Inchmurrin betreft uit 2007. Ik ben alvast geïntrigeerd, want Inchmurrin staat in mijn lijstje helemaal niet bovenaan, maar de laatste maanden hoor ik niets dan goeds over deze malt.



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4237

Kintra 9th Confidential Cask

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul za, september 29, 2018 07:13:09

Bottelaar: Kintra
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Kintra 9th Confidential Cask (Inchmurrin 10 Year Old 2007/2018), 234 bts
Kleur: oud goud
ABV: 53.5%

Hint van Mokka

Kintra is ondertussen aan zijn 9e zogenaamde Confidential Cask toe. Het zijn dus single cask waarvan de distilleerderij geheim wordt gehouden – vandaar de naam. Alhoewel de meeste distilleerderijen toch wel links en rechts te achterhalen zijn. Zo is het een publiek geheim dat deze botteling een Inchmurrin betreft uit 2007. Ik ben alvast geïntrigeerd, want Inchmurrin staat in mijn lijstje helemaal niet bovenaan, maar de laatste maanden hoor ik niets dan goeds over deze malt. En als Erik zich dan aan een vaatje waagt… die man weet natuurlijk waar hij mee bezig is.

De neus is verrassend zoet op flink wat karamel, maar ook gebakken appels met bruine suiker. Wat sap van bloedappelsienen, hint van mokka en gedroogde abrikozen. Een toets van Arabische koffie en zachte kruiden. Om één of andere duistere reden moet ik aan een koffiehuis in Tunesië denken… Bizar, maar verre van onprettig. Ik heb daar mooie herinneringen aan.

De aanzet is prima. Krachtig zonder te branden en heerlijk romig. Het palet ligt perfect in het verlengde van de neus, maar wordt pittig gekruid op nootmuskaat en een beetje chili en kaneel. Een donkere fruitigheid is mijn deel en ik moet zeggen dat het me heel erg aanstaat. De tannine, die zich vanaf de tweede slok echt wel laat gelden, zorgt voor een prima balans. Behoeft absoluut geen water.


De afdronk is lang, kruidig en warm en zet je mond helemaal droog.

Het is nu officieel. Er bestaat wel degelijk zeer lekkere Inchmurrin. Aanrader!

87/100

Geproefd door Mark Dermul op 07-08-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4236

Inchmoan 12 Year Old

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul vr, september 28, 2018 07:14:44

Distilleerderij: Loch Lomond
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Inchmoan 12 Year Old
Kleur: koper
ABV: 46%

Vuurkorf

Inchmoan is een zwaar geturfde variant (50 ppm) van Loch Lomond, waarbij verschillende soorten turf worden gebruikt. Bovendien wordt een deel van de spirit in gewone pot stills gestookt, terwijl een ander deel in de speciale Lomond Still wordt geproduceerd. Oh, kijk nu… mijn allereerste Inchmoan!

De neus doet me aan een vuurkorf denken. Er zit naast flink wat zoetigheid ook iets zilts in. Dat is best aangenaam. Scheepstouw. Zeewier. Maar ook flink wat citrus in de vorm van zowel citroen als limoen. Doe daar nog wat geroosterde noten bij. Natte bladeren. Natte klei. Iets van peren en lychee. Dit staat me wel aan, moet ik zeggen. Blind zou je deze zomaar met Islay kunnen verwarren.

Donkerzoete toetsen worden afgewisseld met enerzijds zoete turf (zonder de typische medicinale toetsen van Islay, weliswaar) en anderzijds maritieme toetsen. Best wel wat groene tuinkruiden en pepers, maar de aandacht wordt vooral getrokken door pomelo en citroen in een rokerig jasje. Ik vind het allemaal prima, eerlijk gezegd.

De afdronk kan gerust lang genoemd worden, met een toets van assen en iets van koude koffie.

Hij is bina even lekker als de Inchmurrin 12 (uit 2017!), maar ontbeert een beetje de fruitige toetsen. Maar wat een leuke geturfde whisky, zeg!

84/100

Geproefd door Mark Dermul op 27-05-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4235

Inchmurrin 18 Year Old

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul do, september 27, 2018 07:15:54

Distilleerderij: Loch Lomond
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Inchmurrin 18 Year Old
Kleur: koper
ABV: 46%

Tannine

Doordat Inchmurrin gedistilleerd wordt in een Lomond still met rechte nek – en daardoor op een verrassend hoog alcoholpercentage van 83 tot 85% ABV wordt gevangen – behoudt hij erg fruitige toetsen (die op hun beurt te wijten zijn aan de esters die gevormd worden tijdens de bijzonder lange fermentatie). Deze rijpte 18 jaar en komt in een nieuwe verpakking, die er stukken beter uitziet dan de wilde koeien in de veelkleurige kokers. Inchmurrin is trouwens genoemd naar het grootste eiland in het Loch Lomond.

Oei, deze neus is verrassend oaky, moet ik zeggen. Flink wat houttoetsen, die het fruit serieus onderdrukken. Doet wat denken aan volkorenbrood, houtschaafsel en noten. Ontbijtkoeken van Granny, zeg maar. Appelsien en karamel. De kruiden doen me zelfs een beetje aan de Oosterse keuken denken.

Op smaak… Flink wat tannine, het is niet anders. Daarnaast proef ik heel wat houtkruiden zoals gember, zoethout, aangevuld met cacao en aspartaam – dat val wat tegen. Hint van karamel en chocolade. Nogal aan de droge kant. Het witte vruchtvlees van appelsienen. Ananas.

De afdronk kan je gerust lang noemen, maar hij is te bitter en droog om genietbaar te zijn.

Geef mij dan maar de 12-jarige met zijn fruitige toetsen.

83/100

Geproefd door Mark Dermul op 27-05-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4234

Deanston 10 Year Old 2008 Cadenheads for Whiskypedia

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul wo, september 26, 2018 07:21:09

Distilleerderij: Deanston
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Deanston 10 Year Old 2008/2018 Cadenheads for Whiskypedia, bourbon hogshead, 300 bts
Kleur: witte wijn
ABV: 56.7%

Whiskypedia

Whiskypedia is een leuke whiskyclub uit Lichtervelde die in 2012 het levenslicht zag. Op zaterdag 29 september 2018 houen ze – voor de tweede keer op overigens – een whiskyfestival. Op dat festival stellen ze trots hun clubbotteling voor, namelijk een door Cadenheads gebottelde Deanston van 10 jaar oud op vatsterkte.

Ik vind de neus alvast interessant, zij het wel niet zo gemakkelijk. Verrassend vettig op bakboter en aardappelschillen, aangevuld met hooi, humus en herfstbladeren. Qua fruit moet ik het stellen met een appeltje en een hint van citroen. Zacht gekruid. Een stevige jongen, toch.

Op smaak is hij een krachtpatser met flink wat kruiden. Nu krijg ik toch wat meer fruit. Gekonfijt, vooral. Citroen, appel en wat perzik. Iets van Turks Fruit, ook. Beetje snoeperig, wat de neus niet deed vermoeden en hem een pak zoeter maakt dan gedacht. Peer? Rode bessen? Alleszins een mooi streepje woodsmoke, flink wat gember en zoethout en een verrassend mespuntje zout. Dit is erg aangenaam.

De finish is erg lang en laat er geen twijfel over bestaan dat dit een bourbonvat was. De tannine – die gelukkig niet al te bitter wordt – laat je mond kurkdroog achter.

Een echte herfstwhisky en laat die nu net begonnen zijn. Proficiat, jongens, mooie vatkeuze! De fles zal op het festival zo’n 65 EUR kosten, dus haast je naar dat festival als je ze niet wil missen. Met dank aan Jürgen voor het sample.

85/100

Geproefd door Mark Dermul op 24-09-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4233

Inchmurrin 12 Year Old (b2017)

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul di, september 25, 2018 07:10:41

Distilleerderij: Loch Lomond
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Inchmurrin 12 Year Old, OB 2017
Kleur: koper
ABV: 46%

Lekker

Toeval wil dat ik van de Inchmurrin ook een recentere botteling te pakken kreeg. Ik proefde zopas die uit 2016, maar deze werd een jaar later op de markt gebracht. Dat er batch variatie gaat zijn is quasi zeker, want deze is een pak donkerder dan die van vorig jaar.

De neus offreert in eerste instantie veel graan en karamel, appelsien en bruine suiker. Hij flirt even met tropische toetsen, maar geraakt er net niet. Maar dat stoort absoluut niet. Hoewel deze neus weinig complex is, vind ik ‘m toch erg lekker en een tikkeltje zomers. Abrikozen en mango op de achtergrond maken van deze toch een klein fruitbommetje.

Hoewel de body weer erg licht is en dus romigheid mist, is het fruit hier wél tropisch. Mango, abrikozen en zelfs wat meloen houden hem erg zoet, terwijl de eik voor een mooie kruidigheid zorgt. Wat een aangename verrassing. Ja, toegeven, hij heeft ook een ietwat scherp randje van de tannine van het hout, maar dat is ‘m in deze wel vergeven.

De afdronk is best lang te noemen, licht drogend, maar vooral kruidig warm.

Dit is een erg lekkere Inchmurrin! Hoera, de eerste whisky van Loch Lomond die ik echt lekker vind. Waar gaan we dat schrijven? Op mijn blog, natuurlijk. Doh! Deze heeft absoluut niets gemeen met de vorige Inchmurrin 12. Probeer ‘m!

85/100

Geproefd door Mark Dermul op 27-05-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4232
« VorigeVolgende »