WhivieBlog

J&B JetTasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul vr, oktober 19, 2018 12:33:19

Bottelaar: Justerini & Brooks
Regio: Schotland
Fles: J&B Jet
Kleur: koper
ABV: 43%

Blog image

Donkerzoet

J&B – Justerini & Brooks – wordt al wel eens smalend Junk & Bullshit genoemd (ik beken, ik ben ook niet zot van hun ‘Rare’ die duidelijk enkel bedoeld is om te mixen), maar deze Jet sprak toch een beetje tot de verbeelding. De strakke, zwarte verpakking… Ik vind ze mooi. De inhoud is een blend van niet minder dan 32 verschillende whisky’s (voornamelijk Speyside) die allemaal minstens 12 jaar gerijpt hebben. Maar een geweldig succes zal het niet geweest zijn, want hij wordt ondertussen al niet meer gemaakt (maar is nog wel her en der te koop). Er was zowel een versie op 40% als op 43%. We proeven – gelukkig – de laatste.

Stop the press! Deze neus is erg aangenaam! Donkerzoet doch helder op gebakken appels, appelsienlikeur, nougat, walnoten en gekarameliseerde gember. Wat honing en karamel (natuurlijk, zou ik bijna zeggen), pruimen en dadels. Maar ook een droge kruidigheid en wat hout, die roet in het eten komen gooien.

Dat wordt verdergezet op smaak, maar helaas heb ik nu veel meer tannine dan de neus deed vermoeden, wat het donkerzoete er snel doet evolueren naar een flinke bitterheid. Dju! De kruiden zijn ook luider dan zou mogen. Deze blend schreeuwt een beetje. Vanaf de tweede slok – nadat de smaakpapillen het geweld een beetje gewoon zijn – merk je dat hij toch interessant is. Complex durf ik hem niet noemen, maar aangenaam? Dat zeker wel.

De afdronk is verrassend lang, donkerzoet en pittig.

J&B is niet echt mijn ding, maar deze vind ik wel lekker. En ik ben er zeker van dat hij het erg goed zou doen in een cocktail (een goeie Rusty Nail, bijvoorbeeld).

78/100

Geproefd door Mark Dermul op 28-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Glenfiddich Experimental Series Tasting ExperienceEvents

Geplaatst door Mark Dermul vr, oktober 19, 2018 07:22:21

We schrijven woensdag 17 oktober. Brussel is afgesloten omwille van de Europese top rond de Brexit en ik vloek luidop omdat ik het risico loop te laat te komen op mijn afspraak. En daar hou ik niet van. Absoluut niet, zelfs. En deze keer was het bovendien een erg leuke – en smaakvolle, zo zou later blijken – afspraak in het Thon hotel.

Met een uitnodiging van Oona op zak, parkeerde ik de auto in de ondergrondse garage van het hotel, nam de lift naar de eerste verdieping en bleek nog net op tijd gearriveerd voor een heuse Glenfiddich Experimental Series Tasting Experience. Amai, da’s een mondvol, maar het was dan ook veel meer dan een gewone proeverij.

Mark Thomson – de UK Brand Ambassador van Glenfiddich – zou ons trakteren op een geweldige avond vol vloeibaar lekkers.

Glenfiddich – één van slechts 6 Schotse distilleerderijen die nog in familiehanden is – is ’s werelds best verkopende single malt. Daar is een goeie reden voor. Afgezien van het feit dat William Grants & Sons als eerste een single malt exporteerde (in 1963 was dat) is het ook het bedrijf dat het proces van finishen heeft geïntroduceerd (weliswaar met Balvenie, maar da’s muggenziften). Innovatief? Je mag gerust zijn. En dat blijven ze graag doen.

Zo hebben ze ook de interessante Experimental Series op de markt. En vanavond zouden we daarmee uitgebreid kennis maken.

Blog image

Glenfiddich IPA, 43%

Voor hun IPA, de eerste in de reeks, lieten ze bij een ambachtelijke brouwerij in de Speyside een IPA produceren. Let wel: deze Indian Pale Ale is niet als product verkrijgbaar en volgens Mark zelfs helemaal niet zo lekker. Het bier (met een alcoholpercentage van 9%) werd speciaal gemaakt om er vaten mee te impregneren om daar dan de Glenfiddich whisky – die eerder op bourbon barrels had gerijpt – nog een 12 weken te laten rusten. Het resultaat was een erg drinkbare Glenfiddich met vanille, citruszeste en een mooie toets van hop. Hij werd gepresenteerd met een mooi stukje gepocheerde kabeljauw en de combinatie was verrassend lekker.

Glenfiddich Project XX, 47%

Het verhaal van de tweede release in de Experimental Series is erg leuk om horen. De 20 Glenfiddich ambassadeurs (vandaar dus de XX en de vingerafdruk op de fles) kregen de opdracht – zonder bijkomende uitleg – om in het warehouse elk 5 vaten te voorzien van hun naam. Daags nadien stonden er voor elk van de twintig ambassadeurs 5 glaasjes op tafel met uit elk door hun gekozen vat een sample. Wederom weinig uitleg behoudens de opdracht hun favoriet te kiezen. Op dag drie stond Brian Kinsman voor hun neus met een vatting van deze twintig samples. De combinatie bestond uit 17 bourbon vaten, 2 sherryvaten en één portvat. En ze zagen (lees: proefden) dat het goed was.

Blog image

Mark verraste ons opnieuw door deze Project XX – die zonder koelfiltratie gebotteld werd op 47% - te combineren met twee erg uiteenlopende gerechtjes. Enerzijds een stukje zalm en anderzijds een stukje duif. De tweede combinatie (met complimenten aan de chef!) kon mijn voorkeur wegdragen. De whisky, trouwens, was mijn favoriet van de avond.

Glenfiddich 21 Year Old Winter Storm, 43%

Voor het derde experiment – de Winter Storm – liepen de fans echt storm (zag u wat ik daar deed?). In een mum van tijd was de eerste batch uitverkocht. Wij hadden het genoegen om vanavond van batch 2 te kunnen proeven en wees gerust, batch 3 is ondertussen in productie. Wat deze Winter Storm zo bijzonder maakt is het feit dat deze Glenfiddich na 21 jaar op bourbonvat een finish kreeg van zes maanden op vaten waar voorheen ijswijn rijpte. Peller Estates uit het Canadese Niagara-on-the-Lakes (inderdaad, nabij de beroemde watervallen) plukt de druiven voor haar wijnen bij -10°C en maanlicht. Dat is geen folklore, maar een bewuste keuze, omdat de druiven dan van nature de hoogste concentratie aan suikers hebben. De Glenfiddich 21 mag drie maanden lang in zulke vaten overnachten om tot de subtiele single malt te komen die zo populair geworden is.

Blog image

Ik vond het geweldig om zowel de wijn als de whisky naast elkaar te kunnen proeven. Dat deed de ietwat omslachtige en bombastische titel van heel deze avond absoluut eer aan. En daarna konden we hem nog even combineren met een zalige crème brûlée met abrikozen. Hemels!

Glenfiddich 21 Year Old Reserva Rum Cask Finish, 40%

Maar Mark drukte ons op het hart het dessert niet in één keer naar binnen te spelen, want hij had een extraatje meegebracht. Weliswaar niet uit de Experimental Series, maar hij was van mening – aangezien het net als de Winter Storm een 21-jarige Glenfiddich was – deze ook eens naast dat dessert mocht gezet worden. Pure verwennerij dus.

Blog image

Maar het piece de resistance moest nog komen, natuurlijk. De avant-première van de nieuwste telg in de Experimental Series. Nummer vier is alvast opnieuw een erg veelbelovende whisky, want hij is gedurfd geturfd! Dit nieuwe experiment wordt begin 2019 in onze contreien verwacht.

Glenfiddich Fire & Cane, 43%

De mooi gefumeerde fles bevat een atypische Glenfiddich met een whisky op 8ppm. U leest het goed. De malt werd samengesteld met zowel geturfde als ongeturde malt die na vatting nog flink rokerig blijkt. Vandaar de ‘fire’ in de naam. De ‘cane’, wat zoveel betekent als suikerstok, verwijst naar het rumvat waarin deze mocht rijpen.

Blog image

Ik vond hem verrassend goed. Mijn eerste idee – no offense, Mr Thomson – was ‘Hola, een Bruichladdich op wijnvat?’ Om maar aan te geven hoe atypisch deze is. Maar het werkt prima. U mag zich aan uitgebreide tasting notes en een Rambling verwachten. Maar van zodra hij er is, niet te lang dralen, want ik vrees dat ook deze – net als de Winter Storm – snel zal uitverkopen.

Alles bij elkaar was het niet alleen geweldig om deze 5 whisky’s te proeven – in combinatie met heerlijke gerechtjes – maar het opzet van de zaal was ook van die aard dat het uitnodigde tot gezellig keuvelen met de andere genodigden. Geen stoelen, geen saaie presentatie, maar een levendig geheel waarbij de gastheer ons enthousiast van de ene setup naar de andere gidste. Mr Thomson nodigde ook echt uit tot een gesprek. Het was geen eenrichtingsverkeer. Vragen stond vrij. Proeven nog meer. En Mark vertelde erg enthousiast (het zou nog moeten mankeren, ik weet wel) en met de nodige humor. Geweldig vermaak op alle niveaus.

En de gastvrijheid van Glenfiddich kende vanavond geen grenzen. Terwijl we afscheid namen van de sympathieke ambassadeur en de mensen van het PR-bureau (die prima werk leverden, zoals steeds), kregen we nog een geschenk in de handen geduwd: een fles Glenfiddich Project XX. Wait, what? Een fles whisky? Cadeau? Dat had u niet moeten doen (maar ik ben blij dat u het gedaan heeft, want zoals ik al eerder zei, het was mijn favoriet van de reeks tot nu toe).

Ik keerde huiswaarts met mijn geschenk, het flesrestje Fire & Cane dat ik had gebedeld (voor de Rambling, uiteraard) en maakte een mental note. Mijn volgende trip naar Schotland zal sowieso een bezoek aan Glenfiddich bevatten.

Blog image

A big thank you to Mr Thomson of Glenfiddich, Mrs Claude, Anke & Sven for a great tasting experience.

May the Malt be with you!





Holt’s Buff LabelTasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul do, oktober 18, 2018 17:52:44

Bottelaar: Stanley Holt & Son Ltd
Regio: Schotland
Fles: Holt’s Buff Label, b1966
Kleur: oud goud
ABV: 43%

Blog image

Droge Sherry

Stanley Holt & Son bracht in de periode 1950-1972 een blend op de markt onder Holt’s Buff Label, waarvan de whisky 100% op sherryvaten heeft gerijpt. Het bedrijf werd in 1963 overgenomen door Long John Distillers Ltd, die het merk in 1972 afvoerden. Dit was allemaal lang voor het tijdperk van het internet, waardoor er verder maar weinig over te vinden is. Ik liet me vertellen dat de blend mogelijks Aberlour als fingerprint malt bevat. Whiskygabber Marcel had zo’n fles uit 1966 via een veiling te pakken gekregen en stuurde me een sample.

Lekker donkerzoete neus op rozijnen, amandelcake, parafine, gebakken Granny Smith en kaneel, met een druppeltje wijnazijn en een mooie hint van turf. Lekker old school en best aangenaam. Deze kan vlotjes naast de blends van vandaag staan, hoor.

Op smaak is het wat minder. Hij is nogal waterachtig en licht. Maar, wacht… na een tweede slok begint hij toch te bekoren met donkere toetsen van droge sherry, flink wat turf en peper en lijkt hij meer body te krijgen. Vreemd, maar wel prettig.

De korte finish zet je mond wel helemaal droog.

Liquid history, ondertussen zo goed als onvindbaar en eigenlijk een leuk ervaring. Merci, Marcel.

78/100

Geproefd door Mark Dermul op 28-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Glendower 12 Year Old 1975 Pure MaltTasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul do, oktober 18, 2018 12:17:56

Bottelaar: John Maclaren & Sons
Regio: Schotland
Fles: Glendower 12 Year Old 1975 Pure Malt
Kleur: vol goud
ABV: 40%

Blog image

Guimauve

Glendower is een blended malt die enkele decennia geleden furore (nou, ja) maakte. Toen heette dat natuurlijk nog een Pure Malt, wat zoveel mooier klinkt dan blended malt, toch? Er was een 3-, 8- en 15- én 21-jarige, maar exclusief voor de Franse markt werd er ook een 12-jarige uit 1975 gebotteld. Dat moet dus ergens eind jaren 1980 op de markt verschenen zijn. Cuvée Spéciale 1975 - 12 ans d’age staat er mooi op het label. Ik proef uit een miniatuurtje.

Heldere neus met een pittige kruidigheid, die nougat, citrus, banaan en zoete moutsuikers offreert en me erg aangenaam verrast. Na enkele minuten evolueert dit naar wine gums en ander gummi snoepgoed. Erg zoet dus.

De aanzet is zacht, de textuur eerder licht, maar niet onaangenaam. Mierzoet op de tong, met guimauve en Haribo beertjes. De zoetigheid is volledig snoeperig en niks komma nul fruitig. Da’s toch een tikkeltje jammer. Zachte kruiden proberen de meubelen te redden, maar het kalf is al verdronken (note to self: minder gezegdes, uitdrukkingen en spreekwoorden gebruiken).

De afdronk is meer van hetzelfde, zo mogelijks nog zoeter, maar wel erg kort – wat in dit geval geen probleem is, want deze wil je niet te lang in je mond laten hangen.

Het begon eigenlijk best goed op de neus, maar daarmee is alles ook gezegd.

67/100

Geproefd door Mark Dermul op 28-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Drovers Dram West Highland WalkwayTasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul do, oktober 18, 2018 07:23:28

Bottelaar: Drovers Inn
Regio: Schotland
Fles: Drovers Dram – West Highland Walkway
Kleur: goud
ABV: 40%

Blog image

Curiosum

De Drovers Inn is een hotel aan de noordelijke kant van het Loch Lomond en de Trossachs en een goeie uitvalsbasis om een wandeling te maken langs de bekende West Highland Walkway. Deze wandeling werd bedacht door Tom Hunter uit Glasgow in 1974 en werd in 1980 officieel geopend door Lord Mansfield, waardoor het meteen het eerste officiële long distance hiking trail in Schotland werd. Omdat het hotel smak in het midden van dit trail ligt, is het niet onlogisch dat ze hun eigen miniatuurtjes hebben om dit in de verf te zetten. Insiders beweren dat het een Lowland single malt bevat.

De neus is licht en granig op wit fruit, flink wat eikenhout en iets van citrus. Ik zou er mijn pink om verwedden dat het alvast géén Auchentoshan is. Na enkele ogenblikken in het glas begint hij fruitiger en minder houterig te worden. Iets van marsepein verschijnt, samen met en hint van wilde heidebloemen. Hoe langer hij ademt, hoe bloemiger hij wordt… en op Glenkinchie begint te trekken.

Helaas is de aanzet zwak. Erg zwak, zelfs. Een flauwe malt die erg bloemig is, licht gekruid, alsmaar zoeter wordt op honing en kristalsuiker en qua fruit enkel wat appelsien en een hint van jonge appels offreert.

De afdronk is zoet en genadig kort.

Een niemendalletje, curiosum, leuk aandenken als je de wandeling gedaan hebt, maar meer niet.

69/100

Geproefd door Mark Dermul op 28-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Crafword’s 3 Star Special ReserveTasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul wo, oktober 17, 2018 17:24:32

Bottelaar: Crawfords
Regio: Schotland
Fles: Crawford’s 3 Star Special Reserve Blended Scotch Whisky, bottled 1960s
Kleur: koper
ABV: 70 proof

Blog image

Textuur

A & A Crawford werd in 1860 opgericht in Leith en bracht deze 3 Star Special Reserve uit (in 1920 zouden ze daar nog de 5 Star aan toevoegen). In 1944 was het zelfs de meest populaire blend in Schotland. DCL had dit ook begrepen en lijfde het bedrijf in om dan het merk naar de achtergrond te verwijzen, ten voordele van Johnnie Walker, Dewar’s en White Horse. In 1986 echter, ging het merk over naar Whyte & Mackay, maar die konden het geen second lease on life geven. Vandaag de dag dus nagenoeg onvindbaar geworden. Ik proef uit een fles van de jaren ’60 van de vorige eeuw!

Soepele en licht neus op honing, appeltjes, zoete mout en lichte kruiden… en een zuurtje dat ik aan de leeftijd verwijt.

Hij is pittig op de tong, met een mooi olieachtige textuur. Nu krijg ik toffee, noten, appelsienschillen met een mooi bittertje. Er zit ook een streepje rook in dat me echt bevalt.

Op de middellange afdronk zijn het de appelsien en de rook die de plak zwaaien.

Mooie, oude blend. Jammer van dat zuurtje op de neus, maar dat is ‘m vergeven na meer dan een halve eeuw op fles.

81/100

Geproefd door Mark Dermul op 27-08-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Clan Campbell 5 Year Old Light Blended Scotch WhiskyTasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul wo, oktober 17, 2018 12:15:23

Bottelaar: Muir McKenzie & Co
Regio: Schotland
Fles: Clan Campbell 5 Year Old Light Blended Scotch Whisky
Kleur: oud goud
ABV: 43%

Blog image

Rozenwater

Clan Campbell is één van de bekendste, grootste en oudste clans uit het Schotse noorden, sinds de 13e eeuw. Het is dan ook niet onlogisch dat er een whisky naar hen zou genoemd worden. Sinds 1948 is de blend Clan Campbell op de markt. Vandaag de dag is het merk in handen van Chivas en is het één van de grootste verkopers in Fankrijk. Ik vond nog een oud miniatuurtje in mijn kelder – met leeftijdsaanduiding! – op 43%.

De neus is een mix van rood fruit en fietsbanden, gevolgd door dieselwalm en pomme d’amour. Wat grappig. Maar verre van onaardig. Hint van Turks Fruit en perzik. Ik vind ‘m meer dan leuk.

Helaas is hij bij aanzet zeer zwak, bijna waterachtig. Gelukkig maakt hij op smaak één en ander goed, hoewel hij wel flink zoet is. Karamel, suikerwater, rozenwater (veel!), gebakken appels met kaneel. En een metalige hint, die wellicht een variant op de OBE is, in dit geval. Mooie kruidigheid. Kaneel en kruidnagel. Volgens mij ging hier toch wel wat sherrygerijpte whisky in.

De afdronk is zoet, zoeter, zoetst. En kort, het dient gezegd.

Stukken beter dan zijn huidige tegenhanger, maar daar is niet veel voor nodig. Verre van een hoogvlieger, maar toch een leuke oude blend.

73/100

Geproefd door Mark Dermul op 28-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Clan Campbell Blended Scotch WhiskyTasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul wo, oktober 17, 2018 06:32:26

Bottelaar: Muir McKenzie & Co
Regio: Schotland
Fles: Clan Campbell Blended Scotch Whisky
Kleur: zonlicht
ABV: 40%

Blog image

Suikerwater

De Clan Campbell blend die vandaag de dag op de markt verkrijgbaar is heeft Glenallachie als fingerprint malt. Hij is genoemd naar de clan van Sir Colin Campbell, die in 1266 dapper vocht tegen de Engelsen. Sindsdien wordt de Duke of Argyll, het clanhoofd van de Campbells, de eretitel ‘MacCailein Mor’ toebedeeld, wat zoveel betekent als ‘zoon van de grote Colin’. Sinds 1984 is deze blend een bestseller in… Frankrijk.

Erg zomerse en frisse neus op appeltjes, vanille en florale toetsen. Maar daarmee is echt alles gezegd. Heel eenvoudig, heel toegankelijk en heel licht.

Euh… dit is erg zoet alsof ik suikerwater op steroïden drink. Doe daar vanille bij, romige karamel en een enkele Golden Delicious appel. Meer heeft het niet om het lijf.

De afdronk is eerder kort, zachtjes gekruid en vertoont een erg licht streepje woodsmoke.

Verwacht twee keer niks en je zal niet teleurgesteld zijn. Mixen, die handel.

68/100

Geproefd door Mark Dermul op 28-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Chivas The Century of MaltsTasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul di, oktober 16, 2018 20:44:52

Bottelaar: Chivas Brothers
Regio: Schotland
Fles: Chivas The Century of Malts
Kleur: koper
ABV: 43%

Blog image

Quatre Quart

In 1995 verraste Chivas met deze Century of Malts, een blended malt (toen nog vatted malt, by the way) van niet minder dan 100 maltwhisky’s, waaronder – volgens het bijgeleverde boekje – toch wel enkele die ondertussen niet meer bestaan. Vandaag de dag is de fles nog amper te vinden. Mijn eerste reactie is echter… waarom zou je in godsnaam 100 malt whisky’s willen mengen? What good can come of this? Maar misschien zal ik zodadelijk van gedachten veranderen?

De neus is mierzoet en in alle eerlijkheid niet zo verschillend (helaas!) van de gewone 12 Year Old (ik proefde zopas ook de ‘speciale’ Millennium release en het verschil is echt miniem). Hij vertoont eveneens weinig fruitigheid behoudens een beetje appelsien. Ook hier vooral suikers en honing met slechts een hint van marsepein en een klassieke quatre quart cake. Het grootste verschil zit ‘m in het feit dat deze een mooi streepje rook vertoont. Ik zou al in het boekje moeten gaan kijken welke Islay whisky daarvoor in aanmerking komt, maar ik kan het in alle eerlijkheid niet opbrengen. Nou, hier had ik toch wel veel meer van verwacht.

Ah, op smaak is het wel iets anders. Da’s al veel beter! Ja, hier zit wél diepgang in. Eerst zoet op graankoekjes met amandelen en honing, gevolgd door orangettes en dan iets van heide en hooi, maar het geheel is wel mooi gewikkeld in een flink rokerig jasje. De kruiden beginnen ook hun rol te spelen. Ik krijg nog iets van mokka, espresso met chocoladeschaafsel en slagroom, mokatine, geroosterde hazelnoten, groene druiven (pit incluis) en kastanje. Dit lust ik wel.

De afdronk is betrekkelijk lang, betrekkelijk kruidig en rokerig. Aangenaam warm.

De neus leek nergens op, maar dat maakte deze Century of Malts meer dan goed op smaak en in de aangename afdronk. En toch blijf ik het zot vinden om 100 malts te mixen (tenzij je een Frankendram aan het maken bent, natuurlijk).

84/100

Geproefd door Mark Dermul op 27-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Chivas Regal 12 Year Old 1988 MillenniumTasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul di, oktober 16, 2018 17:46:39

Bottelaar: Chivas Brothers
Regio: Schotland
Fles: Chivas 12 Year Old 1988, b 2000
Kleur: vol goud
ABV: 40%

Blog image

Suiker

In 1988 kon je je inschrijven op een speciale release van Chivas Regal 12 Year Old die tijdens de Millenniumviering zou gelanceerd worden. Inschrijven in 1988, je fles ontvangen in 2000. Je moet er het geduld maar voor hebben. Mijn vriend Marc is blijkbaar zo’n geduldig man.

Erg zoete, gekarameliseerde neus op perzik, honing, pomme d’amour en marsepein. Iets van stopverf doet wat afbreuk aan het geheel, maar voor de rest is deze neus – voor een gewone blend, zeg maar – best ok en zelfs beter dan ik me de Chivas 12 kan herinneren.

Hij is verrassend romig, maar wel mierzoet. Honing, karamel… helaas weinig fruitige toetsen. Het is eerder allemaal varianten op suiker. Een zachte kruidigheid schermt daar nog doorheen.

De finish is kort en offreert niets meer.

Ik heb nooit veel gehad voor de Chivas Regal 12 en deze speciale (is dat wel zo?) Millennium release heeft daar geen verandering in gebracht. Thx, Marc.

77/100

Geproefd door Mark Dermul op 27-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Chivas Regal 12 Year Old – bottled 1987Tasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul di, oktober 16, 2018 07:13:27

Bottelaar: Chivas Brothers
Regio: Schotland
Fles: Chivas 12 Year Old, b1987, Seagram’s, Rotation 87/1117
Kleur: goud
ABV: 43%

Blog image

Mooie viscositeit

De blend Chivas Regal 12 Year Old staat niet bepaald hoog op mijn radar, moet ik bekennen. Ik heb ‘m al een paar keer geproefd van verschillende tijdperken en heb er nog geen enkele gevonden die ik echt lekker vond. Sorry, het is niet anders. Maar mijn whiskyvriend Benny had twee flessen op de kop kunnen tikken, eentje gebotteld in 1987 en eentje gebotteld in 2006. Of ik ze eens naast elkaar wilde zetten. Kijk, voor zo’n experimentjes ben ik altijd te vinden. Beginnen doen we met die uit 1987, toen Seagram’s nog op he label stond en de liquid gebotteld werd op 43%.

Erg gekarameliseerde neus op graankoekjes, vanille, honing en wat perzik. Verrassen fris na zoveel jaren op fles. Hint van chocolade en marsepein. Beter dan de huidige versie en nog geen klein beetje ook. Aangenaam, maar daarom niet complex.

Helaas mierzoet met een grote bitterheid op de tong. Nog weinig fruit (een enkele perzik), maar vooral honing, suikers en wat kruidigheid in de vorm van witte peper en eikenhout. Jammer, de neus beloofde net dat tikkeltje meer. De body is echter prima. Goed mondgevoel. Mooie viscositeit.

Afdronk is middellang, honingzoet en deemstert zachtjes weg.

Nog steeds verre van een grootse blend, maar naar mijn (on)bescheiden mening de beste Chivas 12 die ik al aan de lippen mocht zetten. Bedankt, Benny!

74/100

Geproefd door Mark Dermul op 27-09-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Black & White (b1950s)Tasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul ma, oktober 15, 2018 17:44:15

Bottelaar: James Buchanan
Regio: Schotland
Fles: Black & White Old Choice Scotch Whisky
Kleur: brons
ABV: 43%

Blog image

Rook & Munt

Black & White heette eerst House of Commons, maar toen de leden van het Lagerhuis naar de fles refereerde met de kleuren (zwarte fles, wit label), duurde het niet lang totdat James Buchanan zijn merk herdoopte. De hondjes – Bobby & Fanny – kwamen pas veel later. Ik kon dankzij mijn vriend Emile de hand leggen op een fles uit de jaren ’50 van de vorige eeuw. Liquid history, dus. En hij heeft een prachtige bronzen kleurtje, zeg.

Toegegeven, de neus vertoont wel wat OBE. Maar dat neemt niet weg dat hij vooral donkerzoet ruikt, met een streepje rook. Bittere chocolade, appelsien die lichtjes aan het rotten is (géén off-note!), mokatine en een zuurtje als van kruisbessen. Gelaagd, zoet en zeer aangenaam.

Een licht metalen toets gaat donkerzoet fruit vooraf op smaak. Mooi gekruid, wel. Kruidnagel en zelfs een mespuntje kaneel. Donkere honing, gekonfijte appelsien, gedroogde abrikozen. Midpalate ontwikkelt zich een beetje rook en krijgt hij zelfs een zilt randje. Erg, erg aangenaam. Ik ben blij verrast.

De finish mag dan al aan de korte kant zijn, de pret kan alvast niet meer op. Rook en munt vormen het orgelpunt.

Deze is verre van ‘kapot’ ondanks meer dan een halve eeuw op fles en veel smaakvoller en complexer dan de hedendaagse versie. Bedankt, Emile!

83/100

Geproefd door Mark Dermul op 27-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Black Bull KyloeTasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul ma, oktober 15, 2018 07:09:12

Bottelaar: Duncan Taylor
Regio: Schotland
Fles: Black Bull Kyloe
Kleur: licht goud
ABV: 50%

Blog image

Doordeweeks

Black Bull is een range van onafhankelijk bottelaar Duncan Taylor. Ik proefde eerder hun 30- en 40-jarige, die ik beide erg kon waarderen. Deze Kyloe werd in 2014 voorgesteld en is een blend met een hoge ratio van maltwhisky’s. Hoeveel precies, laat staan dewelke, wordt niet prijsgegeven. Hij is genoemd naar de Kyloe, het woeste koeienras dat de koude winters op de Highlandse vlakte doorstaat dankzij de dikke vacht.

Op de neus is hij snoeperig zoet op Haribo beertjes en wine gums met enkele fruitige hints van peren en appels, een enkele lychee en kruisbes. Jonge eik met een zachte kruidigheid tracht hem wat diepgang te geven, maar faalt.

Ook op smaak is hij zoet, zij het wel niet meer snoeperig. Eerder fruitig zoet, maar tevens met een zuurtje. Grapefruit, honing, iets van noten en een beetje citroensap. De kruidigheid is nog steeds aanwezig, maar minder krachtig dan verwacht. Vanille verschijnt vanaf de tweede slok en maakt hem nog wat zoeter dan hij al was.

De afdronk is één en al vanille.

Nou, misschien lagen de verwachtingen te hoog? Maar deze kan me niet echt bekoren, hoor. Erg doordeweekse blend. Zo’n 25 EUR voor een fles, dus da’s niet zo erg. Bedankt, Pat!

78/100

Geproefd door Mark Dermul op 27-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



The AntiquaryTasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul zo, oktober 14, 2018 13:53:34

Bottelaar: Tomatin
Regio: Schotland
Fles: The Antiquary
Kleur: goud
ABV: 40%

Blog image

Spirity

The Antiquary – een blend die door de eigenaars van Tomatin op de markt wordt gebracht – kreeg onlangs een overhaul. De fles is nog steeds wat ‘diamant’-vormig, maar iets slanker en dus moderner. Naast de klassieke 12- en 21-jarige is er ook eentje zonder leeftijdsaanduiding, die ik vandaag probeer. Spotgoedkoop, alvast. Naast Tomatin en graanwhisky, zou deze ook andere Highland, Speyside en zelfs Lowland whisky bevatten.

Zoete mout, graankoekjes, tuinkruiden, vanille, appelsien en verschaalde pils. Dat is eigenlijk de neus van deze Antiquary in een notedop. En ik moet zeggen: ik ben er niet kapot van. Verre van.

De body is meer dan ok, dat wel. Maar op smaak krijg ik nu eerst de pils en dan wat citrus en wit fruit, gevolgd door wat peper, gember en iets wat me aan varens doet denken. Lichtjes pikant en zelfs een tikkeltje spirity.

In de korte afdronk krijg ik meer wit fruit en een beetje woodsmoke.

In 2015 ging deze nog met een zilveren medaille naar huis, gewonnen op de IWSC. Ik ben echter niet onder de indruk. Ligt het aan het feit dat ik ‘m proef op de warmste dag van de afgelopen eeuw?

65/100

Geproefd door Mark Dermul op 27-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



The Whisky Mercenary bij PROOFEvents

Geplaatst door Mark Dermul zo, oktober 14, 2018 08:31:46

Op dinsdag 9 oktober kwam Jürgen Vromans – beter bekend als The Whisky Mercenary – op bezoek in het Gentse PROOF om een aantal van zijn producten voor te stellen.

Jürgen is al heel lang begeesterd door elke sterke drank. Welk distillaat het ook moge weze, het voedt zijn passie. En dat merk je in de manier waarop hij komt vertellen over de dranken die zijn hart sneller doen slaan.

Maar eerst even een woordje over Jürgen zelve. Hij rolde bijna per ongeluk in het wereldje en werd al snel gevraagd om tastings aan elkaar te praten. Importeurs en verdelers vroegen hem vaak om een tasting te verzorgen of een stand te bemannen op menig festival. Hij werd steeds vaker ingehuurd en toen hij dan uiteindelijk besloot om zelf professioneel in het wereldje te stappen (eerst parttime, maar nu al even fulltime) was de naam ook snel gekozen.

Fast forward naar vandaag: hij is niet alleen onafhankelijke bottelaar van whisky, rum en gin, maar ook importeur van o.a. mezcal en armagnac. En vandaag wilde hij een – weliswaar kort, maar zeer leuk – overzicht bezorgen van wat hij zoals te bieden heeft.

Blog image

De debatten warden geopend met een mezcal. U weet wel: dat Mexicaanse spul dat gestookt wordt van een agave (familie van de cactus). Veruit de bekendste mezcal is de blanco, maar Jürgen had voor ons een specialleke mee, namelijk een vatgerijpte.

Nucano Mezcal, Anejo, 40%

Ik heb niet echt iets met mezcal. Ik vind het een moeilijke drank, eerlijk gezegd. In mijn koffie gaat het nog net, maar puur? Neen, niet direct mijn ding.

Blog image

Maar deze werd samengesteld met mezcal die 3 tot 5 jaar op vat had gelagerd, waardoor hij niet alleen een mooie kleurtje kreeg, maar bovendien een extra zoetje (vijg?) op de neus kreeg. De typische rook was zowel op de neus als in de smaak, maar vooraf in de afdronk heel erg aanwezig, samen met mokka en een zuurtje. Ik vond hem best aangenaam. 65 EUR.

Auchroisk 7 Year Old 2010, Limburg Dramclub, 53.5%

Dit was al de 7e clubbotteling van deze Duitse jongens, bekende van het beruchte whiskyfestival in Limburg (Duitsland), waar ik dit jaar voor het eerst naartoe ging. Geweldig festival, maar dit terzijde.

Blog image

Deze Auchroisk – een minder bekende malt, absoluut – was een stinkertje, als u het mij vraagt. Plantenwortels, bouillon, koude koffie en flink wat toffee en kamfer. Niet alledaags. Op smaak was hij zoet met een hoek af. En te bedenken dat dit een first fill oloroso sherryvat geweest is. Bizar! 80 EUR.

Bruichladdich 12 Year Old 2005, The Whisky Mercenary, 52.6%

Het was een blij weerzien met deze Laddie, met het grappige label van Jürgen als biker uit Sons of Anarchy. Ja, die labels zijn in een zatte bui tot stand gekomen, zoveel is zeker.

Blog image

Een zoete neus met iets van citrus, babykots (geen offnote), zoete mout en amper rook. Op smaak was hij erg spirit driven wat hem heel erg lekker maakte. Lekker rokerige afdronk. Een toppertje. 115 EUR.

Na deze Laddie kregen de smaakpapillen een korte rustpauze, maar niet voor lang.

Wardhead 21 Year Old 1997, Liquid Treasures, 55.5%

Wardhead is ge-teaspoon­-de Glenfiddich. Het gerust gaat dat er een liter Balvenie aan een vat Glenfiddich wordt toegevoegd om de onafhankelijke botterlaars in de onmogelijkheid te stellen het vat als Glenfiddich single malt te bottlen (andersom wordt ge-teaspoon­-de Balvenie – dus met toevoeging van wat Glenfiddich – gebotteld onder de naam Burnside).

Blog image

De neus is heerlijk fruitig op appels, banaan, kiwi met een florale hint en wat marsepein. Op smaak wordt hij zelfs wat snoeperig met drop, terwijl de afdronk nog een verrassend streepje woodsmoke presenteert. Stiekem vermoed ik dat dit gewoon Glenfiddich is, hoor. Maar wel een hele lekkere! 105 EUR.

Om af te ronden presenteerde Jürgen nog twee rums van eigen label, zij het wel The Rum Mercenary (met Jürgen als een soort gekke Jack Sparrow op het label, papegaai incluis).

Barbancourt 13 Year Old 2004, The Rum Mercenary, 49.3%

Deze rum uit Haïti had ik nog niet zo gek lang geleden al eens geproefd – en ook toen goed bevonden. Mijn tasting notes van Elexir d’Anvers en Galak Popri werden echter niet zo enthousiast onthaald, moet ik zeggen.

Blog image

En toch blijf ik er bij. Deze rum is erg toegankelijk – daar waren we het wel allemaal over eens – en erg lekker. 81 EUR.

Monymusk 11 Year Old 2007, The Rum Mercenary, 52.5%

De Monymusk is een ietwat vreemde, droge rum uit Jamaica, die een pak moeilijker bleek dan de Barbancourt – en betrekkelijk atypisch is voor een Jamaicaanse rum tout court.

Blog image

Hij was fruitig, maar met een hoek af. Denk ecoline of houtlijm met wat Turks Fruit. Op smaak kwam daar nog wat menthol aan te pas, maar hij was verrassend droog. Kamfer op de afdronk. Niet meteen mijn ding, maar toch interessant. 55 EUR.

Nou, dat was weer een erg leuke en interessante avond vol lekkers en in goed gezelschap, dus keerde ik meer dan tevreden terug huiswaarts.

Bedankt voor de lekkere spirits, Jürgen. Bedankt voor de prima ontvangst, Nikkie & Timon. Tot de volgende!

May the Malt be with you!



Johnnie Walker White WalkerTasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul za, oktober 13, 2018 15:16:58

Bottelaar: John Walker & Sons
Regio: Schotland
Fles: Johnnie Walker White Walker – Game of Thrones Edition
Kleur: vol goud
ABV: 41.7%

Blog image

Winter is Here

Wie van de geweldige reeks Game of Thrones houdt, kan al bijna niet anders dan deze fles proeven – of kopen – zeker? Ik vind het idee en de verpakking geweldig, de timing iets minder. Het vorige GOT seizoen is al een jaar geleden, het laatste seizoen is pas voor mei 2019. Maar goed, Johnnie Walker verzacht het wachten met deze speciale White Walker op 41.7%. Op de fles staat dat het aanbevolen wordt om hem uit het vriesvak te serveren. Dus deed ik dat ook, maar zette er tevens een glas ‘van het schap’ naast. Want whisky afkoelen is geen goed idee. Toch? Remember Dalwhinnie Winter’s Gold of The Snow Grouse… not my cuppa.

VRIEZER

De neus…. Euh… wacht even… euh…. Welke neus? Ik ruik niks! Dit doet me nog het meest denken aan een vodka, moet ik zeggen. Pas na enkele ogenblikken – is dat misschien de icy reveal waarvan sprake op het label? – krijg ik flink wat graanwhisky met die typische chemische zoetheid en een karrenvracht aan karamel en vanille. Maar weinig meer. Dat valt me tegen.

Hij is ijskoud (doh!), maar wel lekker vettig. Dat mondgevoel is prettig, maar op smaak is het wederom van dattum: chemische zoetheid, veel karamel, vanille en slechts een heel klein beetje fruit. Ik denk aan banaan en mango. Gelukkig brengen wat pittige kruiden leven in de brouwerij. Maar wederom moet ik eerder aan een vodka dan aan een whisky denken. Spijtig.

Van een afdronk is amper sprake op lage temperatuur. Zoet en kruidig, maar erg kort.

SCHAP

Op kamertemperatuur geeft de neus veel meer prijs. Dat wil niet zeggen dat hij veel lekkerder is. De aroma’s worden gewoon uitvergroot, me dunkt. Naast karamel en vanille krijg ik nu wel aangename toetsen van rode bessen, mango en stekelbessen, terwijl de zoetheid van de graanwhisky een pak minder dominant is. Zelfs het chemische randje is amper waarneembaar. Een frisse toets van menthol rondt het geheel af. Stukken beter, dus, zonder groots te zijn.

Hij is best olieachtig, maar niet langer vettig. Dat stoort niet. Een pak ronder en pittiger (meer uitgesproken kruiden als kaneel, kruidnagel en een mespuntje peper), maar echt fruitig durf ik deze niet noemen. Zoet, zeker, maar dan van karamel en vanille. Hint van chocolade, maar je moet je verbeelding aan het werk zetten en er voor werken.

De afdronk is middellang, maar neigt weer erg snel naar die zoetigheid die zo typisch is voor graanwhisky.

Ik begrijp niet zo goed waarom er aanbevolen wordt deze uit de vriezer te serveren. Dan lijkt hij nergens naar. Op kamertemperatuur valt het nog mee, maar groots is hij zeker niet. En de icy reveal is helaas niets meer dan de tekst ‘Winter is here’ die op de zijkant van de fles verschijnt bij het afkoelen, dankzij het gebruik van thermo-chromatische inkt op het label. Pakweg 40 EUR. Leuk collectors’ item, maar weinig meer. Wellicht net goed genoeg om de Night’s Watch te verwarmen…

77/100

Geproefd door Mark Dermul op 04-10-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).









Mark’s Whisky Ramblings 217: Johnnie Walker White WalkerMark's Whisky Ramblings

Geplaatst door Mark Dermul za, oktober 13, 2018 08:39:44

De populariteit van de televisiereeks Game of Thrones is u niet onbekend, tenzij u de laatste jaren achter The Wall gewoond heeft… Johnnie Walker speelt daar graag op in met deze nieuwe release ‘White Walker’, gebotteld op een onconventionele 41.7% ABV. ‘Serveer hem rechtstreeks uit het vriesvak’ deed wel wat ogen fronsen, maar dat hield ons niet tegen dit toch te proberen.

Maar aan het eind van de rit besef ik dat dit een fles is voor verzamelaars en niet zozeer voor liefhebbers, want hij lost de verwachtingen spijtig genoeg niet in.



Your mobile does not support playing flash video.

White Horse (b1980s)Tasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul vr, oktober 12, 2018 12:49:32

Bottelaar: White Horse Distillers Ltd
Regio: Schotland
Fles: White Horse, bottled 1980s
Kleur: oud goud
ABV: 40%

Blog image

Ballen

Ik proefde zopas een botteling van deze legendarisch blend uit de jaren 1970s. Die was lekker old school. Gelukkig bezig ik nog een fles, weliswaar van een decennium later. Ik ben eens benieuwd of deze White Horse uit de jaren 1980 mij evenzeer kan bekoren. Hij is alvast op een lager alcoholpercentage gebotteld en is een pak lichter van kleur.

Ik beken dat ik de neus van deze White Horse nog lekkerder vind dat die uit de jaren 1970s. Hij is helderder, als u begrijpt wat ik bedoel. Nog steeds old school, hoor. Meer appelsienen, honing en vanille en iets minder rook (wat minder Lagavulin?), maar ook wit fruit en perzik. Doet een beetje aan appelsienlikeur denken, maar dan met ballen aan zijn lijf. Bij de tweede snuif komt daar nog wat Italiaanse koffie met chocoladeschaafsel bij. Hoewel het hart, de essentie, van deze White Horse te vergelijken is met de oudere botteling, is het toch tevens een heel andere ervaring. Deze heeft duidelijk zijn eigen karakter, dat zachter en zoeter is. En absoluut heerlijk.

Prima body, bijna romig, en onmiddellijk erg zoet. Sinaasappelsap, perzik en toffee. Vanaf de tweede slok komen de kruiden opzetten. En daar is de turf! Ja, heerlijk, vanaf de tweede slok is de Lagavulin haast herkenbaar. Wat een mooie ontwikkeling!

De afdronk is lang. De afdronk is zoet en rokerig. De afdronk is absoluut genieten.

Wat een feest! White Horse… als je een oudere fles ziet (en ze zijn vaak best betaalbaar), niet twijfelen!

87/100

Geproefd door Mark Dermul op 25-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



White Horse (b1970s)Tasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul vr, oktober 12, 2018 07:01:25

Bottelaar: White Horse Distillers Ltd
Regio: Schotland
Fles: White Horse, bottled 1970s
Kleur: koper
ABV: 43%

Blog image

Roest

White Horse is een blend met een rijke geschiedenis. Hij werd gelanceerd door Mackie & Co, die op dat ogenblik zowel de Craigellachie als de Lagavulin distilleerderijen in eigendom had. Hij is genoemd naar een herberg in Edinburgh’s Canongate en kwam in de 1880s voor het eerst op de markt. Het is leuk om weten dat die herberg – The White Horse Inn – van 1650 tot 1917 in handen van de Mackie familie is geweest. In 1927 nam DCL (voorloper van Diageo) de boel over. In 2010 liquideerden ze zelfs het bedrijf White Horse Distillers Ltd, hoewel de blend ook vandaag de dag nog wordt geproduceerd. Ik proef vandaag en fles uit mijn geboorteperiode, de jaren ’70 van de vorige eeuw. Hij is gebotteld op 43%.

OMG! Wat een heerlijke old school neus! Gelaagd en intrigerend. Seville appelsienen, espresso, karamel op bruine toast, roest (I kid you not), oude boeken, stoffige kelder, geroosterde walnoten, tamme kastanjes en meubelpoets. Het zou me niks verbazen mocht hier niet allen flink wat Lagavulin in zitten (daar ben ik vrij zeker van), maar ook dat de meeste malts echt wel tijd gekregen hebben om te rijpen. Vergeet immers niet dat dit gebotteld werd in een periode dat het whisky loch volop aan het vollopen was!

Hij is lekker olieachtig, zacht gekruid, maar vooral donkerzoet met een rokerig randje. De appelsienen gaan de gekonfijte kant op, terwijl het old school effect alsmaar sterker wordt. Het is een perfecte verderzetting van de al prima neus.

De afdronk verzacht de zeden, brengt een glimlach op mijn gezicht… totdat ik me realiseer dat het de laatste druppel was die ik nog had.

Ofwel had ik erg veel geluk met mijn fles, ofwel is dit simpelweg een fantastische blend. Kudos!

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 25-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Blackstone 8 Year OldTasting Notes

Geplaatst door Mark Dermul do, oktober 11, 2018 20:33:53

Bottelaar: Aldi
Regio: Schotland
Fles: Blackstone 8 Year Old
Kleur: licht goud
ABV: 40%

Blog image

Plakkerig

De Blackstone 8 Year Old in een single malt, waarvan winkelketel Aldi de verdeler is. De distilleerderij wordt angstvallig geheim gehouden. Het betreft een Highland single malt, dus niet te verwarren met de Canadese Blackstone whisky.

De neus offreert koekjesdeeg, citrus, vanille en nougat, met een licht florale hint. Witte chocolade? Helaas ook een flink beetje karton. Niet meteen naar mijn gading.

De smaak is aan de lichte kant, verstoken van enige kruidigheid op wat munt na, en zoet op citrus en Golden Delicious appels. Maar het geheel wordt jammer genoeg wat overstemt door een soort chemische zoetheid, die hem bovendien wat plakkerig maakt vanaf de tweede slok. Toch wel wat teleurstellend.

De afdronk is middellang, maar op meer van hetzelfde, wat niet bepaalt toe te juichen valt.

Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat de distilleerderij zijn minder goede vaten aan deze discountketen verkocht (en er inderdaad absoluut niet zijn eigen naam aan wil verbinden). Dit is een niemendalletje met een chemische off-note. Toch bedankt, Pat.

64/100

Geproefd door Mark Dermul op 25-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).