WhivieBlog

WhivieBlog

Whisky voor iedereen!

'Whivie' staat voor Whisky voor iedereen. Het is een site waarvan we hopen dat hij u zal helpen whisky in al zijn facetten te leren appreciëren. Je kan alle informatie terugvinden op onze website whivie.be en op deze blog publiceren we graag de laatste nieuwtjes alsook de tasting notes, evenementen en ga zo maar door. Uw suggesties zijn natuurlijk van harte welkom!

City trip Edinburgh: zondag

ReizenGeplaatst door Mark Dermul di, oktober 06, 2015 06:02:57

Onze laatste dag in Edinburgh was er maar een halve, want om 15u zou ons vliegtuig ons terug richting Brussel voeren. We besloten de voormiddag te gebruiken voor een bezoek aan de Ocean Terminal in het noorden van de stad, waar de Royal Yacht Britannia aangemeerd ligt.



Dit schip werd in 1953 te water gelaten en heeft meer dan 1 miljoen mijlen gevaren met leden van de Koninklijke familie aan boord. In 1997 werd het uit de vaart gehaald en in Edinburgh opengesteld voor het grote publiek. Een 90 minuten durende toer (op jezelf, met een audioguide) leek ons niet het meest spannende wat we konden doen, maar we waren aangenaam verrast. Dit schip is echt de moeite om te zien.


Er was een bijzonder groot verschil tussen de voorsteven, waar de crew in eerder bekrompen omstandigheden moest leven; en de achtersteven, waar de ruime vertrekken voor de Royals waren ingericht.



Daarna nog een lichte lunch in de Loch Fyne Fishmongers Deli om nadien met de bus terug te keren naar de luchthaven waar onze vlucht met een half uur vertraging naar Brussel vertrok. Dearly Beloved stond ons op te wachten in het station en met veel enthousiasme werd de rit huiswaarts ingezet. Maar een lange avond werd het niet…



Ik durf te besluiten dat Edinburgh één van de topbestemmingen is voor een leuke city trip. Dichtbij, heel veel zaken zijn op wandelafstand, het openbaar vervoer is zeer efficiënt en betaalbaar (en free WIFI op alle trams en bussen!), het aantal gratis te bezoeken monumenten is niet op twee handen te tellen en de rest is prima betaalbaar, kindvriendelijke stad, whisky bij de vleet (maar niet om te kopen, want de prijzen zijn belachelijk hoog) en gezellige pubs. What’s not to like?


May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3088

City trip Edinburgh: zaterdag

ReizenGeplaatst door Mark Dermul ma, oktober 05, 2015 07:47:48

We werden gewekt door de zonnestralen die door het raam naar binnenvielen. Heerlijk! Natuurlijk weer voordat de wekker afliep, maar dat vonden Amber en ik geen probleem. Dochterlief sprong onder de douche, terwijl vader de planning erbij haalde. Het zou opnieuw – hoe kan het ook anders – een goed gevulde dag worden.

De bus (met gratis WIFI, overigens) bracht ons in minder dan een half uur naar het Holyrood Palace, het officiële paleis van de Britse vorst in de Schotse hoofdstad. Daar begonnen we aan een heerlijke (maar zware!) klim van 251 meter naar Arthur’s Seat op de top. Wat een spectaculair uitzicht! Het was de klim van meer dan een uur meer dan waard.

De afdaling ging iets vlotter, waarna we de bus naar Edinburgh Castle namen om de Scotch Whisky Experience te bezoeken. Ik wist natuurlijk op voorhand dat ik er niets nieuws zou leren, maar de rondleiding (à la pretpark in een karretje in de vorm van een whiskyvat) was zeer modern en aanschouwelijk. Na tien minuten werden we dan naar een proeflokaal geleid waar we een korte powerpoint kregen met wat uitleg over de verschillende regio’s. We mochten dan een whisky kiezen en het glas kregen we er als souvenir bij (Amber kreeg de Black Bull blend, terwijl ik de Laphroaig 10 aan de lippen zette). Wat mij vooral interesseerde was de whiskyverzameling die er tentoongesteld staat. Meer dan 3400 flessen, wat het de grootste verzameling ter wereld maakt. Die vijftien minuten waren te kort om ze allemaal te bekijken, dus namen we foto’s in Japanse stijl.

Aansluitend genoten we van een heerlijke lunch in het aanpalende restaurant met de toepasselijke naam Amber. Dochterlief genoot van een visschotel, terwijl ik me aan de haggis tegoed deed, met een heerlijke Talisker Skye er naast. Het dessert was er te veel aan, maar de koffie was heerlijk.

Terug buiten, waar de lucht ondertussen grijs begon te worden, bezochten we eerst Saint Giles Cathedral, alvorens af te zakken naar de Old Town, waar we via de Princes Street Gardens het bekende Scott Monument bezochten. Niet minder dan 287 trappen brachten ons helemaal naar de top, vanwaar we wederom een geweldig uitzicht hadden. Ik kan u verzekeren dat je dit best niet doet als je hoogtevrees hebt, want de top is echt bijzonder smal!

Eens we terug beneden waren, was het maar een kleine moeite om even de (gratis toegankelijke) Scottish National Gallery te bezoeken. Meesters als Rubens en Van Rijn kan je hier bewonderen, alsook enkele prachtige landschappen van Schotse schilders. Maar het moet gezegd: we waren beiden te moe van de recente klim (we stonden letterlijk op onze benen te trillen), dat we hier niet lang zijn blijven rondhangen.

We kwamen tot rust in de bijzonder oude Greyfriars Kirkyard, een kerkhof waar we zerken vonden van nobelen die in de 17e en 18e eeuw overleden waren. En ook het graf van Bobby, de bekende hond, liepen we niet voorbij.

Vlakbij het kerkhof vind je de geweldige Grassmarket, een plein dat omzoomd wordt door pubs en restaurants. Aangezien het nog te vroeg was om te dineren, besloten we in Maggie Dickson’s Whisky & Ale House te verpozen (en naar de tweede helft van Manchester City tegen Westham te kijken, waar we Kevin de Bruyne zagen scoren) met een IPA en Coal Ila 12. Dochterlief hield het (uiteraard) bij frisdrank.

We planden ons avondmaal te nuttigen in de bijzonder gezellige pub The Last Drop, maar werden aan de deur tegengehouden. ‘ID please,’ sprak de buitenwipper. Blijkbaar is het een 17-jarige, ondanks het feit dat ze vergezeld wordt door haar vader, niet toegelaten nog na 20u een pub binnen te stappen, tenzij ze er komt om te eten en na de maaltijd onmiddellijk de zaak verlaat. Nou, laat dan maar zitten. We zoeken elders ons heil. Die man deed natuurlijk gewoon zijn job. Eén blik om Amber zei genoeg: ‘Terug naar het Hard Rock Café’!

Met heerlijke ribbetjes, kip en harde muziek sloten we onze tweede dag af.

(wordt vervolgd…)



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3087

City trip Edinburgh: vrijdag

ReizenGeplaatst door Mark Dermul zo, oktober 04, 2015 08:54:53

Mijn dochter Amber wordt binnenkort 18. Aangezien haar zus, die vorig jaar 18 werd, een city trip als geschenk kreeg (we trokken een lang weekend naar Parijs), was het voor de jongere zus natuurlijk geen verrassing meer, maar ze mocht wel zelf de bestemming kiezen. ‘Ik twijfel tussen Praag en Edinburgh, papa,’ liet ze zich ontvallen. ‘Maar schat toch,’ was mijn snelle antwoord, ‘Praag is acht uur rijden, maar Edinburgh is nog geen twee uur vliegen!’. ‘Doe dan maar Edinburgh, papa’ en de reis was al geboekt voordat haar worden koud waren.

We arriveerden op donderdagavond, betrekkelijk laat, en trokken meteen naar het hotel waar we onze eerste dag planden alvorens naar dromenland te vertrekken. De wekker op vrijdagmorgen zou ons om 7u wekken, maar enthousiast als we waren, zaten we toen al aan het ontbijt.

Het bijzonder efficiënte openbare vervoer bracht ons in minder dan 25 minuten naar het centrum. We wandelden door de Princes Street Gardens, met prachtig zicht op het Edinburgh Castle dat boven de stad uittorent, om zo het National Museum of Scotland te bereiken.

Dit museum is gratis toegankelijk en echt een aanrader voor zowel jong als oud. Een zeer interactieve tentoonstelling in een prachtige setting. Het uitzicht over de stad vanop het dakterras was adembenemend, ook als was de lucht op dat moment nog grijs.

Vanaf het museum wandelden we de Royal Mile af naar het Scottish Parliament. Grappig genoeg was er net een demonstratie aan de gang van voorstanders van de onafhankelijkheid van Schotland. Dat neemt niet weg dat we probleemloos het parlement konden bezoeken (en een whisky rambling opnemen in de tuin). Wat een schitterende gebouw. Zeer modern en voorzien van alle snufjes. De dakconstructie is zelfdragend, zodat er geen pilaren in het halfrond het zicht belemmeren. Gratis te bezoeken, trouwens.

Na ons bezoek genoten we van een zonnige wandeling langs de Royal Mile, waar we de Whiski Bar & Rastaurant binnensprongen voor de lunch – en de Glengoyne 15 Year Old, want die stond in de aanbieding als Malt of the Moment. Lekker haggis gegeten! En dan het hoogtepunt van de dag: Edinburgh Castle. We hadden geluk dat het niet razend druk was en konden bijgevolg lang genieten van de verschillende uitzichten. Het kasteel op zich loont ook echt de moeite – opnieuw is er ook aan de kids gedacht. Je kan hier echt een leuke familie uitstap van maken.

Aangezien we nog een beetje tijd over hadden voor onze volgende afspraak, doken we een typische Schotse pub in. The World’s End had een mooie whiskykaart (ik dronk een Innis & Gunn biertje met een Macallan Gold er naast). Daarna doken we ondergronds voor een ‘griezelig’ bezoek aan de Real Mary King’s Close – een wandeling onder de Royal Mile waar tot 200 jaar geleden nog heel wat gezinnen leefden, die getroffen werden door armoede en de pest. Van zo’n leuke wandeling krijg je natuurlijk honger. Het was leuk om de stad ook bij valavond te zien, waarbij alle monumenten (en dat zijn er wel wat) mooi verlicht zijn. Tot slot namen we ons avondmaal in het Hard Rock Café – een familietraditie.

Na de onion rings en burgers en de aanschaf van de obligate T-shirt keerden we bijzonder moe, maar nog meer voldaan, terug naar ons hotel waar we als een blok in slaap vielen.

(wordt vervolgd…)



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3086

Reisverslag Glasgow (deel 4 van 4)

ReizenGeplaatst door Mark Dermul vr, februari 21, 2014 18:18:06

Zondag namen we uitgebreid de tijd om te ontbijten. Immers, we hadden pas een vlucht om 16u en konden het rustig aan doen vandaag. Op het programma: bezoek aan Auchentoshan. Wat? Terug naar de distilleerderij? Yep. We hadden nog plannen.

De vrijdag was immers zo hectisch verlopen dat we onze aankopen niet meer konden doen. Ook onze fles Auchentoshan 1957 hadden we op de distilleerderij achtergelaten met de bedoeling ze vandaag pas op te pikken. Bovendien hadden we onze flesjes van het Bottle Your Own programma nog niet kunnen afvullen.

Bij aankomst werden we door Anabelle, Mahj en Darran flink in de watten gelegd.

Mahj: ‘Would you like some coffee or tea?’
Mark: ‘Is that a trick question? I thought this was a whisky distillery?’

Algemene hilariteit, maar desalniettemin hielden we het bij een glas water. We hadden immers nog werk – werk dat het proeven van whisky behelsde.

We kregen vrij gebruik van de bar (niet van de flessen, van de locatie!) om een aantal Whisky Ramblings in te blikken. Daar waren we toch al een uurtje of twee mee zoet. Eerst aan de beurt was de Auchentoshan 38 Year Old 1975, een release voor het duty free segment. De fles kostte maar liefst 600 pond, maar gek genoeg zag ik ze later – in de duty free shop van de Glasgow Airport – voor 850 pond! Crazy. Maar wel geweldig lekker.

Daarna was het de beurt aan de Toshan Cum Laude: de geweldige Auchentoshan 50 Year Old 1957, die ik samen met Niek aanschafte. Het flesje staat momenteel ocharme 5.000 pond geprijsd. Toegegeven, we konden een heuse korting negotiëren. Maar toch. Bij het proeven van dit spul gaan mijn sokken twee keer op en neer (en niet alleen mijn sokken). Hoe dan ook, er staat u binnenkort een mooie video te wachten, dus.

De laatste video maakten we trouwens buiten, vlak voor Warehouse No 3, in een heerlijk Glasgow’s wolkbreukje dat snel weer wegtrok. Ah, de authenticiteit. Het ging immers om een nieuw vaatje dat net in het Bottle Your Own programma is opgenomen. Maar binnen filmen mocht niet. Begrijpelijk. We zijn zeer blij met het resultaat. Wij hopen van u hetzelfde.

Eens we daarmee klaar waren, deden we onze laatste inkopen (de buit was best indrukwekkend) en lieten ons dan per taxi naar het hotel brengen, waar we onze laatste lunch nuttigden alvorens het luchtruim richting Amsterdam te kiezen. Na een twee uur durende rit ploften we moe, maar meer dan voldaan, in ons eigen bedje. Het was alvast weer een weekendje om niet licht te vergeten.

Graag wil ik van de gelegenheid gebruik maken om mijn reisgezellen Niek & Ilse van harte te bedanken voor alweer een onvergetelijke uitstap, maar vooral mijn lieve schat Sofie die zich mijn whiskygrillen steeds laat welgevallen en als een rots in de branding achter mijn passie staat. Zonder haar was ik nooit de Toshan Man kunnen worden. I love you, sweetie!

(voor meer foto's, bezoek mijn Facebook-pagina!)



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post2438

Reisverslag Glasgow (deel 3 van 4)

ReizenGeplaatst door Mark Dermul vr, februari 21, 2014 07:31:54

Niek en Ilse zijn zeer bedreven in het uitstippelen van stadswandelingen (of uitgebreide reizen, for that matter), het zijn echte globetrotters. Dus lieten Sofie en ik ons maar wat graag door hen leiden doorheen onze ontdekkingstocht van Glasgow. Maar first things first, natuurlijk. Ontbijt! En daar hoort in Schotland natuurlijk haggis bij. Breakfast for champions!

Na een eerste korte stop bij Scotch Whisky Auctions, waar we enkele spullen dropten voor upcoming auctions, namen we de taxi naar George Square en de City Chambers. Via Ingram Street vervolgden we onze weg naar de Provand’s Lordship om dan in noordelijke richting de prachtige kathedraal en bijhorende Necropolis te bezoeken, één van Europa’s belangrijkste begraafplaatsen.

Van al dat fraais krijgt een mens honger. We wilden dan ook de gelegenheid niet links laten liggen om een lekkere (en echte) burger te eten in het zeer recent geopende Hard Rock Café op Buchanan Street, in het commerciële hart van de stad. Na onze hartige lunch deden we ons tegoed aan die leuke HRC collectibles en T-shirts alvorens onze weg verder te zetten.

Via Trongate bereikten we de Tolbooth Tower en Mercat Cross, waarna we in de botanische tuin van het People’s Palace even tot rust konden komen. Struinend door de Winter Garden zochten we de River Clyde die we dan stroomafwaarts volgden tot we terug in het hartje van de stad waren.

Wie Glasgow zegt, zegt pubs. Whiskypubs om precies te zijn. En we wilden de belangrijkste zeker niet missen. Onze eerste halte (kwestie van te aperitieven) was The Pot Still in Hope Street, vlakbij het Centraal Station. Klein, maar uiterst gezellig. De barvrouw moest een ladder gebruiken om onze keuze van het schap te halen. Terwijl Niek zich een Clynelish 14 Year Old liet welgevallen, probeerde ik de nieuwe Tomatin Cu Bocan. De dames hielden het bij wijn en fris.

Tegen dat we de pub verlieten was de stad al in duisternis gehuld. Langs Bath Street kwamen we aan in de befaamde brasserie The Bon Accord, waar we hadden afgesproken met Schotse vrienden. Daar nuttigden we een heerlijke 2-gangen menu (steak and kidney pie gevolgd door een chocolate tart) voor ocharme 6 pond!

Ik maakte ook kennis met de sympathieke eigenaar Paul, die dacht de Toshan Man de loef af te steken door de wedden dat hij mij een fles kon voorzetten die ik nog niet had. Hij kwam op de proppen met de oude 18 Year Old in het dumpy flesje, dat ik niet alleen dubbel heb in de verzameling, maar bovendien al geschonken had op een Toshan Tasting. Goedlachs nam de genereuze kerel me mee naar de bar en schonk me de 32-jarige sherrygerijpte Auchentoshan in uit 1973. Die fles heb ik niet dubbel (is dus nog dicht) en ik was dus maar wat blij dat hij mij een mooie dram uitschonk van die fles.

Wanneer rond 21u het live-bandje begon te spelen, hielden wij het voor bekeken (ze klonken echt niet goed!) en zakte af naar Argyll Street. Immers, hier is een kleine, maar zeer goede whiskybar te vinden die naar de naam The Ben Nevis luistert. Vreemd genoeg staat er echter geen enkele Ben Nevis op het schap. Maar zeker voldoende andere flessen om uit te kiezen.

Mijn goede vriend Andrew Nicholson (beter bekend van whiskyblender.com) en zijn hoogzwangere vrouw Emma (spraakwaterval if ever there was one) stonden er op om ons te trakteren op een slaapmutsje. Het werden er meerdere.

Het was een mooie afsluiter van een geweldige dag. Denk ik – ik kan me het laatste deel niet echt meer herinneren. As it should be.

De volgende ochtend – onze laatste dag – stond er nog een leuke activiteit op het programma. Maar daarover meer in de laatste blogpost.

(voor meer foto's, bezoek mijn Facebook-pagina!)



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post2437

Reisverslag Glasgow (deel 2 van 4)

ReizenGeplaatst door Mark Dermul do, februari 20, 2014 17:28:48

Terwijl we onderweg waren van Auchentoshan naar het Artisan restaurant, kreeg Rachel Barrie helaas telefoon van de school van haar jongste zoon. ‘Kleine ziek, kan je hem oppikken?’. De teleurstelling was groot, langs beide kanten. En dus verliet zij ons vroegtijdig en zaten we enkel met Jeremy Stephens opgescheept tijdens de lunch. Jeremy is de voormalige Head Distiller van Auchentoshan, maar promoveerde enkel jaren geleden tot Process & Spirits Quality Manager van de groep Morrison-Bowmore Distillers. Rachel Barrie is de factor zijn baas, maar hij is in de wolken met haar. Ze leert hem al de kneepjes van het vak. En hij is leergierig.

Na een rit van pakweg 30 minuten arriveerden we bij het Artisan restaurant voor de lunch. De chef, mijn goede vriend Derek Mather, maakte van de gelegenheid gebruik om ons een nieuwe schotel voor te stellen: Octomore Beef with an Auchentoshan Gravy. Het behoeft geen betoog dat dit lekker was. Het vlees smolt op de tong. Daarbij passeerden nog enkele drams de revue: Auchentoshan 22 Year Old 1990 for Artisan (een unieke Star Wars gelabelde fles – ja, Derek is ook fan), de Ardbeg Serendipity (die een beetje teleurstelde) en een Auchentoshan 15 Year Old 1997 Old Malt Cask (van de nieuwe Hunter Laing & Co).

Het dessert was ook niet van de poes. Een sorbet van vanille-ijs met Balvenie 30 Year Old! Smullen geblazen, dat kan ik u wel vertellen. Er staan letterlijk honderden flessen whisky in het restaurant van Derek. Slechts 8 of 9 distilleerderijen zijn niet vertegenwoordigd op de schappen. Dat is best indrukwekkend. Ook Jeremy had nog niet gehoord van Artisan, maar beloofde zeker terug te keren met wat mensen van Auchentoshan, iets waar Derek en Fiona zeker oren naar hadden.

Jeremy was zo vriendelijk om ons met de Auchentoshan Van af te zetten op onze volgende afspraak in hartje Glasgow: Douglas Laing & Co. Dit familiebedrijf is immers één van de belangrijke spelers op de markt van de Onafhankelijke Bottelaars en Fred was aangenaam verrast met de uitnodiging tot een interview voor ons whiskyboek. Dus mochten we het hoofdkwartier bezoeken. We werden er opgewacht door de enige Vlaming die het gezicht van een whiskybedrijf in Scotland is: Jan Beckers.

Jan ontving ons in de heuse Tasting Room om het hoogste verdiep van het prachtige Victoriaanse gebouw waarin de kantoren van Douglas Laing zijn ondergebracht. Fred kon helaas niet aanwezig zijn, maar had het interview schriftelijk voorbereid. Jan zou ons entertainen en wat heerlijke drams voorzetten. Jan bleek niet alleen een geweldige gastheer (die wel héél genereus schonk), maar ook een begenadigd verteller. Zo verhaalde hij hoe hij bij Douglas Laing terecht is gekomen en wat zijn taak precies is (the best job in the world, dus), maar hij schudde ook heel wat leuke anekdotes uit zijn mouw. Sommige daarvan zijn helaas niet voor publicatie vatbaar. Of ik zou u moeten doden.

Groot was onze verwondering, maar tevens onze blijdschap, als na een halfuurtje plots op de deur wordt geklopt en niemand minder dan Fred zelve even gedag komt zeggen. Hij is een kleine, maar zeer kranige 60-plusser die barst van de vitaliteit en mischief. Wat een geweldige vent! Met de interviews op zak en een grommende maag, besloten we dat Jan genoeg van zijn vrijdagavond had opgeofferd en gingen we op zoek naar een leuk restaurantje. Na het late diner waren we allemaal zo uitgeput, dat we besloten onder de wol te kruipen. Morgen zou het opnieuw een lange dag worden. Immers, we wilden Glasgow ontdekken. Maar dat leest u dan weer in de volgende blogpost.

(voor meer foto's, bezoek mijn Facebook-pagina!)



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post2436

Reisverslag Glasgow (deel 1 van 4)

ReizenGeplaatst door Mark Dermul do, februari 20, 2014 07:26:11

Het was al weer veel te lang geleden (van juni 2011) dat ik in Schotland geweest was, dus ik keek enorm uit naar het Valentijnsweekend waarin ik met Dearly Beloved zou afzakken naar Glasgow. De reden was drievoudig. Eén: gezellig weekend met het vrouwtje en ons bevriende whiskykoppel Niek & Ilse in Glasgow. Twee: een aantal interviews inblikken met mensen uit de whiskyindustrie. Drie: een speciale fles oppikken bij mijn favoriete distilleerderij.

We zullen de incheckprocedure in Amsterdam, bij KLM, kort omschrijven. Horrible! De elektronische check-in deed het niet, dus moesten we naar de balie. Daar werkte het systeem ook al niet en diende de betrekkelijk onvriendelijke en ongeïnteresseerde dame alles met de hand in te voeren. We kregen nog een aparte rekening gepresenteerd voor de bagage die we dan aan een andere balie moesten betalen omdat ook onze credit card niet kon gelezen worden op haar terminal. Het enige voordeel was dat we niet lang hoefden te wachten om in te schepen, nagenoeg iedereen was al aan boord. Enfin, snel vergeten en overschakelen op leuke herinneringen. En die zijn legio!

Na een zorgeloze en korte vlucht, konden we onze bagage meteen in de kamers zetten en een taxi richting Clydebank nemen. De staff van Auchentoshan stond ons al op te wachten. We kregen een heuse behind-the-scenes rondleiding door de Distillery Manager zelve, Alistair McDonald, die instructie gekregen had (naar eigen zeggen) om ons als VIP te beschouwen. Ah, de kracht van de Toshan Man.

En geloof het of niet, we kregen toch nog een paar plekjes te zien die we eerder niet waren tegengekomen. Maar meer kan ik er niet over zeggen. Of ik zou u moeten doden…

Tijdens de rondleiding schonk Wendy, de verantwoordelijke van het visitor center, een Three Wood en een 21 Year Old. Lekker! Maar we kregen ze niet voor niks! We moesten er voor werken. Nou, ja, werken. Ik kreeg de eer om een zak gist toe te voegen aan de washback. Alistair zag dat het goed was. ‘Mooie spreiding, Mark’, knipoogde hij. We maakten nog een praatje met de medewerkers (Colin bij de mash tun, Danny bij de stills). En ondertussen bleef Ilse maar foto’s maken.

Aangekomen in Warehouse No 3 kregen we de mogelijkheid om te proeven van de twee Bottle Your Own vaten die er liggen te rijpen. Een 17-jarige uit 1996 en 12-jarige uit 2001. Ze zijn beiden geweldig! We beloofden nadien zelf nog flesjes af te vullen, maar daar hadden we nu niet meteen de tijd voor, want onze hooggeëerde gasten waren aangekomen: Jeremy Stephens en zijn chef, de illustere Master Blender van MBD: Rachel Barrie.

Voor Niek en Ilse was het een blij weerzien, voor Sofie en mezelf was het een eerste kennismaking. Wat een toffe madam! Maar de tijd was beperkt. We waren hier tenslotte om een interview af te nemen voor het whiskyboek waar we nu al drie jaar aan werken. Het interview met Rachel overtrof alle verwachtingen. We mochten het bovendien op video registreren en duurde maar liefst 26 minuten. En geloof me, Rachel heeft zeer interessante dingen te zeggen. Maar wat precies houden we natuurlijk nog even geheim.

Nadat de plichtplegingen voorbij waren kwamen Rachel en Jeremy aandraven met een doosje, dat de originele reden was om af te zakken naar Glasgow. In de doos, zeer veilig verpakt, zat fles 100 van de 171 van de Auchentoshan 50 Year Old 1957! Yep, Niek en ik hebben samen deze fles aangeschaft. En over iets meer dan een jaartje zal ik Niek’s deel helemaal terugbetaald hebben en is de fles officieel de hoofdvogel van de Toshan Man Collection. Bedankt, Niek!

We hadden graag nog veel langer in de Blender’s Room blijven hangen, natuurlijk, maar de klok tikte onverbiddelijk door en het was hoog tijd om af te zakken naar Wishaw voor een heerlijke whiskylunch in het Artisan Restaurant van Derek Mather. Een geweldig adresje, ook al ligt het zo’n 30 minuten buiten de stad. Aanrader! Maar daarover meer in het tweede deel van dit reisverslag.

(voor meer foto's, bezoek mijn Facebook-pagina!)



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post2435

Springbank Whisky School

ReizenGeplaatst door Mark Dermul do, november 14, 2013 17:42:15
Onze vrienden van Maltlovers hebben onlangs deelgenomen aan de Springbank Whisky School. Hun verhaal is geweldig en daarom zijn we blij dat Jeroen Van Dijck ons toestemming verleende om zijn verhaal hieronder uit de doeken te doen. Het is immers een unieke belevenis die we u niet wilden onthouden. Bedankt, Jeroen, om je avonturen met ons te delen.

Terug naar school

De Springbank Whisky School is een 5-daagse cursus waarin je alle stappen van het productieproces van single malt whisky doorloopt. Van mouten tot bottelen: alle stappen worden bij Springbank op de distilleerderij zelf uitgevoerd. Bovendien maken ze drie verschillende single malts in het verre Campbeltown: ongeturfde Hazelburn, lichte geturfde Sprinbank en flink geturfde Longrow. Tijdens deze vijfdaagse zouden 6 studenten de knepen van het vak leren: Sergio uit Spanje, Adolf uit Duitsland, Morten uit Denemarken, Cameron uit de States en twee Belgen, Ben en Jeroen. Ze verblijven in het Feorlin Guesthouse bij Angela en Callum, op twee minuten wandelen van de distilleerderij.



Niet voor broekventjes

Dat wordt op de eerste dag al duidelijk. Na een korte veiligheidsronde door levende legende Frank McHardy, moeten we meteen aan de slag. Zo’n 6 ton gerst moet door middel van shiels en kruiwagens op de moutvloer uitgespreid worden, om nadien in een gat in de vloer te verdwijnen om via transportband naar de kiln getransporteerd te worden om te drogen. Wij stadsjongens voelen het na 1,5u hard labeur als flink in onze ruggen en armen. En wij dachten dat we hier op vakantie waren!



Na de thee worden we in duo’s opgedeeld. Ben en ik moeten de berg mout in de kiln mooi uitspreiden. Weinig licht en redelijk heet en nog meer met de schup aan de slag. Daarna mogen we verkassen naar het warehouse. Er is namelijk een batch van 28 lekkende vaten gevonden, die allemaal moeten verwijderd worden uit het warehouse. Dat klinkt makkelijker dan het is, want ze zitten verspreid over het warehouse, tussen de andere vaten, soms drie hoog. De grote moeilijkheid is de andere vaten nadien terug op hun plaats te krijgen met de bung hole naar boven. De vaste crew lukt het steevast, maar voor mij is het een hogere vorm van magie, want ik slaag er nooit in.



Bijles

Alle studenten zijn bekaf op hun eerste avond en de meesten kruipen meteen onder de wol. De Belgen besluiten nog een stapje in de wereld te gaan zetten en passeren terug langs de distilleerderij waar de nachtploeg al aan de slag is. Het wordt een weeklange traditie. We mogen nog even een handje toesteken bij het mashen en krijgen tekst en uitleg. Voordat we het goed beseffen draait elk bezoek uit op een goede 45 minuten bijles. Daarna zakken we af naar het Ardshiel Hotel, waar we nog enkele drams nuttigen.



Marketing is slecht


De volgende dag is het opnieuw hard labeur. Zo’n 13.000 liter spirit moet afgevuld worden in iets meer dan 60 vaten, alvorens deze te slapen gelegd kunnen worden voor hun rijping van 10 jaar of meer. Volle vaten rollen is opnieuw een heuse klus. Ondanks de bescheiden temperatuur werken we al snel in T-shirt. Daarna mogen we nog een uurtje meehelpen in de bottelarij, waar we voor Cadenhead meehelpen met het afvullen van flesjes Caperdonich 1977. Daarna komt de eerste echt les, gegeven door niemand minder dan Frank McHardy.

We krijgen allemaal de kans om heel wat vragen te stellen over de werking van een distilleerderij en Frank gaat hier gretig op in. En hoewel hij het proces van zijn magische mantel ontdoet (hoewel de marketingjongens de doelgroep hiervan maar al te graag trachten te doordringen), laat hij duidelijk verstaan dat de stillman en maltman wel degelijk alles stap voor stap perfect uitvoeren tot in het laatste details en niets het aan toeval overlaten. Enkel zo kunnen zij hun beoogde product maken.



Een moeilijke dag (en nacht)

De vierde dag zou de moeilijkste blijken. Na het uitspreiden van zes ton mout uit de steeping bins op de moutvloer, mochten een deel van de moutvloer geledigd worden in de kiln. Daarna bottelden we een Highland Park 25 Year Old voor Cadenhead. In de namiddag nam Frank ons mee op stap doorheen Campbeltown, waarbij we de oude gebouwen van de distilleerderij bezochten, alsook Glen Scotia en Glengyle Distillery – Frank’s eigen geesteskind. Hij is bijzonder trots op deze in 2004 heropende distilleerderij. Ze is maar een paar maanden per jaar operationeel. In 2014 verschijnt de langverwachte eerste release van Kilkerran 10 Year Old, iets om naar uit te kijken. We eindigen met een privé-tasting in het warehouse waar we meteen naar de betere vaten worden geleid. We proeven er maar liefst acht, op vatsterkte natuurlijk, en gaan met een grote glimlach weer naar huis. Aangezien het tevens onze laatste avond in Campbeltown is zakken we af naar de Feathers Inn, waar een live-bandje speelt. Luid gezang, gek gedans, veel bier en whisky, kortom een geweldige afsluiter van de week.



Vrijdag leggen we ons examen af. Iedereen slaagt met onderscheiding. Dit wordt gevolgd door een lunch met de directie van de distilleerderij, waarna we onze diploma’s in ontvangst mogen nemen, samen met een gepersonaliseerde fles Springbank. Ben en ik hadden zelf nog een leeg vat op de kop getikt dat een bier brouwende vriend thuis wil gebruiken om zijn brouwsel op te laten rijpen.



Helden

Met het lege vat op de achterbank, een 25-tal flessen en een zak vol vuile kleren in de koffer, verlaten we Campbeltown. Wat een avontuur. Dit vergeten we nooit. We hebben onze helden in levende lijve mogen ontmoeten, zij aan zij met hen mogen werken en kunnen daardoor het eindproduct des te meer begrijpen en appreciëren. Het is het resultaat van hard werken door goeie mensen, die hun werk met veel toewijding en trots uitvoeren. Elke keer dat we een Springbank aan de lippen zetten, zullen we aan hen terugdenken, zo ver weg in Kintyre. En de whisky zal hierdoor des te beter smaken.

Jeroen Van Dyck (vergezeld van goede vriend Ben Floren)

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post2250

Whivie On the Road – Super Premium Rare Addendum

ReizenGeplaatst door Mark Dermul do, juni 23, 2011 18:19:01

Tijdens onze uitstap hebben we heel wat interessante mensen leren kennen. Je weet nooit wat zo’n ontmoeting kan teweeg brengen. Iemand kent iemand anders, die dan weer iemand kent die iets speciaals kan laten proeven. En zo kom je af en toe een juweeltje tegen.

Zo hadden wij het geluk via-via-via-via-via-via iemand te ontmoeten (ja, het was een serieuze omweg en zij wil absoluut anoniem blijven, dus vraag er niet naar – our lips are sealed, hebben we haar plechtig beloofd), die ons kennis kon laten maken twee zeer speciale flessen. Op het moment dat we deze drams voorgeschoteld kregen wisten we wel dat we iets speciaals aan de lippen mochten zetten, maar het is pas achteraf dat we ons ten volle hebben gerealiseerd dat dit twee superdrams waren.

Glen Garioch 1958 46 Year Old, OB, 43%, 336 bottles

De eerste fles die Madame X op tafel toverde was een Glen Garioch van 46 jaar oud, gedistilleerd in 1958 en gebotteld in 2004. Het is meteen een nieuw record. Dit is de oudste whisky die ik al ooit proefde (vanuit het standpunt ‘distillatiejaar’). Een fles zet je al snel zo’n 1.500 EUR achteruit.

Ik krijg op de neus een romige toffee-bom van heerlijke tropische vruchten (voornamelijk perzik en abrikoos) en donker fruit (rozijnen) op een kruidig bedje van eucalyptus en een heel zacht spoortje turf, zoals het oude Glen Garioch betaamt. Dit keert allemaal terug in de pittige smaak, overgoten door een flinke dosis zoete vanille en okkernoten. Een beetje eik naar het einde toe. Maar het geheel is best levendig en draagt zijn jaren waardig. Het eikenhout is lief geweest. De afdronk is pittig op vanille met zachte, zoete turf. Wonderlijke malt.

Over de verpakking kunnen we nog zeggen dat ze ontworpen werd door het gerenommeerde, in Glasgow gevestigde, designbureau Breeze Creative, dat voor het ontwerp in 2007 een zilveren medaille won op de Scottish Design Awards. Morrison-Bowmore werkt overigens regelmatig samen met dit bedrijf. Zo stond dit bedrijf ook aan de wieg van de rebranding van de hele Bowmore-range in 2008 en kreeg het in 2009 de gouden medaille voor het strakke nieuwe design van de Auchentoshan-flessen.

Enfin, genoeg over deze malt waar we even stil van werden. Want de apotheose zat er nog aan te komen. Een prachtige zwarte doos kwam op tafel. Met de nodige bombarie werd ons level of anticipation opgedreven naar ongekende hoogte. Bij het openen van de doos en de eerste aanblik op de fles – nee, decanter! – uitten Niek, Ilse en ik dezelfde kreet uit: ‘Ooooh!’. Nuff said.

Bowmore 1965 Premier Range 42 Year Old, 43,6%, OB for World of Whiskies, 57 bottles

Op zo’n 114 kilometer ten westen van waar we ons momenteel bevinden, bij Madame X thuis in Glasgow, ligt de oudste distilleerderij van Islay, i.e. Bowmore. De prachtige decanter die voor ons op tafel prijkt is van de hand van Craig Mackinlay van Breeze Creative, die daarvoor in 2009 een bronzen medaille in de wacht sleepte. De fles, die vreemd genoeg heel wat lucht laat bij de whisky, heeft een massief bronzen stop en zegel en komt in een prachtige, zwarte lederen box met suède binnenwerk.

Er bestaan slechts 57 flessen van deze 42-jarige whisky, die exclusief voor World of Whiskies gebotteld werden en – geloof het of niet – enkel via de shop in Terminal 5 van Heathrow worden aangeboden… voor de luttele som van £6.000. Dit betekent een dubbel record voor ons. Het is de meest gelimiteerde whisky die we al ooit proefden en met zo’n prijskaartje verpulverd hij het vorige record, dat zo’n 15 minuten geleden was gevestigd. Wat een avond!

Volgens Madame X is het de eerste Bowmore sinds de jaren ’80 die bestaat uit een groot deel single malt op bourbonvaten met een klein percentage uit oloroso sherryvaten. Hij heeft alvast een prachtige donkere honingkleur.

De neus barst na 42 jaar van de vruchten. Mango, lychees en appelsienenmarmelade overgoten met pure chocolade - een dessert dat ik later die avond zou nuttigen op restaurant, als (compleet onnozel en ontoereikend) eerbetoon aan deze prachtige whisky. Maar ook een aantal florale elementen. Het geheel is overgoten met een subtiele rokerigheid die je van Bowmore verwacht. Ik moet even gaan zitten.

Op smaak wordt de superneus heerlijk verder gezet. Zijdezacht! Exotisch fruit in perfecte harmonie met zacht brandende eik. Het blijft lang stil terwijl het glas de ronde doet. Je kan een speld horen vallen, terwijl de finish langzaam als een statig luxe cruiseschip langs glijdt. Ik sta met open mond vanop de kade te kijken. Perfecte whisky (dus nog een record, want deze krijgt in mijn kleine, persoonlijke boekje de hoogste score die ik al aan een whisky gaf).

Het hoeft geen betoog dat deze avond nog lang in ons geheugen gegrift zal staan. Het was een zeldzaam genoegen om zulke wondermooie drams te proeven.

Thank you, Madame X, for this unique opportunity to taste these rare, super premium, exquisite whiskies.

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post983

Whivie On the Road – Deel 3 van 3 – Santo Christos

ReizenGeplaatst door Mark Dermul wo, juni 22, 2011 18:29:34

Wat moet je doen als je vast zit op een luchthaven in de wetenschap dat je nog een paar uur te doden hebt, omdat je vlucht ellenlang vertraging opgelopen heeft? Hmmm… iets eten en drinken… check! Boekje lezen… check! Vervelen… check! Uiltje knappen… check! Maar de tijd kruipt voorbij. Wacht eens even… we zitten toch terug in Terminal 5 van London Heathrow?! Dus… hier is een World of Whiskies!

Helaas was de ontvangst van vrijdag ons niet echt bevallen. We werden, om het zacht uit te drukken, eerder koel ontvangen. Als het vandaag van hetzelfde laken een pak zou worden, zou ook dit een kort bezoekje zijn. Maar… dat was buiten de waard gerekend. Mijn vriend Christos stond vandaag achter de bar!

Ik leerde Christos kennen dankzij Bert Bruyneel. De Malt Maniac bracht me in maart twee flessen Auchentoshan 1999 Wine Cask Matured mee, die exclusief via World of Whiskies wordt verkocht (en ondertussen nagenoeg uitverkocht is). Sindsdien hebben we elkaar een paar keer ‘gesproken’ via Facebook en wisselen we soms whiskyweetjes uit (hij houdt me voornamelijk op de hoogte van nieuwe releases voor WoW). Ik had hem beloofd dat ik eens langs zou lopen en kon die belofte nu inlossen.

Christos weet hoe hij zijn klanten moet aanpakken. In het anderhalf uur dat we bij hem doorbrachten, zagen we hem regelmatig een fles aan de man of vrouw brengen met de nodige flair en kennis van zaken. Hij weet goed waar hij mee bezig is. Maar tussen het bedienen van de klanten door trakteerde hij ons op een heuse tasting.

We openden de debatten met deze Highland Park 1998. Het was een fles die ik in het vizier had voor mijn whiskygabber Imanuel uit Nederland, maar in alle eerlijkheid stelde hij wat teleur. De ‘gewone’ 12 Year Old is beter. Dus liet ik ‘m staan (sorry, Imanuel, maar hier zou ik je geen plezier mee gedaan hebben).

De Hammerhead 1989 is een Tsjechische whisky, maar komt duidelijk uit een likeurenfabriek. Interessant, maar niet meer dan dat.

De Ardmore 25, daarentegen was weergaloos lekker. Voor een goeie £100. Ja, die bekoorde met zijn zacht rokerige karakter.

Dit was een vreemde eend in de bijt: een fruitige Speysider gerijpt op een geturfd vat. Maar lekker, lekker, lekker! De moeite om eens te proberen.

De Bunnahabhain Cruach-Mhona (dat laaste is Keltisch voor 'de turfstapel') was flink geturfd zoals de naam al deed vermoeden. Ik ben persoonlijk niet zo'n liefhebber van Bunna, maar deze kon mij zeer bekoren.

Dalmore 1981 niet meer in stock, maar nu wel de Dalmore 1979, die wellicht nog beter is. En hoewel hij pas aan het eind geserveerd werd, kwam hij heel mooi tot zijn recht. Super fruitig. Geweldige dram, zonder meer.

Christos laat zich ontvallen ‘someone is going to be very jealous, for he did not get this kind of treatment’, daarmee doelend op onze gewaardeerde college BB, waarop ik antwoord dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. Bert had nog wat wraak van me tegoed. Dit kon dienen. Omwille van deze hartelijke ontvangst, doopten we sympathieke Kretenzer ‘Santo Christos’. De volgende keer dat we via Heathrow’s Terminal 5 passeren, zullen we hem zeker opnieuw opzoeken.

Graag bezorgen we jullie bij deze – in alfabetische volgorde (wie het lijstje bestudeert zal misschien snappen waarom) – een overzichtje van alle whisky’s die we geproefd hebben tijdens dit uitstapje van Whivie (dus van vrijdag 17 juni tot en met zondag 19 juni 2011).

  1. Ardbeg Alligator
  2. Ardmore 25 Year Old
  3. Auchentoshan New Make
  4. Auchentoshan 1974 Cask # 5613 sample
  5. Auchentoshan 1974 Niek’s Experiment
  6. Auchentoshan 1975 Cask # 3497 sample
  7. Auchentoshan 1975 Toshan Man Experiment
  8. Auchentoshan 1988 16 Year Old Bourbon Barrel 4445 for Belgium
  9. Auchentoshan 1996 14 Year Old Bottle Your Own
  10. Auchentoshan Valinch
  11. Balvenie 17 Year Old Peated Cask
  12. Bowmore Premiere Range 1965 42 Year Old
  13. Bunnahabhain Cruach-Mhona
  14. Bushmills Black Bush
  15. Dalmore 1981
  16. Glenfiddich 12 Year Old
  17. Glen Garioch 1958 46 Year Old
  18. Glengoyne 10 Year Old
  19. Glengoyne 17 Year Old
  20. Glengoyne 21 Year Old
  21. Glengoyne 12 Year Old Cask Strength
  22. Glenmorangie Original
  23. HammerHead Czech Whisky
  24. Highland Park 1998 Travel Retail
  25. Johnnie Walker Red Label
  26. Macallan 10 Year Old
  27. Old Pulteney WK209 Good Hope
  28. Smokehead Extra Rare
  29. Speyburn Bradan Orach

Heeft u ze gezien? De twee speciallekes? En ik heb het niet over die prachtige Auchentoshan…

Voor wie niet weet waarover ik het heb volgt morgen nog een klein addendummeke!

  • Reacties(2)//blog.whivie.be/#post982

Whivie On the Road – Deel 2 van 3 - London

ReizenGeplaatst door Mark Dermul di, juni 21, 2011 18:44:37

Whivie On the Road – Deel 2 van 3 - London

Nadat we onze koffers hadden ingecheckt (de mijn woog maar liefst 13 kilogram meer dan bij vertrek vanuit Brussel, na het bezoek aan Glengoyne & Auchentoshan) stapten we aan boord van de British Airways vlucht die ons van Glasgow naar London zou brengen. Afgezien van een bezoek aan deze levendige stad, wilden we ook twee bekende whisky shops gaan bezoeken.

Gelukkig hadden we mooi weer (met slechts af en toe een korte bui), waardoor het aangenaam wandelen was langs de Thames en de brede straten van deze metropool. Via Covent Garden naar het Savoy Hotel (niet om er te logeren, godbetert, maar omdat het een locatie is die veel gebruikt wordt in films – en Niek is al even zot van films als van whisky), langs Trafalgar naar Leicester Square, van Picadilly Circus tot aan het British Museum vlakbij Oxford Street. Achter de hoek, op 3 Bloomsbury Street ligt ons eerste doelwit: Royal Mile Whiskies.

De betrekkelijk kleine, maar uiterst goed gevulde shop, wordt bemand door twee liefhebbers die ons graag te woord staan en kennis laten maken met het gamma. Dat is enorm. De schappen zitten van de vloer tot aan het plafond nokvol met het gouden goedje. Alle regio’s zijn vertegenwoordigd, maar ook Japan, Australië, USA, Ierland, Zweden en zelfs België zijn vertegenwoordigd. Als we hem vertellen een Belgian Owl op vatsterkte van 74,1% te hebben geproefd krijgen we toch een sceptische blik te verwerken. Enfin. We kunnen helaas geen aankopen doen, want onze bagage is al ingechecked. Bijgevolg – maar dat is een conclusie die ik trek, die volkomen fout kan zijn – wordt ons geen proevertje aangeboden. Nu ik er over nadenk… ik heb niemand zien proeven.

De Underground, in combinatie met stukjes te voet langs enkele mooie monumenten in de Engelse hoofdstad, bracht ons snel naar de waterkant nabij London Bridge. We passeerden onder meer de historische pub The Anchor, waar de eindscene uit Mission Impossible werd gefilmd. Niek kon zelfs de exacte plaats aanduiden waar het tafeltje stond waaraan Tom Cruise en Ving Rhames zaten en hun dialoog afstaken.

Achter de pub ligt een groot complex met de ronkende naam Vinopolis. Het herbergt een aantal commerciële zaken, die de fijnere dingen des levens aanbieden zoals champagne, wijn en – u hoort ons al komen – whisky. Vinopolis biedt namelijk onderdak aan The Whisky Exchange, de bekende shop van Sukhinder Singh.

Hoewel deze shop groter is dan die van Royal Mile Whiskies, was ik toch verrast. Ik had ze mij in alle eerlijkheid nog groter voorgesteld. Maar het aanbod was alleszins van de bovenste plank. Ook hier worden de whisky’s per regio voorgesteld en krijgen de andere landen een aparte kast. De exclusieve flessen, waaronder de Highland Park 50 Year Old, de White, Black en Gold Bowmore en de Auchentoshan 1957, staan veilig achter kogelwerend glas. OK… ‘kogelwerend’ is overdreven.

The Whisky Exchange werd onlangs ook uitgeroepen tot Ardbeg Embassy, waardoor leden van het Ardbeg Committee gratis een dram mogen proeven van deze Ileach distilleerderij. Dat lieten wij ons geen tweede keer zeggen. Er waren verschillende Ardbegs in de aanbieding, maar de keuze was snel gemaakt. In het midden van de shop stond namelijk een fles van 4,5 liter van de gloednieuwe Ardbeg Alligator te blinken. Uitschenken, die handel!

We liepen nog even langs Buckingham Palace, alvorens de metro richting Heathrow te nemen, in afwachting van onze vlucht naar Brussel. Maar eens aangekomen bleek de vlucht meer dan twee uur vertraging te hebben opgelopen… Wat beter om ons avontuur te eindigen waar het begonnen was? Wie weet zouden we nu wel een hartelijk onthaal krijgen bij World of Whiskies…

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post981

Whivie On the Road – Deel 1 van 3 - Glasgow

ReizenGeplaatst door Mark Dermul ma, juni 20, 2011 17:55:21

Afgelopen weekend hebben Ilse, Niek en Mark het kanaal nog een keertje overgestoken voor een kort bezoekje aan Glasgow (en Londen). Op het programma stonden twee distilleerderijbezoeken ter voorbereiding van de laatste fase van het whiskyboek waaraan we nu al een klein jaar werken. We zitten in de laatste rechte lijn.

U mag in de komende weken een heel uitgebreid verslag (mét leuke videos) verwachten, maar we wilden u nu toch al een soort preview geven (check ook Facebook voor meer foto’s).

Ons avontuur begon vrijdag op de Londense luchthaven van Heathrow, waar we een tussenlanding dienden te maken en even konden verpozen alvorens onze aansluitingsvlucht te nemen. Onmiddellijk begaven we ons naar World of Whiskies in Terminal 5, waar we deze tijd nuttig besteedden aan enkele drams. De ontvangst was helaas eerder koel te noemen (mijn makker Christos had vrijaf, zijn vervanger had het woord enthusiasme nog niet gehoord).

Op de vlucht van Heathrow naar Glasgow moesten we ons tevreden stellen met een JW Red Label. Beggars can’t be choosers.

Zaterdagmorgen arriveerden we veel te vroeg op de Glengoyne Distillery, maar maakten van die tijd gebruik om de omgeving te verkennen. Eens het visitor center opende, werden we door een bijzonder sympathieke Melanie op sleeptouw genomen voor een leuke privé-tasting tour, waarbij vier mooie whisky’s de revue passeerden..

Na een hartige lunch in de Beech Tree Inn langs de West Highland Trail, namen we de scenic route langs Loch Lomond, waar we even stopten om wat plaatjes te schieten. We kregen van de taxichauffeur – met een geweldig gevoel voor humor – een heuse geschiedenisles. Hij zette ons daarna netjes af aan de Auchentoshan Distillery, waar ons een bijzonder warm welkom wachtte. Het begon al bij de portier bij het oprijden van het parkeerterrein: ‘Ah, Mr Dermul, they are expecting you!

Daar begon het serieuze werk. Na het vooraf regelen van al de aankopen (omdat we uit ervaring weten dat het visitor center al uren dicht zal zijn voordat wij de keet sluiten) nam voormalig Head Distiller en nu Senior Blender voor de hele Morrison-Bowmore groep, Jeremy Stephens, ons mee voor een korte toer die we voor jullie op video vastgelegd hebben (nog even geduld!). In het warehouse konden we voor de twee keer uit hetzelfde vat een fles bottelen (da’s leuk om te vergelijken, aangezien we nu 9 maand verder zijn en het vat bijna leeg is). Het betreft nu dus een Auchentoshan 1996 14 Year Old Bourbon Cask. En wat een geweldig vat, inderdaad!

Tot slot trokken we ons daarna opnieuw terug naar het heilige der heiligen: de Blender’s Room, waar ons een heuse tasting te wachten stond van enkele fantastische cask samples, alsook de nieuwe Valinch. Er werd ook heus geëxperimenteerd met samples uit 1974 en 1975 – met hilarische gevolgen, mag ik wel zeggen – maar daarvoor moet u nog even op de video wachten. Het wordt alvast de moeite, zoveel is zeker!

Gewapend met enkele mooie geschenken, new make en een massa andere samples, honderden foto’s en ontelbare mooie herinneringen zette Jeremy ons terug af aan het hotel vlakbij Glasgow Airport. Het zou een korte nacht worden, want we hadden de 7h30 vlucht naar London geboekt. Maar dat is voor morgen…

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post980

Whiskyweekend Den Haag - deel 3/3

ReizenGeplaatst door Mark Dermul ma, januari 10, 2011 18:21:00

In de leeszaal achterin de bar van het Carlton Ambassador hotel in Den Haag, vind je een hele resem whiskyboeken. Zo kon ik eens gezellig bladeren door 'The Legend of Laphroaig' van Marcel van Gils en Hans Offringa, grote ogen opzetten als ik Geert Bero's Ardbeg collectie zag in het boek 'Ardbeg, a peaty provenance' en tot slot wegdromen naar het Land van de Rijzende Zon met Ulf Buxrud's boek 'Japanese whisky: facts, figures and taste'.

En terwijl mijn vrouwtje zich nog een laatste glas rode wijn liet inschenken, liet ik mij een Laphroaig Triple Wood serveren als slaapmutsje. Wat een heerlijke Laphroaig!

Ik hoef u niet te vertellen dat we nadien beiden als een blok in slaap vielen.

De volgende ochtend, alvorens terug te keren naar Gentbrugge, maakten we nog een tussenstop in Kijkduin, een slaperig kustdorpje bezuiden Den Haag. Daar genoten we van een stevige strandwandeling in de felle wind.

Nadien nog twee uurtjes achter het stuur om dan de kids in de armen te sluiten en het vrouwtje nog eens van harte te bedanken voor een onvergetelijk whisky weekend in Den Haag.

Dank u, Zoet!

  • Reacties(2)//blog.whivie.be/#post785

Whiskyweekend Den Haag - deel 2/3

ReizenGeplaatst door Mark Dermul ma, januari 10, 2011 07:37:51

We vertrokken uit Loosduinen richting stadscentrum.

Wij maakten een fantastische stadswandeling van bijna twee uur (onderweg nog enkele slijterijen, proeflokalen en distilleerderijen tegengekomen) en kwamen verkleumd van de kou aan op onze eindbestemming.

Dat was het exclusieve Carlton Ambassador Hotel. 'Poepchique,' zou mijn zoontje dit omschrijven.

Het hotel staat er om bekend het grootste whisky aanbod in Den Haag en omstreken te hebben in de 'Bistro-Bar Rubens'. We boekten een tafeltje in de bar om ons diner te nuttigen in plaats van in het restaurant. 'We komen voor de whisky', zei ik ter verklaring. De maître verpinkte niet en glimlachte begrijpend.

Na een verkwikkende douche trokken we richting bar. En inderdaad, het was een indrukwekkende plek.

De smaakvolle inrichting en de onwaarschijnlijke collectie aan flessen bracht ons even van ons stuk. Niet minder dan 230 whisky's staan er op de kaart. Alle Schotse regio's zijn natuurlijk vertegenwoordigd, maar ook Indische, Japanse, Nederlandse, Belgische, Engelse en Zweedse whisky's kan je bestellen. De barman maakt zich sterk dat alle Schotse distilleerderijen vertegenwoordigd zijn. Ik geloof hem op zijn woord. Naast heel wat officiële bottelingen stonden er tevens een heleboel flessen te pronken van onafhankelijke bottelaars met Signatory, Gordon & Macphail en Duncan Taylor op kop.

De prijzen variëren van 5 tot 50 EUR per glas. Zoals mijn lieve schat terecht opmerkte kan je beter met een paar vrienden een fles Port Ellen 7th release kopen en verdelen dan 49,50 EUR neer te tellen voor 4cl. Maar een aantal whisky's konden mij toch bekoren.

Ons drie-gangenmenu (we waren overigens de enige gasten in 'Bistro-Bar Rubens') werd voorafgegaan door een aperitief. Terwijl Dearly Beloved het bij een gin-tonic hield, kreeg ik de Gordon & Macphail Scapa 1993, een zachte Highlander van Orkney. Onze eerste schotel bestond uit vier kleine voorgerechtjes van de chef. Lekker.

Terwijl Sofie zich een Californische rode wijn liet welbevallen bij het hoofdgerecht, bestelde ik me de Mannochmore 12 Year Old uit Diageo's Fauna & Flora-reeks. Die had alvast een pak meer body dan de Scapa en ging prima met de zacht gebakken hertenfilet met rode kool en pureeaardappelen.

Het dessert was een duo van moëlleux au chocolat en speculaasijs. Geweldig. Wat beter dan daarbij te drinken dan een Dalmore Gran Reserva.

Maar ondertussen werd het redelijk laat en begonnen de gasten, die hun diner in het restaurant hadden genuttigd, af te zakken naar de bar. Dus voor onze pousse café verhuisden we naar de leeszaal achteraan in de bar, waar het een pak rustiger is.

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post784

Whiskyweekend Den Haag - deel 1/3

ReizenGeplaatst door Mark Dermul zo, januari 09, 2011 20:48:14

Wat heb ik toch een lieve vrouw. Vrijdagavond verrast ze me door me te verplichten een weekendtas te vullen.
'En de kids dan?' vraag ik verrast.
'Die zijn al bij Oma en Opa,' lacht ze.
En wij dus weg.
Bestemming: Den Haag.

'Wat is er in godsnaam in Den Haag te zien?' mijn linkerwenkbrauw schiet omhoog.
'Oh, niet veel. Een leuke whiskywinkel, misschien. En het hotel waar we verblijven heeft het grootste whiskyaanbod in heel Den Haag en omstreken... We kunnen ook gezellig thuisblijven,' jent ze me.
De wagen schiet uit de garage.

Zaterdagochtend stopten we eerst in Loosduinen, een deelgemeente van Den Haag, om een kijkje te nemen bij de whiskydetaillist Van Zuylen. We werden hartelijk ontvangen door Aad Van Zuylen zelve en konden een aardig praatje maken. Toeval wou dat ook Jean-Marie Putz, bekend van de nuttige website Distilleries Info daar rondliep. Nou ja, toeval... Hij woont op enkele minuten van de shop. Hoe zou je zelf zijn? Leuk kennis maken was dat.

Het assortiment is weergaloos en indrukwekkend. Zoveel fantastische flessen, zowel OB's als Indies. Van Zuylen is overigens de enige whiskyshop in Nederland die Malts of Scotland verdeeld, wist Aad ons te verzekeren. Voorts is Aad, samen met Jean-Marie, organisator van het populaire Whisky in the Church, een festival in de Abdijkerk te Loosduinen, de oudste kerk van Den Haag.

Dearly Beloved had me al een prachtig geschenk gegeven met dit weekend, maar streek over haar grote hart en stond me toe nog een 'Nosing en Tasting Whisky'-kit mee te nemen met zes proefbuisjes, gevuld met whisky van Malts of Scotland (Port Ellen 1983, Caol Ila 1981, Glen Ord 1999, Ledaig 1998, Ledaig 1997 en Port Charlotte 2002). Dat wordt weer smullen!

De wagen stond om de hoek geparkeerd, vlak voor een Gall & Gall. Da's ook een drankenhandel (slijterij, zoals de Nederlanders plachten te zeggen), maar het whiskyaanbod was maar een schijntje van wat Add te bieden had. Dit was eerder het supermarktaanbod. Ze pretenderen ook niets anders. Een klant vroeg naar een bepaald product en de verkoopster gaf zonder verpinken toe dat ze dat niet hadden, niet zouden kunnen aan geraken en dat meneer misschien best om de hoek even bij de whiskyspecialist zou kunnen gaan informeren. Mooi.

wordt vervolgd...

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post783

Whivie Goes Scotland - de video!

ReizenGeplaatst door Mark Dermul zo, november 07, 2010 17:08:52

Ik heb een korte video-impressie gemaakt van de trip naar Schotland.

Enjoy :-)

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post696

Reisverslag Schotland door Mark – deel 10/10

ReizenGeplaatst door Mark Dermul ma, oktober 04, 2010 17:55:09

Glasgow – Charleroi – Gent

De volgende ochtend bestond louter uit ontbijten en naar de luchthaven rijden. We leverden onze Zafira terug in en brachten de bagage naar de incheckbalie. De vlucht, die opnieuw vertraging had (en ik maar denken dat Ryanair zo stipt is), verliep verder vlekkeloos, de rit naar huis was bedrukkend stil. We waren allemaal tot het besef gekomen dat onze prachtige uitstap op zijn einde gekomen was. Jammer. Ik had gerust nog een paar dagen in Schotland willen blijven.

We hebben wel een heleboel prachtige foto’s en geluidsopnames van de verschillende rondleidingen, die ons in staat zullen stellen het whiskyboek dat we momenteel aan het voorbereiden zijn, te vullen met tal van interessante weetjes en anekdotes. We zullen u op de hoogte houden van dit project. Het wordt een gids voor whiskyliefhebbers met een zeer persoonlijke inslag en een grote dosis humor. You’ll like it.

Ook hebben we enkele leuke flessen gescoord op deze trip. Zo kon ik mijn persoonlijke verzameling van Auchentoshan uitbreiden met de 18 Year Old Sherry Matured (oude verpakking), de 2009 én 2010 Festival flessen en de 21 Year Old. Voeg daarbij een flesje Auchentoshan new make en de ‘bottle your own’ 13-jarige, alsook het mooie doosje Stillman’s Collection met new make, 1 year old en 2 year old spirit, en je kan niet anders dan een happy camper zijn.

Daarnaast bracht ik ook nog enkele miniatuurtjes mee (het kunnen niet allemaal full bottles zijn, hé – ik had zowel budget- als bagagegewichtmatig een limiet, natuurlijk) en whiskysnoepjes van Edradour.

En natuurlijk een heleboel informatie om de volgende Schotlandreis probleemloos te plannen. Want we hebben natuurlijk stiekem al plannen om volgend jaar terug te keren naar Schotland voor meer research. Wellicht wordt het een weekje Islay. Dat mag eigenlijk toch niet ontbreken. We zien wel.

Dit is een overzichtje van de whisky die we ter plekke proefden:

  • Auchentoshan 12 Year Old
  • Auchentoshan Three Wood
  • Auchentoshan 21 Year Old
  • Auchentoshan 1978 30 Year Old Bourbon Barrel Matured
  • Auchentoshan New Make Spirit
  • Auchentoshan 20 Year Old Bourbon Barrel (blender’s sample)
  • Auchentoshan 20 Year Old Sherry Butt (blender’s sample)
  • Auchentoshan 1979 Sherry Hogshead cask 4561 (blender’s sample)
  • Auchentoshan 1996 13 Year Old Bourbon Barrel (bottle your own)
  • Auchentoshan 1997 Sherry Butt 446 (blender’s sample)
  • Auchentoshan 1998 Sherry Hogshead 622 (blender’s sample)
  • Benromach 10 Year Old
  • Daluaine Cask Strength (G&M shop exclusive)
  • Blair Athol Fauna & Flora
  • Deanston 12 Year Old
  • Macallan 15 Year Old
  • Balvenie Doublewood
  • Caol Ila 1997 G&M Connoisseurs Choice

Ik zou, tot slot, mijn reisgenoten willen bedanken.

Niek en Ilse (vrienden sinds mensenheugenis met dezelfde passies): jullie organisatorische skills hebben ons op het rechte pad gehouden en er voor gezorgd dat we meer konden doen en zien, dan we oorspronkelijk gepland hadden. Het was onze eerste echte reis samen, wat toch altijd een beetje afwachten is, maar van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat was het genieten van jullie gezelschap, humor en common sense.

Sofie, mijn dearly beloved, ik heb je al van de ene kant van de wereld naar de andere meegesleurd, soms voor doeleinden waarmee jij geen enkele affiniteit hebt en toch blijf je optimistisch en maak je er het beste van (ik probeer dat natuurlijk te compenseren…). Je bent mijn geweten, klankbord en gezond verstand (lees: knip op de beurs) als ik weer eens op zo’n bijzondere queeste vertrek. Zonder jou zou me dit nooit lukken. Ik ben een gelukkig man met zo’n vrouw aan mijn zijde. Bedankt, liefste.

The End

Mark Dermul

Whivie.be

  • Reacties(1)//blog.whivie.be/#post660

Reisverslag Schotland door Mark – deel 9/10

ReizenGeplaatst door Mark Dermul ma, oktober 04, 2010 07:55:06

Glenlivet – Glasgow

Na de rondleiding van de Glenlivet distillery, die alles bij elkaar nog geen half uur in beslag nam, werden we behendig naar de shop geleid. Maar de delegatie van Whivie had andere plannen. We haalden onze Guardians of Glenlivet kaartjes boven, alsook de sleutel die ons toegang zou geven tot de mysterieuze (nou, ja) bibliotheek van George Smith.

Ook dat is natuurlijk een PR-truuk, want de bibliotheek ligt op de eerste verdieping van het vernieuwde gebouw. Maar het is wel een leuke replica, waar niet alleen oude boeken staan uit de begindagen van de distilleerderij, maar ook de volledige range van Glenlivet in een cabinet on display staat.

Glenlivet Cellar Collection 1983 French Oak Finish

Maar het beste van al was natuurlijk dat we, als Guardians, een speciale dram kregen aangeboden. Het betrof de 1983 French Oak Finish uit de legendarische Glenlivet Cellar collection. We namen er de tijd voor…

Ondertussen was het 17u voorbij en we hadden nog een hele rit voor de boeg. Glasgow was meer dan driehonderd kilometer verwijderd. Dus sprongen we achter het stuur van de Zafira en zetten de automaat in ‘drive’.

Haggis

Tegen de tijd dat we Dalwhinnie opnieuw passeerden, ging de zon al onder. Ze dompelde de heuvels in een warme, gouden gloed. Een prachtig schouwspel. Drie uur later kwamen we aan in Glasgow, die gehuld was in duisternis. We waren uitgeput, maar wilden toch nog een restaurant vinden waar haggis op het menu stond. Maar het bekendste restaurant liet verstaan dat ze de keuken net gesloten hadden. Miljaar! Maar geen nood. De lieftallige receptioniste van het Thistle Hotel, waar we verbleven, belde de chef en kon hem overtuigen haggis voor me klaar te maken.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet slecht vond, maar dat ik tevens niet onder de indruk was. Misschien omdat het op een ‘toeristvriendelijke’ manier werd geserveerd? Hoe dan ook, nadien trakteerden we onszelf nog op een afzakkertje (Caol Ila 1997 G&M Connoiseurs Choice, Balvenie Doublewood en Macallan 15 Year Old), alvorens voor een laatste keer ons hoofd in de donzige kussens te laten zakken.

(wordt vervolgd)

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post659

Reisverslag Schotland door Mark – deel 8/10

ReizenGeplaatst door Mark Dermul zo, oktober 03, 2010 16:00:18

Ballindaloch – Glenlivet

Het eerste wat ons opviel is dat Glenlivet Distillery in een prachtige vallei ligt en een bijzonder groot domein beslaat. Het visitor center, dat spliksplinternieuw is en pas in 2009 heropende, bevat naast een interactieve voorstelling van de werking van de distilleerderij, tevens een prachtige shop. Althans, het stuk dat wij er van gezien hebben. Want alvorens de shop te kunnen bezoeken werden we onmiddellijk door onze gidse Michelle, een lieftallige dame die zelf ook behoorlijk graag whisky lust (hoe kan het ook anders?), mee op sleeptouw genomen.

Naast de oude distilleerderij, werd vorig jaar dus een volledig vernieuwde installatie in gebruik genomen. Helaas mochten we enkel van de buitenkant foto’s maken. Binnenin was dit strikt verboden!

In de nieuwe fabriekshal (for lack of a better word) wordt de wash geprepareerd in een grote roestvrijstalen mash tun, alvorens te vertrekken naar één van de 8 washbacks uit Oregon dennenhout. Die zijn maar liefst 6 meter diep en kunnen per stuk zo’n 38.000 liter wash bevatten.

Het stillhouse in het nieuwe gebouw heeft 4 koppels aan het werk: 4 wash stills aan de ene kant tegenover 4 spirit stills aan de andere kant. Het geheel wordt door één man bestuurd vanachter een bureau met een hypermoderne computer. We zien in beide rijen stills de inhoud koken en in de spirit safe zijn we nog net getuige van de feints van de huidige run alsook de foreshots van de volgende run. De middle cut maken we al niet meer mee, want we worden weer verder geleid.

In één van de vele warehouses staan we oog in oog met een hoog opgestapelde reeks vaten, waarvan blijkbaar al is uitgemaakt welke voor de 12 Year Old en de 18 Year Old zullen dienen. De rijen zijn voorzien van kleine plakkaten waarop dit reeds wordt aangegeven. Het Engelendeel is prominent aanwezig en ruikt voortreffelijk. Het oudste vat, althans in dit warehouse, dateert van 1962 en had bij de laatste controle nog een ABV van 44%. Michelle liet verstaan dat het de bedoeling is dit als een 50 Year Old op de markt te brengen. Maar het zal niet voor de gewone sterveling zijn, want ze schat de prijs per fles tussen de £5.000 en de £10.000. Ouch!

We worden vlotjes de tasting room ingeleid, waar zowel de 12 Year Old, de 1991 Nadurra Triumph (een gerstesoort) en de 18 Year Old staan te wachten om geproefd te worden (weliswaar één glas per bezoeker). Daar krijgen we naast een geschiedenisles (George Smith’s pistolen, waarmee hij zich na legalisering moest verdedigen tegen de illegale stokers lagen in de tentoonstellingsruimte!) ook nog enkele leuke tips voor het proeven van whisky met water en zelfs ijs. We hoorden een andere gids (die met een groep Duitse studenten op pad was geweest) het volgende zeggen: ‘If you add too much water to the whisky, don’t panic. Simply add more whisky.’ Geweldig, toch? Tot slot werd ons nog meegegeven dat de 1991 Nadurra Triumph niet langer geproduceerd wordt. Dus als je die nog op de kop wil tikken, dan moet je het nu doen. En prompt werden we naar de shop geloodst waar de fles in grote hoeveelheid te koop werd aangeboden. Menig bezoeker stapte met een fles naar buiten. PR works wonders.

Maar wij bezochten de shop niet. We riepen Michelle er weer bij, want hadden we nog andere plannen…

(wordt vervolgd)

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post658

Reisverslag Schotland door Mark – deel 7/10

ReizenGeplaatst door Mark Dermul zo, oktober 03, 2010 11:08:00

Elgin – Benriach – Longmorn – Speyburn – Glen Grant – Aberlour – Tormore - Glenlivet

De autoweg A941 is bezaaid met distilleerderijen en we maakten van de gelegenheid gebruik om af en toe te stoppen en foto’s te maken. Helaas waren ze stuk voor stuk gesloten (of zelfs gewoonweg niet open voor het publiek) en konden we dus geen rondleidingen meepikken of shops bezoeken. Maar dat neemt niet weg dat we enkele mooie stops konden maken.

De eerste distilleerderij die we tegenkwamen was die van BenRiach, net buiten Elgin.

Niet veel verder – en bijgevolg logischerwijze delen zij warehouses – ligt de Longmorn Distillery, die er wat aftands uitziet van de buitenkant.

The Combination of Rothes Distilleries

Nog verder naar het zuiden, nabij Rothes, kwamen we een grote, witte, maar bijzonder lelijke fabriek tegen die op een graandistilleerderij leek. Het bleek om ‘The Combination of Rothes Distilleries’ te gaan, een fabriek waar de distilleerderijen uit de omgeving hun afval – het zogenaamde draff – laten verwerken tot veevoeder.

Nog verder naar het zuiden, tussen Rothes en Aberlour, stak opnieuw een pagodevormig dak boven de boomtoppen uit. We hadden geen idee welke distilleerderij we gevonden hadden, maar zouden daar snel achter komen. Het bleek te gaan om Speyburn Distillery, Hoewel niet open voor publiek, konden we de gebouwen toch gemakkelijk benaderen. De distilleerderij was duidelijk in operatie, wat bleek uit de rook die uit de schoorsteen kwam;

We vervolgden onze weg en kwamen nog enkele wegwijzers tegen die verwezen naar Glen Grant, Glenfarclas, de Speyside Cooperage en Glenfiddich. We passeerden zelfs de bekende Highlander Inn. Tot slot kwamen we terecht bij één van Schotlands meest gefotografeerde bruggen: The Old Bridge of Livet, op een steenworp van onze bestemming: de Glenlivet Distillery.

We waren perfect op tijd voor onze afspraak van 16u met gidse Michelle voor de rondleiding van één van ‘s wereld best verkopende malts.

(wordt vervolgd)

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post657
Volgende »