WhivieBlog

WhivieBlog

Whisky voor iedereen!

'Whivie' staat voor Whisky voor iedereen. Het is een site waarvan we hopen dat hij u zal helpen whisky in al zijn facetten te leren appreciëren. Je kan alle informatie terugvinden op onze website whivie.be en op deze blog publiceren we graag de laatste nieuwtjes alsook de tasting notes, evenementen en ga zo maar door. Uw suggesties zijn natuurlijk van harte welkom!

ProefOlympics 2018 – Deelnemen is Winnen!

EventsGeplaatst door Mark Dermul di, juli 03, 2018 06:06:07

Vorig jaar naam ik voor het eerst deel aan de ProefOlympics (die toen al aan hun derde editie toe waren). Ik moet bekennen: het is aartsmoeilijk, maar wel bijzonder leuk.

Zo’n 85 deelnemers uit Nederland en België namen deel aan deze blinde proeverij, waarbij organisator Norbert Tebarts niet alleen een mooie line-up bedenkt en die naar de deelnemers stuurt (een paar weken op voorhand, gelukkig), maar bovendien elke dag een blogpost publiceert op Facebook die – zo wordt ons toch voorgehouden – enkele tips zou kunnen bevatten.

Tweede bekentenis: ik lees die nooit, want wil niet beïnvloed worden - en proef lang op voorhand (maar als ik mijn scores zo bekijk, zou ik dat misschien beter wel doen).

Vorig jaar eindigde ik op de 48e plaats met 234 punten. Mijn betrachting was om dit jaar beter te doen. Veel meer ambitie had ik niet, want ervaring leert dat blind proeven echt wel bijzonder moeilijk is.

Ik ga er niet veel meer woorden aan vuil maken, maar louter opsommen wat we uiteindelijk voor de kiezen kregen met daarachter (tussen haakjes) wat ik dacht dat ik geproefd had. Beloof me aub niet te hard te lachen. Ja, kijk maar… in vele gevallen zat ik blijkbaar met mijn sample op een andere planeet!

11 juni: GlenDronach 18 Year Old Allardice (Isle of Jura)
12 juni: Glenlivet 16 Year Old Nadurra (Braes of Glenlivet)
13 juni: Hakushu 18 Year Old (Monkey Shoulder – OMG…)
14 juni: Bruichladdich 16 Year Old 1993 Old Malt Cask (Glenkinchie – OMG…)
15 juni: Tullibardine 20 Year Old (Inchmurrin)
16 juni: Caol Ila 25 Year Old 1991 Cooper’s Choice (Lagavulin)

Na de eerste week wist ik al dat ik er niet veel van ging terecht brengen, dit jaar. Slechts een paar puntjes werden gesprokkeld en we belandden meteen aan de onderkant van de tabel.

18 juni: Hazelburn 9 Year Old 2007 Barolo (Auchroisk)
19 juni: Aultmore 5 Year Old Provenance Autumn (Blair Athol)
20 juni: Port Dundas 20 Year Old 1990 Single Grain (Elijah Craig)

Na 9 dagen was ik helemaal onderaan beland, op de allerlaatste plaats. Rode lantaarn. Ik weet dat ik al lekker spul geproefd heb, maar daar is mijn ego niks mee…

21 juni: Kilkerran Work in Progress VI Bourbon (Auchentoshan – het is niet waar, hé!!!)
22 juni: Ledaig 12 Year Old 2004 Gordon & Macphail (Ledaig)

Eindelijk! Ik pak 57 punten, wat de tweede score van de dag is. Ik stijg met stip in de tabel en krijg er weer zin in.

23 juni: Glen Scotia 1992 Coilltean (Isle of Jura)
25 juni: Fettercairn 28 Year Old 1988 Signatory Cask Strength Collection (Braeval)
26 juni: Kilchoman 100% Islay 7th Edition (Lagavulin)
27 juni: Old Forrester 12 Year Old 1984 Barrel Reserve (W.L. Weller)
28 juni: Arran 19 Year Old 1996 for The Nectar (Glenrothes)
29 juni: Clynelish 21 Year Old 1997 The Ultimate (Clynelish)

Ja! Op de voorlaatste dag pak ik de dagscore en heis ik mezelf terug naar de juiste kant van de tabel. Ik stijg met stip naar plaats 30, wat me aangenaam verrast. Nu maar hopen dat die laatste dag me niet helemaal terug naar beneden doet tuimelen. Immers, herinner u mijn ambitie: beter doen dan vorig jaar wil zeggen meer dan 234 punten scoren en hoger dan 48 eindigen.

30 juni: Macallan 24 Year Old 1988 Adelphi (Edradour – OMG…).

Tja, bij die laatste zat ik er (letterlijk en figuurlijk) mijlenver naast, maar dat weerhield me er niet van mijn ambitie waar te maken.

Eindresultaat: 40e plaats met 250 punten. Met 11 van de 18 die ik nog nooit eerder had geproefd, vind ik dat eigenlijk best wel meevallen.

Eindigen doe ik graag op exact dezelfde manier als vorig jaar.

Eén ding is zeker: de slogan van Norbert ‘Deelnemen is Winnen’ is meer dan terecht. Want ik heb echt lekkere dingen geproefd en mij reuze geamuseerd met de commentaren op Facebook tijdens de olympics. Ik zal dan ook met veel plezier deelnemen aan de volgende editie als ik daar de kans toe krijg.

Tot slot: een dikke proficiat aan Norbert voor het organiseren van deze Proefolympics. Het kan geen sinecure zijn om zo’n diverse line-up te verzinnen, aan te schaffen voor 85 man binnen een bepaald budget en er dan voor zorgen dat iedereen alles probleemloos en tijdig in de bus krijgt. Wat een organisatie! Well done.

PS. Het wordt hoog tijd om er toch eens een Auchentoshan in te steken, hoor!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4139

Talisker Tasting bij PROOF

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, juni 03, 2018 10:01:38

Woensdag 30 mei zakte ik af naar PROOF in hartje Gent, want Brand Ambassador Arno Dobbels zou ons doorheen een verticale tasting loodsen van één van mijn favoriete malts: Talisker.

Note to Diageo: pas uw labels maar aan. Talisker is niet langer ‘the only distillery on Skye’. Vervang ‘only’ door ‘oldest’. Torabhaig zal u dankbaar zijn.

Nu moet ik bekennen: ik had verwacht dat ik het meeste van wat geschonken zou worden al geproefd zou hebben – en dat bleek ook het geval. Ik had ze allemaal al eerder geproefd, zelfs. Maar het was een erg fijn weerzien, in een leuke setting met prima gezelschap. Wat wil je nog meer? En we begonnen met een wel erg leuke opener.

Het was een bijzonder zwoele avond. Toen ik rond 20u arriveerde, was het nog steeds een stevige 27°, wat niet bepaald single-malt-weer is, zeg maar. Gelukkig was er nog een plekje vrij naast het open venster, zodat we toch een beetje verkoeling kregen van een zachte bries over de Leie.

Onze gastheer had hier ook prima op geanticipeerd en begon de tasting niet met een Talisker malt, maar met een overheerlijke en erg verfrissende Rusty Nail.

Rusty Nail of Skye

Het is één van de meest eenvoudige cocktails die je je kan inbeelden. Schenk 2.5ml Drambuie en 2.5ml Talisker Skye over een aantal ijsblokjes en… voilà! Klaar! Het resultaat bewees eens te meer dan je – mits respect voor de ingrediënten (lees: gebruik goed spul, in casu single malt) – een heerlijke cocktail kan maken zonder dat je daarvoor een gebrevetteerde bartender hoeft te zijn. Wist je trouwens dat Drambuie een whisky-likeur is op basis van Talisker? Nee, je zal het niet op het label terugvinden, want Diageo – die niet de eigenaar is van deze likeur; dat is William Grant & Sons (en bovendien wordt hij gemaakt bij Morrison Bowmore Distillers in Springburn!) – laat het vermelden van de distilleerderij op het label niet toe. Enfin, een lange uitleg. Maar wel een erg leuke Skye-variant van de welbekende Rusty Nail.

Talisker Storm

Deze Storm, die in 2013 werd geïntroduceerd, is iets pikanter dan de reguliere 10 en verrassend complex met de nadruk op het zilte en de peper en minder op het zoete. Betaalbare kwaliteit.

Talisker 10 Year Old

De 10 behoeft natuurlijk geen introductie meer. Sinds hij werd geselecteerd om de Islands te vertegenwoordigen in de zogenaamde Classic Malts is hij een vaste waarde. En terecht. Het is en blijft een dijk van een malt. ‘Made by the Sea’ is natuurlijk wel een beetje bij zijn haar getrokken, want voor Talisker komt de geturfde malt van bij de Glen Ord Maltings. De gerst wordt dus gedroogd met turf van het vasteland. En de zeebries speelt uiteraard ook geen rol. Dat is een marketingpraatje. Immers, er liggen slechts een kleine 7000 vaten op Skye. De rest rijpt rustig op het vasteland. De verklaring is de fermentatie waarbij lokaal water wordt gebruikt en de vreemd gevormde lyne arms. Soit. Geweldige whisky, toch? Door de jaren heen is de Talisker 10 altijd prijs, altijd gewonnen.

Talisker Port Ruighe

De Port Ruighe (spreek uit ‘port-rie’) is opnieuwe een NAS-release, maar gefinished op – u raadt het al – portovaten. De naam verwijst overigens naar een belangrijke havenstad op Skye. Mooie toetsen van rood fruit, maar ook flink wat kruiden, verblijden de smaakpapillen. Dat gezegd zijnde is het mijn minst favoriete Talisker. Ik hou meer van de bourbongerijpte Talisker whisky.

Talisker 57° North

Eén van de weinige Talisker die niet op 45.8% alcohol werd gebotteld is deze 57° North – die verwijst naar de lattitude op dewelke de distilleerderij gelegen is op Skye. Het is ook geen vatsterkte, natuurlijk. Het is een commercieel gekozen ABV van 57%. Ah, ja. Benny omschreef hem als de 10 Year Old ‘met extra peper in zijn gat’. Da’s het minste wat je hiervan kan zeggen. Deze malt is absoluut geweldig en het was dan ook even schrikken te moeten vernemen van de Brand Ambassador dat deze niet langer geproduceerd wordt. Slachtoffer van zijn eigen succes? Snel nog wat flesjes inslaan is de boodschap.

Talisker 18 Year Old

Top of the bill was deze Talisker 18 Year Old. Ik proefde hem eerder in 2011 en nog eens in 2013. U begrijpt dat ik er erg op uit was deze nog eens aan de lippen te zetten. Wat een sexy malt! Hij heeft alle kenmerken van de klassieke 10, maar alles veel subtieler en zachter. Als een mooie vrouw in een zijden nachtkleed. Eerst kijken, dan proeven en dan… sorry, ik dwaal af.

Needless to say dat het weer een erg geslaagde avond was, waarbij Arno zich perfect aanpaste aan zijn publiek. Er zaten een aantal mensen bij voor wie single malt nog een betrekkelijk nieuwe ontdekkingstocht is, maar ook enkele doorgewinterde drammers. Het evenwicht tussen basisinformatie en anorak-info was even mooi als de balans van de Talisker zelve.

Traditiegetrouw werd aan het eind van de avond de top drie samengesteld door middel van handopsteking. De uitslag was absoluut voorspelbaar…

1e plaats: Talisker 18 Year Old
2e plaats: Talisker 57° North
3e plaats: Talisker 10 Year Old

Ik hoop dat PROOF nog meer van zulke leuke verticale tastings zal organiseren. Boeiende en erg gezellige avond, weeral.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4109

Keep Walking Masterclass

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, mei 20, 2018 09:54:08

Ik beken, ik liep al heel lang rond met het idee een tasting te organiseren met flessen van Johnnie Walker. Want dit wereldmerk wordt door menig whiskyliefhebber schuin bekeken. De schuldige is natuurlijk de Red Label, die – laten we eerlijk zijn – niet veel om het lijf heeft, ook als is het de best verkopende whisky ter wereld.

Maar Johnnie Walker is zoveel meer.

Geen enkele whiskyclub of bar had de ballen – excusez le mot – om zich aan de Striding Man uit Kilmarnock te wagen, dus… deed ik het maar zelf.

Op 18 mei organiseerde ik mijn Keep Walking Masterclass in de prachtige Rolf Benz Lounge in de Ghelamco Arena te Gent.

Ik wilde met deze tasting aantonen dat Johnnie Walker echt wel goed spul op de markt heeft en naar aanleiding van de reacties tijdens en na de tasting ben ik verheugd te kunnen zeggen dat ik in mijn opzet geslaagd ben.

Dit was de line-up:

Johnnie Walker Blender’s Batch Red Rye Finish
Johnnie Walker Blender’s Batch Rum Cask Finish
Johnnie Walker Blender’s Batch Espresso Roast
Johnnie Walker Swing
Johnnie Walker Swing Superior
Johnnie Walker Premier
Johnnie Walker Blue Label Ghost & Rare
en nog een leuke surprise aan het eind… lees verder!

De Red Rye Finish, zoals de naam doet vermoeden, is een erg drinkbare – en spotgoedkope! – blend, die een finish meekreeg op first fill vaten waar voorheen roggewhiskey op gerijpt had. Hij werd unaniem goedgekeurd. Wat een mooie entree. Ik was zelf ook heel aangenaam verrast.

De Rum Cask Finish begon erg gesloten, maar offreerde nadien mooie toetsen van geel fruit (vooral ananas) en had een pittige finish, terwijl de Espresso Roast heerlijke toetsen van chocolade en appelsien op de neus gaf.

Alle drie de Blender’s Batches waren prima drinkbaar op zich, maar doen het vooral uitstekend in een leuke cocktail – iets waarvoor ze immers speciaal samengesteld werden.

De Swing heeft een leuk verhaal, natuurlijk. Bedacht in 1932 door kleinzoon Alexander II, werd deze fles speciaal ontworpen om op de grote ocean liners geschonken te worden. Ongeacht de deining van het schip, konden de eersteklaspassagiers toch rustig genieten van hun dram, want de fles schommelt gezellig mee zonder om te vallen. Een erg smakelijk blend, hoor. Hoewel ik moet bekennen dat de vorige batch die ik proefde (uit 1978!) stukken beter was. Deze fles uit de jaren ’90 van de vorige eeuw moest alvast erg de duimen leggen aan de veel lekkerdere Swing Superior. Niet alleen is die op een iets hoger alcoholpercentage (43% tegenover 40%) gebotteld, het aandeel Islay whisky is ook groter en dat resulteerde in een meer gelaagde en pittigere whisky dan zijn ‘kleine broer’. Hij eindigde vanavond meer dan terecht op de derde plaats. Hoewel de Swing vandaag de dag nog steeds wordt geproduceerd, is dat niet het geval voor de Swing Superior, wat jammer is. Maar in veilingen kan je hem nog wel een tegen het lijf lopen.

Na de pauze proefden we eerst een botteling die enkel in Azië verkrijgbaar is. China, Taiwan, Japan, het zijn allemaal zeer belangrijke afzetmarkten voor Johnnie Walker en consoorten. De Johnnie Walker Premier is er zo eentje, die in 1995 voor het eerst verscheen. De samenstelling zou een reflectie moeten zijn van hoe de blend in de 19e Eeuw smaakte. En hoewel we daar enkel maar naar kunnen raden, was iedereen het er wel over eens dat hij bijzonder lekker was, wat hem meteen ook op de tweede plaats deed belanden.

Maar het moment suprème – althans, dat is wat de proevers dachten – kwam met de splinternieuwe Johnnie Walker Blue Label Ghost & Rare, die samengesteld is met whisky’s uit Brora, Pittyvaich en Cambus – alle drie gesloten, vandaar de Ghost – aangevuld met uitzonderlijke whisky’s (vandaar de Rare) uit Royal Lochnagar, Clynelish, Glenkinchie, Glenlossie en Cameronbrigde. En het mag gezegd… deze fles – die toch maar even 250 neurootjes moet kosten – is een absolute topwhisky. Het is een whisky waarvan je stil wordt. Niet voor niets eindigde deze – met voorsprong – op de eerste plek. Oh, ja… de Ghost & Rare II staat al in de steigers en heeft Port Ellen als hoofdrolspeler… Begin maar al te sparen.

De proevers waren flink onder de indruk, maar little did they know dat er hen nog een vloeibare verrassing stond te wachten. Niemand minder dan Arno Dobbels – Brand Ambassador van Diageo – was namelijk aanwezig op de tasting en had een klein flesje in een grote doos meegebracht. Toen hij onthulde welke whisky we nog als toemaatje geschonken zouden krijgen, vielen de monden (in vele gevallen letterlijk) open! Arno had namelijk de fantastische (maar best dure, met zijn prijskaartje van om en bij de 500 EUR) Johnnie Walker King George V meegebracht. Deze blend, die in 2007 op de markt kwam, is een eerbetoon aan de Royal Warrant die Johnnie Walker in 1934 ontving. En de whisky is samengesteld met oudere grains, Royal Lochnagar, het onvolprezen Cardhu en… Port Ellen.

Nou, nou, nou… hoe decadent kan je een Johnnie Walker Masterclass maken? Needless to say dat zij die erbij waren met een brede glimlach naar huis gingen. De oude boutade maakt haar naam weer helemaal waar: de afwezigen hadden ongelijk!

Wat mij nog het meest deugd deed was het feit dat verschillende mensen me kwamen vertellen dat ze deze tasting een eye-opener vonden, dat ze geen idee hadden dat Johnnie Walker zo’n prachtige whisky op de markt had en dat ze van plan waren om verder te kijken dan de Red Label. En dat is maar goed ook, want onze jongen uit Kilmarnock is na bijna 200 jaar nog altijd flink in de goeie richting aan het lopen.

Met dank aan Vanderwaerden om de Rolf Benz Lounge wederom ter beschikking te stellen (u moet daar echt eens gaan kijken, wat een prachtige salons!), aan Arno Dobbels voor de ongelooflijke verrassing, aan de bezoekers voor hun aanwezigheid en aan Dearly Beloved, mijn rots in de branding.

May the Malt be with you!

PS. U mag zich binnenkort aan mijn uitgebreide tasting notes verwachten op het blog.











  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4094

Exploring Sherry Casks – PROOF 25/04

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, mei 03, 2018 07:18:34

In september van vorig jaar was ik te gast op de ‘Scraping the Barrel’ tasting in PROOF. U kan het verslag hier nog eens rustig nalezen. Aan het einde van de tasting lieten we duidelijk verstaan dat we dit wel konden smaken. Dat was niet in dovemans oren gevallen. Op woensdag 25 april kwam de vervolgtasting onder de noemer ‘Exploring Sherry Casks’, waarbij we acht drankjes voorgeschoteld kregen. Vier sherry’s werden gepresenteerd (Fino, Amontillado, Oloroso en Pedro Ximénez) met een whisky ernaast die op zo’n sherryvat werd gerijpt of gefinished.

Dearly Beloved vergezeld me niet zo vaak naar zulke tastings, maar toen ze vernam dat het ook om sherry ging, vroeg ze me onmiddellijk om ook een zitje voor haar te reserveren. Niet bepaald een tête-à-tête, maar ik vond het erg fijn mijn betere helft erbij te hebben. Sherry lust ze wel, van de whisky nipte ze en de rest was voor mij.

Een boeiend setje stond voor ons klaar.

Laat ik u hieronder kort maar krachtig verblijden met de tasting notes van iemand die niets van sherry maar wel een beetje van whisky kent…

Lustau Fino Jarana – Very Dry Sherry – 15%

Het was een blij weerzien met deze Fino. Een neus vol geel fruit, flink wat boter en een licht zuurtje als van citrus. Op smaak kwam daar banaan bij, maar tevens een mooi zilt element. In de afdronk trok hij de mond helemaal droog, zoals je van een goeie Fino mag verwachten. 15 EUR.

Tomatin 12 Year Old, The Cuatro Series, Fino – 46%

Tomatin speelde enkele jaren geleden in op hetzelfde thema, door 4 whisky’s uit te brengen – vandaar Cuatro – op verschillende sherryvaten. Wij proefden – uiteraard – de Fino-versie. Die offreerde zoete appel en perzik op de neus, maar het ziltje randje was ook hier duidelijk waarneembaar. Op smaak vond ik hem al een pak minder fruitig dan de neus beloofde, maar hij was wel mooi kruidig. In de finish werd hij dan weer erg zoet en teven bijzonder drogend. 100 EUR.

Gonzales Byass 12 Year Old Vina AB Amontillado – 16.5%

Deze was ook erg leuk, hoor. Op de neus kreeg ik eerst babyadem, maar dan evolueerde erg snel naar fruitpap, gevolgd door mooie toetsen van vanille en citrus. De afdronk van deze sherry was bijzonder zacht en licht drogend. 16 EUR.

Goldlys 12 Year Old Amontillado Finish, Cask #2635 – 43%

Deze Belgische whisky had heel wat tijd nodig om open te komen. Op de neus kreeg ik eerst niets dan houtkrullen en karamel, duidelijke kruiden van rogge en amper fruit. Dat was geen al te beste start. Na enkele minuten wordt het wel beter, maar top wordt hij echter nooit. Op smaak is hij licht romig en mierzoet. Eerst anijs, dan chocolade. De afdronk is licht bitter. Maar kapot ben ik hier niet van. 62 EUR.

César Florido Oloroso, cask sample – 16-18%

De foto spreekt boekdelen. Geen glazen fles met indrukwekkend label, maar een plastieken litertje waarin Timon en Nikkie zelf – ter plekke – een cask sample aftapten van deze oudste bodega in Chipiona. Heerlijke, donkerzoete neus op appelsien, noten, chocolade en leder. Licht droog, terwijl hij op smaak net zoet, rond en rijk is. In de afdronk krijg ik een zoetzure toets en lichte kruiden. Heerlijk. 16 EUR (voor een echte fles, welteverstaan).

Clynelish Distillers Edition 1992/2007 – 46%

Ah, Clynelish. Altijd lekker. En leuk als het een botteling is die je nog niet geproefd hebt (ik had die van het jaar erop en vond die oké, maar niet top). Heerlijk zoete, waxy en tegelijkertijd drogende neus op rozijnen, banaan en… niet lachen… klei! Op smaak is hij rond en best vettig, mondvullen, kruidig, zoet met de nadruk op noten. De afdronk is lang, zoet en kruidig. Toppertje. 95 EUR.

Perez Barquero PX – 15%

Pedro Ximénez is niet voor iedereen. Deze stroperige sherry – je kan er bijna een lepel in recht zetten – is mierzoet met een erg herbaal kantje. Denk maar aan Maggie bouillonblokjes. Het is zelfs dominant, waardoor ik de neus van deze PX niet echt top vind. Maar eens aan de lippen is het een explosie van Luikse siroop en donker fruit. Rabarberconfituur! De romige afdronk is lang en blijft zoet. Zet hier een bolletje vanille-ijs of een stukje blauwe kaas bij en het feest is compleet. 25 EUR.

Glenglassaugh PX Sherry Wood – 46%

Hola, dit is een interessante neus en heel anders dan wat ik al van Glenglassaugh heb gehad. Rond, zoet met flink wat kalisse, woodsmoke, kruiden en… rosbief! Umami neusje, met een zilt randje. Erg lekker. Op smaakt is hij evenzeer kruidig, maar zoeter dan verwacht, terwijl de lange, kruidige finish verraadt dat hij op kleine Quarter Casks rijpte alvorens gefinished te worden in een PX-vat. Aanrader! 62 EUR.

Opnieuw een erg leuke tasting en gezien het grote aantal combinatiemogelijkheden hoop ik dat er nog een derde (en vierde en….) aflevering komt.

Na afloop kreeg ik nog twee rums in de handen gestopt van Rasta Morris – u weet wel, Zotte Bert. Een 13-jarige Foursquare die ik echt top vond en een 20-jarige Caroni die me van mijn sokken blies. Ge moogt zeggen van Bert wat je wil, but he knows his stuff. Chapeau.

Door Gent by night kuieren met vrouwlief (allé, van de PROOF terug naar de parking) heeft wel iets. Ze mag nog mee.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4077

Whisky Fair Limburg 2018 – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul wo, mei 02, 2018 07:21:10

In april 2018 zakte ik voor de allereerste keer af naar Limburg – op een ruime boogscheut van Frankfurt – voor de bekende, zeg maar beruchte, Whisky Fair.

Er geraken was op zich al een helse klus. Niet minder dan 5u was ik met de wagen onderweg (maar in all fairness, het verkeersinfarct lag enkel in eigen land, met de ring rond Antwerpen die de kroon spande). Rond 21u kon ik eindelijk mijn voetjes onder de tafel schuiven bij de collega’s van Catawiki waarmee ik dit weekend aan het werk zou zijn. Nou, ja, werk… We zouden met z’n vieren een stand bemannen waar bezoekers in de gelegenheid werden gesteld om een golden oldie te proeven, maar tevens een voucher van 20 EUR kregen om te gebruiken om de whiskyveiling. Uit de verzamelde namen zullen we ook een winnaar loten die maar liefst 500 EUR in de wacht kan slepen.

Maar aangezien ons team uit vier mensen bestond, hadden we ook ruimschoots de tijd om te netwerken en – niet onbelangrijk – zelf op ontdekking te gaan. Wat me vooral opviel is de grootte van dit festival. Ik dacht met het Whiskyfestival in Gent en Spirits in the Sky al één en ander gezien te hebben, maar Limburg is wat omvang betreft de Death Star van de whiskyfestivals, me dunkt. En toevallig ook het warmste festival. Buiten was het 28°, maar wij verloren binnen zo’n 2% whisky aan de engelen omdat het 35° was. Note to self: volgende keer ventilatortje meepakken.

Deze reeks foto’s werd gemaakt voordat de deuren van het festival werden opengegooid. Nadien zou het nutteloos geweest zijn te trachten de stands te fotograferen, want het was – zeker op zaterdag – over de spreekwoordelijke koppen lopen.

Zoals gezegd had ik in de loop van het weekend voldoende tijd om zelf wat rond te lopen en enkel dingen te proeven. Het aanbod was fenomenaal. Flink wat nieuwe releases, maar ook een heleboel golden oldies die je nergens meer te pakken zal kunnen krijgen – tenzij op Catawiki natuurlijk.

Hieronder een lijstje – weliswaar niet in volgorde, maar alfabetisch, van wat ik allemaal aan de lippen heb gezet gedurende deze tweedaagse hoogmis van de gouden nectar. De drams in bold konden mij erg, erg bekoren.

1. Ardbeg Uigeadail first edition

2. Auchentoshan 10 Year Old 2007 Malts of Scotland Warehouse Shop #MoS17042

3. Auchentoshan 24 Year Old 1991 Blackadder Raw Cask Statement

4. Auchentoshan 2008 Distillery Exclusive Bordeaux Cask #3835

5. Balblair 1991

6. Ben Nevis 18 Year old 1998 The Whisky Mercenary for Skotsj Fellowsjip

7. Ben Nevis 19 Year old 1999 Valinch & Mallet

8. Bunnahabhain 22 Year Old 1995 Valinch & Mallet

9. Caol Ila Feis Ile 2014 (12 yo)

10. Caol Ila 25 Year Old

11. Cardhu 12 Year Old 1960s

12. Chichibu 2013 Cask #2588 for La Maison du Whisky

13. Clynelish 2005 Gordon & Macphail Connoisseurs Choice

14. Cotswolds spirit 16 months red wine cask

15. Cotswolds single malt

16. Glen Elgin 12 Year Old 1960s (White Horse)

17. Glenlivet Export 1960s

18. Glenrothes 9 Year Old Bourbon Valinch & Mallet

19. Glenrothes 11 Year Old Sherry Valinch & Mallet

20. Glentauchers 21 Year Old 1996 Valinch & Mallet

21. Isle of Jura 1988 Pears of Scotland Cask #1354

22. Johnnie Walker Red Label 1940s

23. Karuizawa 1994

24. Lagavulin Distillery Exclusive 2017

25. Longrow 1973 for Samaroli

26. Mortlach 18 Year Old 1999 for The Wine Society

27. Port Ellen 23 Year Old 1982 Jack Wieber for Whisky Plus

28. Sandy Ross Blended Scotch Whisky 1950s

29. Strathmill 37 Year Old 1974 hogshead #1233

30. Tormore 25 Year Old Valinch & Mallet

Maar de Ben Nevis 1999 van Valinch & Mallet gaat wat mij betreft met de hoofdvogel aan de haal. Niet zozeer omdat het de ‘beste’ whisky is die ik afgelopen weekend proefde, maar vooral omdat het de whisky was die mij het meest verraste. Ik zou hem als ‘funky’ omschrijven. Hij veranderde in het glas van babyadem naar rood fruit naar snoepgoed en terug en was simpelweg erg amusant. Aanrader.

Op zaterdag kon je ook Emmanuel Dron ontmoeten tijdens een signeersessie van zijn nieuwe boek ‘Collecting Whisky’ – een kanjer van 7 kilogram vol prachtige foto’s van flessen uit de 19e en 20e Eeuw. Een boek waar ik nog menig avond zoet mee zal zijn, gapend naar de mooie prentjes en onder de indruk van de kennis van deze in Singapore wonende Fransman. Het was fijn kennismaken (hij kende mij blijkbaar beter dan ik hem – hij wist dat ik de Toshan Man was, maar ook dat ik het Save The Lars Homestead Project had geleid in Tunisië; Emmanuel is zelf ook een groot Star Wars fan). Ik zag het niet zitten om het zwaarlijvige boek van bijna 900 pagina’s mee te sleuren, maar de doos was geen probleem en Emmanuel signeerde hem met plezier.

Toeval wilde dat we ’s avonds ook nog eens in het zelfde restaurant dineerde. Ik werd uitgenodigd om aan te schuiven en had een geweldige avond met Emmanuel en zijn lieftallige, sigaar-rokende vrouw Hitomi. We proefden samen van de Tennessee 2003 for Mark & Manny’s Malts tot de restauranteigenaar ons vriendelijk verzocht om op te krassen zodat hij zijn deuren kon sluiten.

Dat is trouwens één van de belangrijkste aspecten van dit festival. Niet zozeer de whisky of het ‘werk’ – ook natuurlijk (baas leest mee) – maar wel de ontmoetingen en vriendschap die je op zo’n evenement ervaart. Vele bekende gezichten passeerden de revue, sommigen die ik voordien enkel ‘online’ had ontmoet. Wat vreemd om elkaar na al die jaren voor het eerst ‘in het echt’ te ontmoeten! Maar wel heel erg plezant, natuurlijk.

Ook kwamen enkele liefhebbers op mij afgestapt omdat ze me herkenden als Toshan Man of van mijn Ramblings op YouTube. Twee vroegen zelfs om een selfie. How weird! En één kerel die me zaterdag had aangesproken (‘Hey, Mr Toshan Man, right!?’) kwam me zondag een balpen van Auchentoshan in de handen duwen. ‘A gift, my friend, to write more tasting notes!’. Het klinkt misschien banaal, maar voor mij was dat toch een kippenvel-moment.

Ik keerde moe maar meer dan voldaan terug naar Gent op zondagavond (gelukkig maar 3,5u onderweg deze keer) maar weet nu al: dit wil ik nog eens beleven (op de hitte na).

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4076

Qwhizky 2018 – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, maart 30, 2018 14:44:27

Op vrijdag 23 maart ging in Ijsbaan Kristallijn te Gent Qwhizky 2018 door. Deze ludieke whisky quiz van Whivie was al aan zijn 7e editie toe.

Opnieuw kwamen deelnemers van heinde en ver om zich te meten in hun whisky kennis. Afgezien van het prachtige prijzenpakket – bedankt, sponsors, dat u ons zo blijft voorzien van een fantastische prijzenkast! – was het de deelnemers natuurlijk vooral te doen om de eer.

Door mijn eigen stommiteit heb ik helaas geen foto’s van het gebeuren (don’t ask), maar ik probeer dit korte verslag toch een beetje op te fleuren met enkele screenshots van de quiz.

Dramit was de te kloppen ploeg, wat die had de vorige editie op haar naam gezet (en enkele jaren geleden wonnen ze ook al eens). Zij kwamen voor hun derde overwinning. Of ze daar ook in geslaagd zijn? Lees verder!

Ronde 1 – Bekende Blends – was een opwarmronde waarin veel punten konden geraapt worden. Walson Lilliams had zijn joker gunstig ingezet en 100% kunnen verzilveren en kon op die manier een tijdelijke voorsprong nemen.

Ronde 2 – Whisky Women – bleek al iets moeilijker, waardoor de kloof snel gedicht werd, want niet minder dan drie ploegen vonden het nuttig hun joker hiervoor te gebruiken.

Ronde 3 – Distilleerderijen – is een klassieker. Maar met slechts het oprichtingsjaar, de regio, het aantal stills en een luchtfoto als informatie, bleek deze ronde moeilijker dan gedacht. De laatste jokers werden ingezet, waardoor we vlak voor de pauze konden stellen dat de top 4 nog erg aan elkaar gewaagd was.

Ronde 4 – Powered by Whisky – bleek voor de ene ploeg een zegen, voor de andere ploeg een vloek. Maar de ronde werd wel alom geprezen voor zijn originaliteit.

Ronde 5 – Wereldse Whisky Weetjes – kan altijd op veel bijval rekenen, want is een ronde met voor elk wat wils.

Dan was het tijd om de oplossingen van de puzzelronde te leveren alsook de geproefde mystery drams. De scores in de geproefde whisky lag verrassend hoog.

Dit was de line-up, die blind geproefd werd.

Om de finale score vast te leggen, diende we zelfs de schiftingsvraag te stellen, wat het extra spannend maakte.

Dit was de finale top drie… en ja, Dramit had zijn derde overwinning dik verdiend op zak!

1e plaats – Dramit met 62 punten

2e plaats – Walson Lilliams met 52 punten

3e plaats – Mag ik ook een toastje, Ann? met 50 punten

Proficiat!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4047

Chris’ 1973 Birthday Tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, maart 23, 2018 07:20:58

Deze jaarlijkse tasting van Zijne Excellentie Chris Lauriers begint ondertussen legendarische vormen aan te nemen – voor zover ze dat nog niet heeft. Dinsdag 20 maart 2018 was het al de 13e editie – voor mij de 4e keer dat ik er bij kon zijn – en wederom was het een vloeibaar feestje van erg hoog niveau. Dit is de haute couture der whisky tastings, geloof me.

Alle usual suspects tekenden weer present (u weet wie u bent!) en – zoals ik ondertussen al gewend ben – vlogen de Auchentoshan grapjes mij al om de oren nadat ik nog geen twee minuten in ’t Parlement was binnengestapt. De toon was meteen gezet.

In afwachting van het openen der debatten liet ik mij een winterbiertje welgevallen: Broeder Jacob Double Port, het eerste Belgische bier dat met porto werd verrijkt. Erg aangenaam om de smaakpapillen op gang te krijgen. Maar eens alle zitjes bezet waren – en het was weer bakske vol – kon Zijne Excellentie van start.

De whisky diende wederom blind geproefd. Enerzijds omdat Chris van mening is dat dit boeiender is (waar ik hem zeker in volg), maar anderzijds ook uit pure luiheid. Geef het maar toe, Chris, een boekje maken is teveel moeite. En al zeker eentje waar geen fouten in staan… Ah, waar is den tijd?

Enfin. Genoeg gemijmerd over betere tijden en aan de slag.

Hieronder een kort overzicht van de rommel die Chris uit zijn kelder toverde (je moet het hem wel nageven… hij geraakt wel op een erg elegante manier van zijn slechte flessen af, gelukkig viel het gezelschap nog mee).

Voor de nieuwe lezers van dit blog: dat is tongue-in-cheek bedoeld.

Old Smuggler, bottled 1973, 40%

Deze oude blend werd aan mijn tafel herkend! En neen, we hadden niet gespiekt, Chris! Op de neus kreeg ik appelsien, abrikozen en iets metaligs. Yup, toch een beetje OBE. Op smaak vertaalde dat zich zelfs tot wat plastiek. En in de afdronk werd hij zelf een beetje onaangenaam.

Uiteindelijk blijft het een niemendalletje, natuurlijk, maar hij is alvast stukken beter dan de versie die je vandaag (terecht op het onderste schap) in de supermarkt kan vinden.

North of Scotland 38 Year Old 1973 Clan Denny, 52%

Hola, mijn eerste North of Scotland (nou, ja, ik had eerder al een Strathmore geproefd, wat van dezelfde distilleerderij afkomstig is). Deze single grain is donkerzoet op de neus met kokos, flink bourbonny op smaak (ik dacht zelfs dat het een bourbon was) en superlekker in de lange afdronk.

Erg mooi single grain, hoor. Aanrader!

Inverleven 36 Year Old 1973 Deoch an Doras, 48.85%

Inverleven is een nobele onbekende Lowlander, die op de terreinen van de Dumbarton graandistilleerderij stond en gesloten werd in 1991. Ik had er nog maar twee geproefd – van Gordon & Macphail – en was absoluut underwhelmed. Dus was de verwachting voor deze laaggespannen. Hoe fout was dat! Snoeperig zoet op de neus met gekonfijt fruit, munt en een toets van vermolmd hout. Een zachte, zoete smaak met… euh… zoete erwtjes in de afdronk… Dat had ik nog niet eerder meegemaakt.

Laat deze zeker even ademen en u zal niet teleurgesteld zijn. Voor mij eindigde hij als tweede vanavond. Aanrader!

Glen Flagler 29 Year Old 1973, 46%

OMG… mijn allereerste Glen Flagler! Maar het verhaal van de distilleerderij ligt wat ingewikkeld. Dus kijk snel even hier om erachter te komen dat het een maltdistilleerderij was op de terreinen van Moffat en ook de Killyloch en Islebrae malts stookte. Hoe dan ook, deze whisky was fruitig fris en licht zoetzuur met guimauve (altijd plezant!) en quasi-tropisch fruit op de neus. Lekker olieachtig offreerde hij biscuits en citrus op de tong, flink gepeperd. De afdronk was zelfs pikant en heerlijk lang.


Absoluut zalige whisky en voor mij de winnaar van de avond zonder enige twijfel. Ja, jongens, ze maken toch goeie whisky in de Lowlands, zeg nu zelf.

Garnheath 24 Year Old 1973, Signatory, 56.8%

Deze fles – van dezelfde distilleerderij als de vorige, maar dan een single grain – hadden we in 2013 al eens gepresenteerd gekregen, maar werd hier als toemaatje naast de Glen Flagler gezet. Witte chocolade, ananas, banaan en kokos op de neus en de smaak – zacht gepeperd – met een middelange afdronk.


Het was een fijn weerzien – en een leuk extraatje van Chris.

Glen Spey 32 Year Old 1973 Jack Wiebers, 48.7%

Wil je geloven dat ik eerder nog maar één Glen Spey geproefd had? Dat was de Diageo Special Release uit 2010 en die was top. Maar deze was dat zeker ook! Suikerzoet op citrus en sherrytoetsen met carré confituur op de neus. Op smaak is hij wat droog met citrus en een licht bittere toets en wat noten, terwijl hij lekker een kruidige en lange finish biedt.

Ik zou gezworen hebben dat dit een sherryvat was, maar het label beweert het tegendeel. Hij eindige voor mij op de derde plaats vanavond.

Glenallachie 38 Year Old 1973 Malts of Scotland, 44.0%

Glenallachie is enkele maanden geleden overgenomen door Billy Walker, die we natuurlijk nog kennen van de revival van BenRiach (en GlenDronach en Glenglassaugh). Maar dit is een onafhankelijke botteling van het Duitse Malts of Scotland. Op de neus was hij droog, zoet en herbaal tegelijkertijd, maar er zat ook wat nat karton op de neus. Op smaak vond ik hem eerder vlak op wafels en zoet fruit, terwijl de afdronk eerder kort was.

Geen slechte whisky, versta me niet verkeerd. Maar voor mij de teleurstelling van de avond.

Bunnahabhain 34 Year Old 1973 Celtic Heartlands, 46.1%

Dat Chris zou eindigen met een Bunna was een beetje voorspelbaar, maar als hij zo lekker is als degene die geschonken werd, dan vinden we voorspelbaarheid absoluut niet erg. Dit is immers de legendarische Celtic Heartlands release van niemand minder dan Jim McEwan. Verrassend melkachtig op de neus met kaas, kruisbessen en paraffine. Erg apart. Flink wat appelsien op smaak, tikkeltje zoetzuur zeg maar, maar met een mooi bittertje. Prima balans. De afdronk was lang en kruidig op gember en kinine.

Deze was erg leuk, maar naar mijn (on)bescheiden mening niet top. Sorry, Chris… ‘t Is geen Auchentoshan, hé?

En daarmee werden de debatten gesloten.

Phew! Wat een line-up! Flink wat malts waarvan ik er nog maar één of zelfs geen geproefd had. Dat is toch een droom als whiskyliefhebber. En als je alle jaren rijping van deze juweeltjes optelt, komen we toch aan niet minder dan 241 jaar op vat. Dat kan tellen, toch? Om van de (huidige) prijzen maar te zwijgen. Wil je deze line-up – als je hem überhaupt al kan vinden – vandaag aanschaffen, ben je dik 4.400 EUR kwijt. Djeez…Dat is toch een groot privilege, hoor.

Daarom eindig ik graag met een GROOT WOORD VAN DANK aan Zijne Excellentie. Dat ik dit mocht meemaken (zo, de uitnodiging voor volgend jaar is bij deze wellicht verzekerd).

Alle gekheid op een stokje: het was weer absolute top.

En ook een dikke merci aan ‘t Parlement, natuurlijk, de gezelligste bier- en whiskypub van Halle en ruime omstreken!

May the Malt be with you!





  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4038

Diageo’s Distillers Editions

EventsGeplaatst door Mark Dermul ma, maart 19, 2018 06:58:22

De meesten onder ons hebben ongetwijfeld al van de Classic Malts gehoord: een reeks single malts uit de distilleerderijen die Diageo rijk is (en dat zijn er zo’n 30-tal) die elke regio en stijl vertegenwoordigen. Maar elk jaar brengen ze ook hun zogenaamde Distillers Edition op de markt.

Het speciale aan de Distillers Editions – die al sinds 1997 verschijnen – is dat het telkens om een double maturation gaat, waarbij de malt na zijn gebruikelijke rijping nog even op een ander vat gaat, steevast sherry of port.

In het Gentse PROOF werden 7 van deze DE’s voorgesteld door ambassadeur Arno Dobbels. We gingen, proefden en zagen dat het goed was.

De line-up bestond uit de meest recente DE’s, dus allemaal gebotteld in 2017. Dit waren ze:

- Glenkinchie 2005 Distillers Edition

- Dalwhinnie 2002 Distillers Edition

- Cragganmore 2005 Distillers Edition

- Oban Distillers 2003 Edition

- Talisker 2007 Distillers Edition

- Caol Ila 2006 Distillers Edition

- Lagavulin 2001 Distillers Edition

In goed gezelschap en met de pen in de aanslag begonnen we aan dit vloeibare avontuur. Hieronder mijn (zeer beknopte) impressies van deze bottelingen.

Glenkinchie Distillers Edition 2005/2017– 43% - Amontillado

Donkerzoete, eerder ‘zware’ neus op abrikozen. Op smaak licht pikant op donker fruit en sultanas. Middellange afdronk op een streepje rook en niets dan zoetigheid. Deze is best olieachtig en vertoont geen florale elementen die ik van de standaardbotteling gewend ben.

Het van waar voorheen Amontillado op rijpte, heeft zijn werk zeker gedaan. Pakweg 70 EUR.

Dalwhinnie Distillers Edition 2002/2017 – 43% - Oloroso

De neus is erg aangenaam op quasi-tropisch fruit en amandelnoten. Hij is lekker romig op de tong met geel fruit, citrus, een pepertje een een mooie toets van eik. De afdronk is eerder kort.

Een leuke aanwinst voor Dalwhinnie, die toch wel wat beperkt is in zijn aanbod. Pakweg 70 EUR.

Cragganmore Distillers Edition 2005/2017 – 40% - Port

Ik ben erg te spreken over de standaardbotteling van Cragganmore en vind het een beetje een miskende malt. Ik keek dan ook erg uit naar deze release. Op de neus flink wat zoetzure toetsen met zowel toffee als aardbei. Op smaak vertaalt zich dat naar bloedappelsien – of zelfs de likeur daarvan – met wat peper. In de afdronk – die niet erg lang is – krijg ik wat woodsmoke en een pepertje.

Goeie release, maar geef mij toch maar de standaardfles. Pakweg 68 EUR.

Oban Distillers Edition 2003/2017 – 43% - Montilla Fino

Oban, nog zo’n malt waar je weinig van hoort – ze hebben dan ook amper expressies – terwijl dit toch een dijk van een whisky is. Hun DE is eveneens 14 jaar en gefinished (excuus… double matured) op een Montilla Fino sherryvat. De neus is donker met rozijnen, pruimen en zelfs iets rumachtig, maar verliest niet dat mooie zilte karakter waarvoor hij bekend staat. Op smaak gaat het eerder richting rabarber met kruidnagel, terwijl de afdronk mierzoet en kruidig blijkt. En best lang blijft hangen.

Deze eindige in mijn persoonlijke top drie van vanavond. Pakweg 89 EUR.

Dan was het tijd voor een korte pauze, zodat we onze papillen even tot rust konden laten komen, een sanitaire tussenstop konden houden of even een frisse neus halen.

Talisker Distillers Edition 2007/2017 – 45.8% - Amoroso

Ah… Talisker, nog zo eentje die het altijd goed doet, toch? En dat was met deze DE niet anders. Een mooie zoet-zilte neus met dat typische coastal karakter, terwijl hij in de mond zijn prachtige body etaleert met appelsienen en peper als smaakmakers. De middellange finish offreert zoete rook, peper en peat en blijft zalig zoet.

Voor mij een topwhisky die op de tweede plaats eindigde. Pakweg 71 EUR.

Caol Ila Distillers Edition 2006/2017 – 43% - Moscatel

Hier had ik erg naar uitgekeken. Ik ben immers groot liefhebber van Caol Ila. Deze op Moscatel gefinishte Ileach was toch een beetje de vreemde eend in de bijt wat leeftijd betreft. Daar waar alle DE’s normaal de standaardleeftijd hebben, is deze toch geen 12 jaar. Immers, gedistilleerd in 2006 en gebotteld in 2017 kan deze 10 of hooguit 11 jaar oud zijn. Dat neemt niet weg dat hij een heerlijke, robuuste neus neerzette met zilt, oestersap, roet en citrus. Hij was best vettig maar toch fris in de mond met citrus en rook en zelfs een toets van plasticine. De korte, zoete afdronk maakte het compleet.

Een geweldig feestje, deze Caol Ila, maar hij eindigde net niet in mijn top drie. Pakweg 71 EUR.

Lagavulin Distillers Edition 2001/2017 – 43% - PX

Want de beste van de avond was echt wel tot het laatste gehouden. Deze Lagavulin barst van karakter met een donkerzoete maar zilte neus met zowel kelp als spek als dadels als stopverf kon me erg bekoren. Donker fruit verblijdt de tong, terwijl het roetige hem diepgang geeft. De lange, rokerige en zoete afdronk is het perfecte orgelpunt om deze magnifieke malt.

Hij is zijn prijskaartje van om en bij de 108 EUR helemaal waard. Dit is een whisky om heel de winter lang van te genieten.

Dat was weer een erg leuke tasting met goeie malts, nice people (op Bart na, met zijn flauwe Auchentoshan grapjes altijd…) in een gezellig kader. Het was ook leuk om vast te stellen dat het publiek grote interesse had en goeie vragen stelde, waardoor er ook heel wat opgestoken kon worden door iedereen. Topavond.

Bart en ik sloten af met de geweldige Benrinnes 2006 van Asta Morris en als slaapmutsje dronken we nog een Cornet van ’t vat op het terras van de Alchemist. Maar we zijn veilig thuisgeraakt, dankuwel.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4030

Compass Box Tasting – PROOF 21/11/2017

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, januari 28, 2018 07:37:18

Compass Box Tasting – PROOF 21/11/2017

Ik ben rijkelijk laat met dit verslagje, maar dat heeft alles te maken met de zeer drukke eindejaarsperiode en de publicatie van al die heerlijke Islay notes, computerproblemen en… eigenlijk was ik het wat uit het oog verloren… Toch wil ik het u niet onthouden, want het was weer erg de moeite.

Op 21 november (ja, ja, ondertussen meer dan twee maanden geleden) zakte ik af naar PROOF in Gent voor een heuse Compass Box tasting onder begeleiding van de immer charmante Celine Tétu.

Compass Box is een blender werd opgericht in 2000 onder impuls van John Glaser, die eerder zijn sporen verdiende als marketingdirecteur bij Johnnie Walker. Maar hem gewoon een blender noemen, is hem oneer aandoen, meen ik. Immers, John Glaser en zijn team maken dan wel blends, maar je kan ze bezwaarlijk typische blends noemen. Het zijn stuk voor stuk kleine kunstwerkjes. Denken we maar aan hun whisky’s met ronkende namen als Spice Tree, Eluthera, Great King Street, Hedonism, Canto Cask, Asyla, Oak Cross en ga zo maar door. Ik heb er al een groot aantal van geproefd en ze stellen quasi nooit teleur, wel integendeel. Dus wilde dit zeker niet missen, want line-up vanavond was veelbelovend.

De debatten werden geopend met een aperitiefwhisky met een knipoog naar de typische Franse tafelwijnen.

Whisky de Table, 40%

De whisky bevat vier malts (Clynelish, Linkwood, Benrinnes en Caol Ila) en offreert een fruitige neus op ananas, ontbijtgranen en jonge appeltjes. Op smaak is wit fruit dominant met wat peper en enkele zachte houttoetsen, wat zich doorzet in de eerder korte finish. In alle eerlijkheid vond ik dit een braaf niemendalletje, maar dat is dat ook de bedoeling geweest. 47 EUR.

Great King Street, Experimental Series TR-06, 43%

Met Great King Street ‘The Artist Blend’ introduceerde Compass Box een leuke whisky, maar om hun volgende release te maken konden ze niet beslissen tussen een versie op sherry of een versie met turf en brachten ze twee experimentele blends uit en lieten het publiek kiezen. Naar mijn mening een geslaagde marketingtruuk. Volgens Celine waren de resultaten 49% tegenover 51% en was er dus geen duidelijke winnaar, dus kwam de Glasgow Blend op de markt, een vatting van beiden. Wij proefden vanavond het geturfde experiment, dat ik al eerder had geproefd (zie mijn notes hier). Voor de anoraks onder ons: hij bestaat voor 33% uit grain (Cameronbrigde) en 67% malt (Caol Ila, Laphraoig, Clynelish en Glen Ord). 40 EUR.

The Spice Tree, 46%

Ook de Spice Tree had ik al eerder geproefd (dus lees de notes gerust na), maar het blijft een leuk verhaal. Deze controversiële whisky had het einde kunnen betekenen van het toen nog jonge, innovatieve bedrijf. John had hem immers gemaakt door duigen Franse eik aan de binnenkant van zijn Amerikaanse vaten te bevestigen. De SWA kon hier niet mee lachen en verplichte Compass Box deze whisky niet meer te maken (gelukkig mochten ze hun beperkte stocks toch verkopen, anders bestond het bedrijf vandaag wellicht niet meer). De huidige versie van de Spice Tree wordt gemaakt door hybride vaten te gebruiken: duigen van Ameikaanse eik met spiegels van Franse eik. Het effect, dat met de ‘illegale praktijken’ op amper drie maand werd bereikt, heeft nu zo’n 2 jaar nodig. De Spice Tree is nog steeds één van de belangrijkse sellers van Compass Box en daar zit de originele controverse zeker voor iets tussen. 57 EUR.

The Peat Monster, 46%

Velen – mezelf incluis – vinden deze een beetje verkeerd genaamd, want zo’n turfmonster is het eigenlijk niet (ondanks het feit dat hij werd samengesteld met Laphroaig, Caol Ila en Ardmore). Maar je moet het zien in de juiste context. Deze werd immers gelanceerd toen de hype rond geturfde whisky nog lang niet op zijn hoogtepunt was. Vandaag is het eerder een turfbeestje. Desalniettemin – zie mijn meest recente notes hier – blijft het een geweldige whisky. 58 EUR.

The Double Single, 3rd Edition, 46%

De Double Single is precies dat: een blend samengesteld uit 1 single malt (Glen Elgin van 24 jaar oud) en 1 single grain (Girvan die nog ouder is). De verhouding is 72% malt en dus 28% grain. Geef toe: een atypische blend. De verpakking is ook weer oogstrelend, het mag gezegd. En de whisky… ja… dit is echt super en wat mij betreft de topper van de avond. Mandarijn en kersen, noten en mango, wine gums… zalige neus. Hij is succulent op smaak, bijna snoeperig met een zalig lange finish op orangettes. 199 EUR is absoluut niet goedkoop, maar je krijgt er wel iets voor. U mag van dit juweeltje binnenkort uitgebreide tasting notes en een Rambling verwachten. Wat een topper!

No Name, 48,9%

Het is niet de eerste keer dat Compass Box met een mysterieuze whisky op de markt komt. Deze ziet er niet alleen geweldig uit, hij heeft ook nog eens een vreemde naam gekregen en is gelimiteerd tot 15.000 exemplaren (die ondertussen al zo goed als uitverkocht zijn, ondanks het prijskaartje van 140 EUR). Maar dat hij lekker is, dat kan ik u ronduit bevestigen. Een complexe, waxy, zoete maar erg geturfde neus op citrus, wit fruit, assen en appels. Dat zet zich mooi verder in de mond, terwijl daar op de lange finish nog een mooi zilt randje aan wordt toegevoegd. Als ik u verklap dat hij voor 75% uit Ardbeg bestaat, beginnen velen onder jullie wellicht al te watertanden. Daarnaast nog wat Clynelish en Caol Ila, met een top dressing van hun eigen Spice Tree whisky. Uitzonderlijk en aanbevelenswaardig!

Nou, nou, dit was weer een superavondje, hoor.

May the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3975

Macallan Tasting – PROOF 06/12

EventsGeplaatst door Mark Dermul di, december 12, 2017 07:20:13

De Sint is in het land heeft meegebracht: Macallan!

Of zoiets.

Woensdag 6 december zakte ik – met met trouwe metgezellen Niek & Ilse – af naar PROOF in Gent voor een tasting van deze erg populaire Speyside Distillery.

Jarenlang stond ze bekend om haar geweldige whisky’s die steeds 100% op sherryvaten rijpte – iets waar de distilleerderij mee dweepte, wat een verklaring is voor het feit dat haar reputatie ongewild een flinke deuk kreeg toen ze in 2004 op de proppen kwam met haar Fine Oak reeks.

De distilleerderij werd opgericht in 1824 als de Echlies Distillery onder leiding van Alexander Reid. Pas in 1980 werd ze omgedoopt tot Macallan. Roderick Kemp stond aan het roer tot 1994, toen de distilleerderij werd overgenomen door Suntory. Maar sinds 1999 behoort ze toe aan de Edrington Group (die we ook kennen van Highland Park, natuurlijk), die op haar beurt in de spirits portefeuille zit van… tromgeroffel – Coca Cola. De ambassadeur maakte er een zeer gesmaakt grapje over en het ijs was gebroken (goh, whisky, cola en ijs in één paragraaf, je moet maar durven…).

Vanavond stonden er zes Macallan op het menu met Wood Management als thema.

Macallan 12 Year Old Fine Oak, 40%

Deze 12-jarige Fine Oak is een leuk aperitief, niet al te veeleisend, fris en fruitig met wat sherrytoetsen (banaan) op de neus. Hij is best vettig in de mond, maar wel licht drogend op citrus en kruiden (vooral in de finish zet die kruidigheid zich stevig door). De samenstelling zou vandaag zo’n 80% bourbon zijn, 20% sherry. Pakweg 80 EUR.

Macallan 12 Year Old Double Cask, 40%

Deze Double Cask, eveneens 12 jaar, zal de nieuwe standaard worden bij Macallan. Hij is 100% sherrygerijpt, waarvan 50% op Europese eik en 50% op Amerikaanse eik. Bij de eerste snuif had ik hars en cacao, iets van appelsien en noten, maar helaas ook een toefje fietsband. Gelukkig trok dat laatste betrekkelijk snel weg. Hoe langer je hem laat staan, hoe beter hij wordt. In de mond is hij rijk en rond, met een drogend effect. Op de finish kreeg ik nog kaneel en nootmuskaat. Lekker! Zo’n 77 EUR.

Macallan 12 Year Old Sherry Matured, 40%

De derde 12-jarige in deze vergelijking is de ‘klassieke’ Macallan, gerijpt op Europese sherryvaten. Een erg populaire ‘old school’ Macallan, maar naar mijn (on)bescheiden mening is de Double Cask iets lekkerder. Deze heeft natuurlijk de zeer uitgesproken smaak die we kennen van Macallan. Donker droog fruit (rozijnen) en chocolade, terwijl hij op de tong tintelt van de kruidigheid, ondanks zijn donkerzoete fruitigheid. De afdronk is wel erg droog.

Na een korte pauze was het tijd voor de speciallekes.

Macallan Edition No. 3, 48.3%

Voor deze derde ‘edition’ werkte Bob Dalgarno samen met parfumier Roja Dove. Het resultaat is een heerlijk delicate Macallan op de neus met boter, vanille, mokatine en appelsien. Des te groter was dat ook de verrassing (en het plezier) wanneer deze op smaak een absolute bom blijkt te zijn met donker fruit, grapefruit, peperkoek en een heerlijke kruidigheid die je mond helemaal warm maakt. De afdronk was bij de langste die ik vanavond mocht ervaren. Hij werd samengesteld uit sherry butts en sherry puncheons (93%) en afgewerkt met 7% bourbongerijpte Macallan. Voor 105 EUR haal je een erg mooie Macallan in huis. Wat mij betreft de winnaar van de avond.

Macallan Sienna, 43%

In 2013 schoot Macallan zich – marketing wise – opnieuw in de eigen voet door haar flessen met leeftijdsaanduiding te gaan vervangen door de zogenaamde 1824 Series, waarbij leeftijd niet langer belangrijk was, maar de distilleerderij zich ging concentreren op het hout, de smaak en de kleur. De reeks bestaat uit de Gold, Amber, Sienna en Ruby (die ondertussen al niet meer wordt gemaakt). Op de neus had ik orangettes, sinaasappelsap en iets van netels. Op smaak vertaalde zich dat in Granny Smith appels, appelsienzeste en kruiden terwijl de middellange finish naast vanille opnieuw vooral appelsienen bood. Hij werd samengesteld uit 100% first fill oloroso sherryvaten, waarvan het overgrote deel op Europese eik. Kostprijs is 115 EUR (ik kocht mijn fles 4 jaar geleden nog voor 75 EUR, maar dat is een ander verhaal). Ik moet bekennen dat ik hem mooi vind, maar zeker niet top.

Macallan Rare Cask, 43%

Dit was het luxebeestje van vanavond (bekijk die verpakking!), dus de verwachtingen waren erg hoog gespannen. Dit was de enige uit de reeks die ik nog niet had geproefd en dus eigenlijk de belangrijkste reden om af te zakken naar deze tasting. Hij werd samengesteld uit niet minder dan 16 verschillende vattypes, allemaal sherry, waarvan de meeste first fill. Het resulteerde in een mooie – weliswaar zachte – neus van gedroogd fruit, inclusief wat rood fruit, vanille, vijgen en donkere honing. Op smaak is hij zacht en zoet, maar ik vond hem een beetje te licht van body. Ook de finish was teleurstellend kort. Nu, begrijp me niet verkeerd, dit was wel degelijk een lekkere Macallan, maar niet 275 EUR lekker…

Ik moet zeggen dat ik het een bijzonder leuke tasting vond, maar dat lag niet alleen aan de whisky, maar vooral aan het gezelschap. Het was een van de meest geanimeerde tastings, alvast. Er werd flink gediscussieerd, gegrapt en geproefd. Zeer interactieve boel, wat het wel erg interessant maakt.

De Macallan Edition No 3 mocht meer naar huis.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3908

Spirits in the Sky 2017 – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul di, november 14, 2017 07:20:30

Laat ik meteen met de deur in huis vallen: Spirits in the Sky is het beste whiskyfestival in de Benelux. Waarom? Omdat het bijzonder professioneel georganiseerd is, een geweldig aanbod heeft, de veelvuldig aanwezige staff behulpzaam en vriendelijk is en de sfeer simpelweg uitstekend. Het lijkt meer op een bijeenkomst van vrienden die samen een glas drinken dan op een festival waar je op zoek gaat naar nieuwe ontdekkingen, terwijl de twee perfect hand in hand gaan.

Dus, om kort te gaan, SITS is een must!

Ook dit jaar kon ik weer een aantal heerlijke dingen proeven en liet ik mij in sommige gevallen lekker verrassen waar ik het absoluut niet had verwacht. Bij het binnenkomen werd ik al meteen verwend door Marc die me een glas onder de neus duwde. Het bleek de Macallan 10 Year Old 1990 van Dun Eideann. Wat een zalige dram. Na een slok grapte ik tegen Marc ‘Zo, we kunnen naar huis!’. De toon was meteen gezet.

Maar ik haastte me daarna naar de ‘gin corner’, omdat ik daar mijn tocht wilde beginnen, alvorens naar whisky over te schakelen. Daar maakte ik kennis met de nieuwe Ki No Tea – de groene thee-variant op de bekende Ki No Bi gin uit Kyoto. De groene thee smaakte bijzonder door, maar ik moet bekennen dat ik er niet weg van was. Geef mij dan maar de standaard Ki No Bi gin. Van Forest had ik al eerder kennis gemaakt met de verschillende dry gin, maar de vermouth had ik nog niet geproefd. De Dry vond ik moeilijk, maar de White ging vlotjes binnen. De Red daarentegen… ja, die kan als after dinner dram zeker mee naar huis.

‘Heeft u al gehoord van Le Gin de Christian Drouin, monsieur?’ De naam Drouin kende ik van Calvados, maar dat hij ook gin stookte, wist ik niet. Dus liet ik mij een G&T met deze Le Gin klaarmaken. Wat appel en een kaneelstokje ter garnering en genieten maar. De smaak zat prima, maar hij miste zeker wat kracht.

Maar dan was het al tijd voor onze Masterclass met Dave Broom: The World of Rum. Dave is een wandelende encyclopedie en grappig spreker. Bovendien was de line-up van 6 rum erg divers, wat deze masterclass bijzonder interessant voor me maakte. Ik scoorde van elk een sample en zal hier uitgebreid op terugkomen.

Bij Andrew Symington en zijn team is het altijd genieten. Naast een lekkere Glenlivet 2007 en Ledaig 2010 uit de zogenaamde Un Chillfiltered Collection van Signatory, was ik vooral te spreken over de Clynelish 1995 in de Cask Strength Collection – ah, Clynelish uit 1995-1998 blijft toch magisch lekker.

Onze Bretoense vrienden van Armorik hadden niks nieuws bij behoudens een leuke small batch van Lightly Peated voor de Duitste markt. En die was erg aangenaam. David en zijn team blijven toch erg leuke single malts uit hun mouw schudden.

Herman en zijn team van Diageo hadden ook enkele leuke spullen op tafel staan, zoals de Blair Ahtol 23 en Teaninich 17 ui de Special Release reeks. Ik was vooral benieuwd naar de veelbesproken Collectivum XXVIII die een blended malt is van alle 28 distilleerderijen, inclusief Roseisle. Ik nam een sample mee naar huis.

Het was tijd voor een kleine pauze van het vloeibare geweld en wilde ik een zachter tussendoortje. Wat beter te proeven dan de heerlijke port van Graham’s, waar de 20-, 30- én 40-jarige werd geschonken! Ik liet mij meteen de oudste schenken en besloot on the spot dat ik daarvan een fles mee huiswaarts zou nemen. Die mag onder de kerstboom voor Dearly Beloved.

Ik proefde nog wel een paar zaken, maar moet bekennen dat ik me niet meer echt kon focussen op de liquid. Het werd een beetje te gezellig als u begrijpt wat ik bedoel.

Maar ik scoorde wel nog een 30-tal samples van enkele flessen die ik me had laten aanbevelen, zoals de Invergordon 1964 van The Nectar, Macallan Reflexion, Glentauchers 1995, Port Askaig 30 enzovoort. Werk – nou ja – genoeg voor de komende weken.

Mario & Team: proficiat met wederom een knaller van een editie. Ik moet op sterven na dood zijn om de volgende editie te missen!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3866

Antwerps Whisky & Spirits Festival 2017

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, november 02, 2017 07:16:43

Het Antwerps Whisky & Spirits Festival vond dit jaar wederom plaats in de galerij van Campo & Campo. Dit kleine, maar zeer gezellige festival bood ook dit jaar weer heel wat lekkers. Ik bezocht het festival op zondag en stelde vast dat het betrekkelijk (zo niet onrustwekkend) rustig was. Volgens de organisator kwamen er daags voordien zo’n 220 mensen op af. Ik vraag me af hoe dat komt, want Peter en zijn team hadden er best wat werk in gestoken en het festival offreert echt een mooie waaier aan producten.

Kwestie van het palate op te warmen, begon ik mijn ontdekkingstocht met een Auchentoshan 16 Year Old 1999 van Hart Brothers – de enige Auchentoshan op het festival die ik nog niet geproefd had. Bij Brachadair kon ik kennismaken met een geweldige romige, bijna boterachtige, Invergordon 44 Year Old uit 1972, maar ik werd vooral van mijn sokken geblazen door de nieuwe Ben Nevis 18 Year Old 1999. Wat een sherrybom! Echt de moeite en betaalbaar bovendien.

Maar het lekkerste wat ik die dag proefde was voor mij de Caol Ila 15 Year Old 2002 van Valinch & Mallet. Ik had een lang gesprek met eigenaar Davide Romano, die me interessante feedback gaf over deze betrekkelijk onbekende (in België althans) onafhankelijke bottelaar. Anverness – de drijvende kracht achter dit festival – is de importeur van deze bottelingen, die ik warm kan aanbevelen.

Er waren ook een paar tafeltjes bij waar weinig tot niks nieuws stond – voor mij althans, maar ik ben verwend – maar de Kininvie 23 Year Old 1991 (batch 3) was ook best een ontdekking. Erg fruitig en in de stijl van Glenfiddich, maar helaas verschrikkelijk duur voor zo’n flesje van 350ml.

Zotte Bert had ook zo goed als de hele range van Asta Morris mee en ik liet me verleiden door enerzijds zijn Irish Whiskey XO die een finish op een peated Bunnahabhain vat had gekregen (stunner!) en de Chichibu 5 Year Old 2010. Van zijn Glentauchers die voor de Malt Monkeys uit Leuven werd gebotteld, nam ik een sample mee naar huis.

Bij de jongens van Cinoco proefde ik een verassend lekkere Aultmore 7 Year Old 2008 van Douglas Laing. Ondanks zijn jonge leeftijd, was deze complex en erg lekker, net als de Blair Athol 15 Year Old die in de Old Particular range werd uitgebracht.

Ik proefde ook best wat andere spirits, zoals de Brooklyn Gin (die ik al kende, maar ik liet hem graag nog eens over de tong rollen, in combinatie met de mij nog onbekende tonic van Double Dutch), de Turquoise Bay Rum en een erg verrassende Butcher’s Gin, gestookt met Secreto 07 dry-aged ham! U leest het goed: er wordt – naast enkele kruiden – wat gedroogd vlees toegevoegd aan het distillaat. Lekker!

Bij Balder, de ambassadeur van Sacred, werd ik vergast op een kleine cursus koude vacuümdistillatie. Ik proefde enkele gins – die verrassend verschillend waren – alsook de mierzoete English Whisky Liqueur en de binnenkort beschikbare Peated English Whisky die een extra rijping op PX vaten kreeg. Ik moet zeggen: ik ben fan geworden.

Gewapend met zo’n 20 samples om in het Whivie HQ op mijn gemak te proeven en van tasting notes te voorzien, nam ik afscheid van Peter en zijn team, de standhouders en verschillende bekende gezichten. Onderweg naar huis maakte ik me opnieuw de bedenking dat dit echt wel een tof festival is dat, ondanks het ‘kleine formaat’, grootste dingen presenteert. De afwezigen hadden zeker ongelijk. Ik hoop dat er toch een vierde editie mag komen, want het is er eentje dat op mijn lijstje van favoriete whiskyfestivals staat.



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3853

Scraping the Barrel - verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, oktober 08, 2017 10:29:38

De titel van deze tasting - die op 28 september doorging in het Gentse PROOF - verried al grotendeels waarover dit zou gaan: vattypes. Maar met Timon aan het roer was ik er van overtuigd dat het een boeiende, leerrijke, maar vooral erg lekker tasting zou worden.

De line-up zou uit niet minder dan 8 drankjes bestaan, waarvan 6 whisky's.

New Make - Warenghem Distillerie - 63%

Het eerste drankje was eentje waar ik meteen verliefd op werd. De new make van de Franse Warenghem Distillerie is mij niet onbekend. Deze embryonale Armorik is zeer lekker, best fruitig en erg drinkbaar zonder enige offnotes. Een tikkeltje farmy en aangenaam zoet. En een bewijs dat spirit ook zonder vatrijping gewoon erg aangenaam kan zijn.

Hier kan ik gerust een glas of twee op mijn gemak van wegtutteren.

Deanston Virgin Oak Finish - 46.3%

Deze Deanston rijpte eerst op ex-bourbonvaten, maar kreeg nadien nog een finish van enkele maanden op zogenaamde virgin oak - nieuwe eik waar voorheen dus nog geen drank op gerijpt had. Het resulteerde in een aangename, redelijk kruidige neus met boterbollen en wat hints van geel fruit. Op smaak was hij nog steeds kruidig, maar vond ik hem wat uitvlakken. Vooral in de middellange afdronk kwam het maagdelijke hout mooi tot zijn recht.

Dat gezegd zijnde vond ik deze whisky toch maar een klein niemendalletje. Een kaarterswhisky, zeg maar.

Blandy's 5 Year Old Bual Madeira - Medium Rich - 19%

De eerste verrassing van de avond - en voor mij meteen ook één van de hoogtepunten! Deze Madeira - en lang houdbare versterkte wijn van het Portugese eiland met dezelfde naam - was donkerzoet en gekonfijt op de neus met een hint van koffie. Op smaak was hij mierzoet en fruitig - zoals het hoort - met wat agrums die hem een fris zuurtje gaven. De afdronk begon romig, maar werd langzaam maar zeker erg droog op noten en citrus.

Wat een zalige Madeira, zeg. Echt een aanrader en een mooie introductie voor de volgende whisky.

Tyrconnell 10 Year Old Madeira Finish - 46%

Het was al meer dan 7 jaar geleden dat ik deze Ier nog eens aan de lippen had gezet. Het was een fijn weerzien, met noten en in honing gedrenkte bosvruchten op de neus, besprenkeld met vers sinassap. Op smaak vond ik hem een beetje aciditeit missen, maar de afdronk was mooi.

Een leuke Ier waar je mond niet meteen van zal openvallen, tenzij om een tweede slok te nemen.

Lustau Fino Jarana - Very Dry Sherry - 15%

Fino is traditioneel een delicate, droge sherry, gemaakt van de Palomino-druif en rijpt zo'n 4 tot 7 jaar onder een biologische schimmellaag die flor wordt genoemd. Hij heeft een lichtgele strokleur. Deze Lustau was licht fruitig op banaan, aardappel en amandelnoten maar offreerde op smaak ook een licht zilte hint met wat hout en citroen. De afdronk was niet erg lang, maar wel mooi drogend met voldoende aciditeit om hem extra delicaat over de tong te doen glijden.

Wederom een erg aangename verrassing. Ik denk dat deze het erg goed zou doen bij (of na) een seafood platter in het Lochindaal hotel. Maar dat is wellicht vloeken in de hel.

Glen Scotia 1992 Coilltean Fino Butt #3 - Samaroli - 45%

Deze reeds in 2009 gebottelde Glen Scotia offeerde eerst weinig goeds. Ik had kaas, rubber en karton op de neus. Flink wat OBE, leek het wel. Maar als je hem tien minuten liet staan werd hij beter, veel beter. De onfrisse aroma's maakten plaats voor rosbief, mokka en geroosterde koffiebonen. Echt apart, maar wel schitterend. Op smaak was het in eerste instantie een echte bom. Vreemd genoeg begon hij erg robuust, maar eens hij de smaakpapillen had omfloerst, werd hij plots erg delicaat en verfijnd.

Erg aparte en interessante Glen Scotia, zoveel is zeker.

Coal Ila 9 Year Old 2007 Signatory Vintage UCF - 46%

Hola! Zei er daar iemand dat we Caol Ila gingen proeven. Ik ging alvast op het puntje van mijn stoel zitten. Caol Ila is mijn favoriete Islay whisky. Ik heb er al tientallen geproefd en nog geen enkele is mij tegen gevallen. Deze jongeling werd door Signatory gebotteld uit twee bourbon barrels. Op de neus gerookte hesp, makreel, olijfolie, banaan en citrus. Dat werkt! Op smaak... meer van hetzelfde. De middellange afdronk was zacht rokerig en opnieuw verrassend zoet.

Een schoolvoorbeeld van Caol Ila, maar met een erg zoete twist.

Edradour 12 Year Old 2003 PTM Cask #150

PTM: ik had er eerlijk gezegd nog niet van gehoord. Het is de afkorting van Peated Through Maturation. Het leuke aan deze whisky is dat het de klassieke Edradour whisky betreft, maar wel gerijpt op een voormalig Islay vat. U raadt het al: een vat waar eerder Caol Ila op rijpte. Fruitig zoet, quasi exotisch zelfs, op mango en ananas. Op smaak was de balans tussen het fruit, hout en de turf excellent, echt waar! De afdronk was heerlijk lang en bijzonder interessant.

Dit is Edradour? Mooi! Absoluut geen turf op de neus, maar op smaak des te meer. Super.

Ik zie het al: ik hoopte dat dit een erg interessante tasting zou worden. Ik kwam allesbehalve bedrogen uit - en de rest van de afgeladen zaal evenmin - en liet dat aan het eind van de avond ook aan de gastheer en zijn sympathieke betere helft Nikkie weten. Dat ze maar gauw een vervolg aan deze tasting moesten breien. Er werd mij op het hart gedrukt dat dat zou gebeuren.

Ik schrijf me nu al in.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3828

Wee Dram Masters 40 – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul wo, september 27, 2017 07:27:00

Het was al meer dan twee jaar geleden dat Bert Bruyneel – ‘Zotte Bert’ voor de vrienden – nog eens een Wee Dram Masters tasting hield. Maar op 11 september 2017 was het nog eens zover en zakten we met plezier af naar ’t Konijntje, waar gastvrouw Tanya ons hartelijk ontving. Jos van zijn kant zette zich bij ons aan tafel om mee te genieten van deze mooie sessie.

Bert had voor deze sessie – de 40e al – wederom een bijzonder mooie line-up voorzien, zoals we dat van de Wee Dram Masters gewend zijn.

1) Glorious Bastard – batch #1

2) Arran 14 Year Old

3) Ben Nevis 27 Year Old 1986 Chester Whisky

4) Glentauchers 35 Year Old 1975 The Whisky Agency

5) Caol Ila 30 Year Old 1980 Maltbarn

6) Irish Single Malt 1989 XO Daily Dram

7) Suntory Blended Whisky Wa-Kyo

Het aperitiefje – de gloednieuwe Glorious Bastard – was niet op voorhand aangekondigd en dat had alles te maken met het feit dat hij nog maar net uit is. Gebotteld op 46% is dit een specialleke, want het betreft een (undisclosed) single malt die rijpte op een ex-whiskyvat waar voorheen nog een batch van Bert’s NOG-gin had gerijpt. Dus… eerst bottelde Bert de whisky, liet er dan zijn gin op rijpen en stak er dan wederom een malt op. Fuck purity! Dat zijn ook de openingswoorden op de rug van de fles. Retail: 50 EUR.

De gin was zowel op de neus als op smaak sterk aanwezig, waardoor het voor de aanwezigen snel duidelijk was dat dit geen ‘gewone’ whisky betrof. Flink wat jeneverbes, anijs en citrus. Maar wel lekker romig en op een alcoholpercentage dat het goed zal doen in een cocktail. Ik ga dat eerstdaags maar eens proberen.

Daarna schakelden we over naar een oudere botteling van de Arran 14 Year Old. Dit blijft bekoren, toch? Iedereen was het er over eens dat het een klein fruitbommetje was met een groen kantje met op smaak flink wat bijna-tropisch fruit en flink wat honing met een toets van chocolade.

Dan volgde de eerste echte klepper: Ben Nevis 27 Year Old 1986 van Chester Whisky. Ik had hem al in 2013 geproefd en vond hem toen al geweldig. Het was een zeer blij weerzien.

De volgende die geschonken werd, was voor mij de absolute winnaar van de avond. En met kop en schouders, hoor! De Glentauchers 35 Year Old 1975 van The Whisky Agency, gebotteld in 2010 op 47.3%, was een lekkere, waxy, old school malt die op smaak kersen en bijenwas offreerde, erg rond en rijk bleef in de finish en kortweg een absoluut geweldige whisky bleek te zijn.

En dan de malt waarvoor ik speciaal had ingetekend op deze tasting… de Caol Ila 30 Year Old 1980 van Maltbarn. OMG… Een Caol Ila op een sherryvaatje… wat een smaakbom! Textbook Coal Ila met rood fruit, een heerlijke combinatie. Snoeperig zoet en hartig zilt gaan hier perfect samen. Een goddelijke whisky van mijn favoriete Islay distilleerderij. Zo sexy. Helaas volledig onvindbaar geworden, want er waren destijds maar 66 flessen van uitgebracht. Je zou voor minder 45 minuten in uw auto zitten!


We naderden ondertussen de apotheose en Bert maakte ons blij met een Irish Single Malt 1989 XO van Daily Dram. Die werd gebotteld ter ere van het tienjarig bestaan van The Nectar. Wederom een blij weerzien. Ik herinner mij dat ik toen twijfelde tussen Cooley en Bushmills, maar dat ik mijn geld toen op Bushmills had gezet omdat hij zo geweldig fruitig is op banaan en tropische vruchten. Dat werd vanavond off the record bevestigd.

De laatste whisky – althans in de officiële line-up van vanavond – was een Japanse blend. Ik beken, mijn verwachtingen waren eerder aan de lage kant. Deze Suntory Blended Wa-kyo verraste me totaal. Hij eindigde (na de Glentauchers en de Caol Ila) op de derde plaats voor mij. Heerlijke donker fruit met tuin- en Oosterse kruiden, mizunara en koffie op de neus, terwijl de mizunara terugkeerde in de smaak, aangevuld met menthol en karamel. Maar echt een complex beestje hoor. Wa-kyo kan je vrij vertalen als ‘resonantie’. Nou, deze resoneerde alvast!

Het verhaal achter deze botteling is best interessant. Hij werd eind 2014 aangekondigd voor de winkelketen Shinanoya (whiskyshops in Tokio). Hij zou in februari 2015 op het schap komen, zo’n 589 flessen sterk. Maar twee maand voor de release was er een whiskyfestival waar Suntory voorinschrijvingen aanvaarde voor deze fles. Ze hebben de winkelrekken nooit gehaald. We weten allemaal dat Bert graag (en vaak) in Tokio vertoeft, dus dat hij aan een fles geraakt is, hoeft niet te verbazen. Hij was zelf wel verbaast dat ze momenteel een veilingwaarde heeft van zo'n 1800 EUR. Maar zoals we Bert kennen, vond hij dat reden te meer om ze gauw open te trekken. En wij? Wij genoten.

Het mag gezegd: de Wee Dram Masters zijn geweldige tastings. Steeds in goed gezelschap met een ongedwongen sfeer en bovenal absoluut geweldige drams! Bedankt, Bert, het was erg de moeite.

Maar… zoals dat dikwijls het geval is met dit soort bijeenkomsten, wordt er af en toe nog wat nagekaart en verder geproefd. Zo had ik zelf mijn nieuwste release mee, de Invergordon 29 Year Old 1989 voor MMM, en ik blonk van trots toen ik van verschillende mensen te horen kreeg hoe lekker hij wel was. Ondertussen genoot ik zelf van de geweldige Caol Ila 11 Year Old 2003 die ’t Konijntje zelf bottelde toen ze in 2015 opnieuw werden uitgeroepen tot Whisky Restaurant van het Jaar.

Maar afsluiten deden we met een onweerstaanbare Tomatin 34 Year Old 1976 van The Whisky Agency. Kwestie van de lijn der geproefde lekker door te trekken…

Ik hoef er geen tekening bij te maken dat dit weer een topavondje was. Eentje om in te kaderen.

May the Malt be with you!





  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3817

Global Spirits Expo – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, juni 23, 2017 07:28:49

Afgelopen zondag, 18 juni, zakte ik af naar het erg mooie San Marco Village op de Boomsesteenweg in Schelle om een bezoekje te brengen aan de allereerste editie van de Global Spirits Expo.

Ik was er onder de indruk van het aantal standhouders en van de producten die ze bij hadden. Ik heb, geloof ik, nog nooit zoveel gin bij elkaar gezien. En dat maakte het best moeilijk om te kiezen. Want hoeveel G&T kan je naar binnen kappen en dan nog veilig terug naar huis met de wagen? Niet al te veel, dus wikken en wegen was de boodschap.

Ik ging in alle eerlijkheid vooral voor de whisky, maar aan het einde van de dag stelde ik toch vast dat ik meer gin dan whisky had geproefd. Zou het kunnen dat het weer – dat zo’n 29° bleek te zijn – hier voor iets tussen zat? Ongetwijfeld. Dat verklaart wellicht ook waarom de opkomst wat lager lag dan je zou mogen verwachten. Want het was een groots opgezette beurs, prachtige locatie en toch vond ik de zalen wat aan de lege kant (ik was er van 14u tot 17u30). Dat is zeker niet aan de organisatie gelegen, want die heeft er echt alles aan gedaan om het iedereen naar de zin te maken. Het goede weer was zeker een ‘spelbreker’ in dit geval. Mijn enige twee puntjes van kritiek? De zaal was, hoewel smaakvol, erg donker, waardoor ik soms moeite had om te zien welk product werd aangeboden. Daarnaast vond ik het lastig dat er geen gewone bar beschikbaar was om tussendoor een frisdrank te nuttigen (er was wel voldoende plat water voorhanden op de tafels, toegegeven, maar een cola tussendoor had ik wel gelust).

Maar goed: wat hebben we geproefd en goed bevonden? Cotswold Gin, Brockmans Gin, Mister Y Gin (van eigen bodem), Dune Gin (ook Belgisch), Drunken Horse Gin (euh… yup, Belgisch!) maar ik was nog het meest (aangenaam) verrast met de verschillende Antwerpse gins van HAVN. Vooral de zilverkleurige ‘Copenhagen’ en de zwarte ‘Antwerpen’ vond ik erg, erg lekker. Daar ga ik toch zeker een fles van in huis halen. Hetzelfde kan zeker gezegd worden van de nieuwe Wagging Finger ‘Quercus Rubra Fino’ gin. Wederom een schot in de roos voor Erik Molenaar.

Op het vlak van whisky heb ik dus niet veel geproefd, maar wel één en ander in sample flesjes meegenomen om later te proeven, als de temperaturen weer wat gezakt zijn. Toch heb ik twee single malts geproefd. Ik vond de Highland Park Valkyrie erg goed meevallen (had lage verwachtingen, want HP is in mijn ervaring wat van zijn pluimen kwijtgeraakt de laatste jaren), maar de Strathisla 25 Year Old van Gordon & Macphail die ik bij Paul Druijve geschonken kreeg, was toch wel een prachtig dessertje. Maar de one for the road was een snoepje dat Jurgen – van het gelijknamige whiskyhuis – mij aanbood: A.D. Rattray’s Dufftown 33 years old 1982. Machtig lekker!

Ik keerde, gewapend met zo’n 20 samples en een vers flesje plat water voor onderweg, terug naar Gentbrugge, waar ik prompt op de zetel in slaap viel.

Proficiat, Boris en Dimitri, met een vlekkeloos georganiseerde beurs. Ik zal alleen maar blije gezichten. Hopelijk volgend jaar iets zachter weer, zodat jullie meer blije gezichten naar de expo kunnen lokken.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3697

Proefolympics 2017 – Deelnemen is Winnen

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, juni 22, 2017 07:28:48

Dat blind proeven geen sinecure is, weten we allemaal. Dat wordt ook bewezen door de Proefolympics, een ludieke blind tasting olympiade, ingericht door de sympathieke Nederlander Norbert Tebarts. In 2017 vonden de Proefolympics al voor de derde keer plaats. Voor mij was het de eerste keer dat ik deelnam.

Niet minder dan 18 samples (waarvan drie mystery drams, die iets anders dan Schotse single malt konden zijn) vielen ruimschoots op tijd in mijn brievenbus. Bedoeling was om regio, merk, leeftijd en alcoholpercentage te ontdekken en in te vullen op een handig opgezette website. Bovendien kon je ook een score geven aan het sample.

Niet minder dan 85 proefatleten namen deel, waaronder een tiental Belgen. Het eerste sample diende geproefd, gewikt en gewogen tegen maandag 29/05. Ik beken: ik had alles al veel eerder geproefd en klaargezet, want de drie olympische weken vielen – voor mij althans – samen met heel wat andere activiteiten. Ik wilde uiteraard niet riskeren om mijn resultaten een keertje te laat in te dienen. Maar ik volgde uiteraard wel elke dag de posts op Facebook, waar veel over en weer werd gegooid met hints, bedenkingen, meningen en gokjes.

De eerste whisky was fris en fruitig met veel banaan en vanille en een zuurtje op smaak. Ik dacht dat het een Balmenach ging zijn, maar het bleek te gaan om de Bunnahabhain 18 Year Old. OMG, van een slechte start gesproken! Whisky twee was mierzoet op wit fruit, citrus en gebak. Duidelijk een Lowlander, maar het was niet mijn geliefde Auchentoshan. Het om de Bladnoch 21 Year Old 1991 Riverstown. Deze bracht me naar de 18 plaats in het klassement, maar nadien ging het van kwaad naar erger. De eerste mystery dram – waarvan ik dacht dat het de Deense Braunstein single malt was – bleek de Glenalba 35 Year Old Sherry Cask Finish van Clydesdale. Bij nummer vier zat ik wel in de juiste regio en kwam ik qua alcoholpercentage en leeftijd dicht in de buurt, maar het was geen Aberlour, maar wel de Speyside 18 Year Old 1996 Old Particular Douglas Laing. Op dag 5 sloeg ik de bal weer helemaal mis. Ik dacht een Bowmore in mijn glas te hebben, maar het was de Clynelish 21 Year Old 1995 Signatory Vintage Cask Strength, ééntje die ik al geproefd had. Dju! En dag zes kregen we een heerlijke Port Charlotte PC 10 Tro Na Linntean, die ik verwarde met een jongere Kilkerran.

Daags nadien, bij de start van de tweede week, werd wel een Kilkerran WIP 6 Sherry Wood geschonken (die ik ook al eerder had geproefd), maar ik zat bij mijn gedachten op Jura. Dag 8 verwarde ik een Glen Grant 18 Year Old ‘In a Bluebell Wood’ Wemyss met een 10-jarige Balblair. Woensdag was het opnieuw een mystery dram. Ik kwam nu toch aardig in de buurt, want was van mening dat het een Thomas H Handy was, terwijl het in realiteit de Elijah Craig Barrel Proof Release #11 bleek te zijn. Hier kon ik toch weer wat punten scoren. Donderdag was andere koek. Ik herkende een Glenrothes van een jaar of 19, maar het bleek een Arran 18 Year Old 1996 Single Malts of Scotland. Vrijdag twijfelde ik tussen een Edradour en Hazelburn (tja, kun je nagaan…), maar het was de Aultmore 7 Year Old 2008 Port Cask The Maltman. Een erg verrassende en zeer lekkere whisky, hoor! De laatste whisky van de week bleek een Tomatin 19 Year Old 1996 Chieftain’s, terwijl ik wederom op Jura zat…

De laatste week begon ik met goeie moed, maar het mocht niet zijn. Hoe verklaar je in godsnaam dat ik denk een Springbank 10 in mijn glas te hebben, als het een Blair Athol 27 Year Old 1988 The Ultimate blijkt te zijn? Tijd om te herbronnen… Dinsdag had ik een heerlijke, jonge Ledaig voor mijn neus. Althans, dat is wat ik dacht. Maar het bleek de Lagavulin 12 Year Old 15th Release te zijn. Misschien dat de mystery dram mij weer op het rechte pad zou krijgen? Niet helemaal. Terwijl ik dacht aan Big Peat, dronk ik eigenlijk de Connemara Turf Mor. Het was al heel erg lang geleden dat ik deze nog had geproefd. Het einde was stillaan in zicht. Dat maakte mijn proefnotities er niet beter op, moet ik zeggen. Want de Ben Nevis 15 Year Old 1996 was voor mij een Blair Athol of een Glengoyne. En vrijdag was ik redelijk zeker dat ik een Kilkerran in mijn glas had (wat ik nog wijzigende naar Springbank omdat ik uit voorgaande als wist dat het geen Kilkerran kon zijn), maar het was de Tobermory 20 Year Old 1995 Valinch & Mallet. Pfff… ik begon een beetje moe te worden. Maar kom… nog eentje… En eindigen deden we wel in schoonheid. Niet dat ik het juist had – ik ging richting Aberlour of GlenDronach) – maar de whisky was wel geweldig. Het bleek de Glengoyne 25 Year Old te zijn. Zalige whisky.

Conclusie: Mijn score was op z’n zachts gezegd belabberd, al zeg ik het zelf. Niet één keer kon ik de whisky herkennen, hoewel ik (gelukkig) toch af en toe in de juiste regio zat en ook qua alcoholpercentage en leeftijd regelmatig in de buurt zat. Maar uiteindelijk belandde ik op de 48e plaats. Daar wil ik – ter mijne verdediging – wel aan toevoegen dat ik slechts 3 van de 18 drams reeds eerder had geproefd. Maar goed, het is gewoon verschrikkelijk moeilijk en ik heb veel respect voor degenen die er hoog scoorden en er meer dan eens boenk op zaten. Chapeau.

Maar één ding is zeker: de slogan van Norbert ‘Deelnemen is Winnen’ is meer dan terecht. Want ik heb echt lekkere dingen geproefd en mij reuze geamuseerd met de commentaren op Facebook tijdens de olympics. Ik zal dan ook met veel plezier deelnemen aan de volgende editie als ik daar de kans toe krijg.

Tot slot: een dikke proficiat aan Norbert voor het organiseren van deze Proefolympics. Het kan geen sinecure zijn om zo’n diverse line-up te verzinnen, aan te schaffen voor 85 man binnen een bepaald budget en er dan voor zorgen dat iedereen alles probleemloos en tijdig in de bus krijgt. Wat een organisatie! Well done.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3696

Bowmore Girl vs Toshan Man tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, juni 11, 2017 08:18:17

Het concept van deze tasting ontstond tijdens een ‘dronkenmansgesprek’ op het festival van de Maltclan in Halle. Jeroen Van Dyck – head honcho van de Maltlovers – dacht dat het wel leuk zou zijn om Rita Lindekens (de Glimlach van Huis Verloo en hevig Bowmore fan) te laten sparren met ondergetekende, notoir onnozelaar en verzamelaar (en liefhebber, godbetert) van Auchentoshan.

En zo werd de ‘battle’ geboren. Nu, ja, battle… het klinkt een beetje als strijden met ongelijke wapens, natuurlijk. En dat wisten we allemaal op voorhand, dus het was eerder een leuke boel dan een echte battle tussen deze twee distilleerderijen. Dat neemt niet weg dat ik – de Toshan Man – toch flink van leer zou trekken met drie Distillery Exclusives. Ik wilde mijn huid duur verkopen. En dat deed ik dan ook.

Er was flink wat volk afgezakt naar de Zurenborger in Berchem voor dit treffen. Na een korte introductie door Jeroen werd de aperitief geschonken. Blind welteverstaan. De commentaren op de gouden nectar waren erg uiteenlopend. De verassing was relatief groot toen bleek dat het op een Johnnie Walker Red Label uit 1973 ging.

En dan volgde de eerste battle. Linda presenteerde de Bowmore 10 Year Old Travel Retail ‘Inspired by the Devil’s Casks’, waartegenover ik een Auchentoshan 2006 Bordeaux Cask #201 Distillery Exclusive zette. Het mag gezegd: de Bowmore was erg lekker, terwijl de Auchentoshan in begin eerder herbaal was (en best een stinkertje) die tijd nodig had om open te komen.

Alvorens een pauze in te lassen, zetten we ook de tweede battle op tafel. Linda had deze keer gekozen voor en Bowmore 15 Year Old Laimrig, een sherry gerijpte, terwijl ik vriend en vijand verraste met een zalige Auchentoshan 2005 PX Cask #133 Distillery Exclusive. Beide whisky’s konden het publiek erg bekoren.

En na de pauze kwam de Bowmore 15 Year Old 1997 The Whiskyman oog in oog te staan met de Auchentoshan 2001 Bourbon Cask #50 Distillery Exclusive. Opnieuw een erg smaakvol duo dat de proevers in twee kampen verdeelde.

Het was zo’n leuke avond – dat wist ik al op voorhand, de spelers kennende – dat ik besloot om een extraatje te schenken, namelijk de nieuwste release van MMM Mark & Manny’s Malts. Hij was pas 3 dagen eerder gelanceerd en dus nog niet verzonden naar de kopers en bijgevolg in absolute avant-premiere te proeven. De Maverick 23 Year Old 1993 Blended Malt for MMM werd heel erg op prijs gesteld en ging aan het eind van de avond met de eerste plaats aan de haal. Ik hoef u niet te vertellen dat ik daar heel erg blij mee was. En de laatste flessen die we nog beschikbaar hadden vonden in de Zurenborger een nieuwe thuis.

Tijdens het napraten kwam ook nog een erg lekkere Double Barrel Bowmore/Ledaig van Douglas Laing op tafel. Ik weet niet wie deze fles had meegebracht, maar alleszins bedankt!

Een heel erg leuk concept, een fantastische sparring partner en een leuke gastheer, tof publiek en heerlijke whisky: what’s not to like? Dit moeten we nog eens doen!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3685

Kilchoman Tasting – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul di, mei 30, 2017 07:33:20

29° is nou niet bepaald een temperatuur om geturfde whisky te slurpen, maar als James Wills naar Gent afzakt, dan wil ik dat zeker niet missen. Bij de vorige twee ontmoetingen hebben we ons altijd prima vermaakt. Dus zakte ik, vergezeld van Ilse en Niek, af naar PROOF.

Blijkbaar waren wij niet de enigen die er zo over dachten, want de zaak zat afgeladen vol met vele bekende gezichten.

Om 20u stipt gaf James de aftrap en begon hij, terwijl de eerste dram werd rondgedeeld, met de relatief korte geschiedenis van de distilleerderij Kilchoman, opgericht in 2005 door zijn vader Anthony.

‘My father thinks he runs the distillery, my mother runs the distillery!’. De toon was wederom gezet.

Kilchoman Machir Bay, 46%

De eerte whisky die geschonken werd was de Kilchoman Machir Bay, een malt die samengesteld wordt uit 90% bourbongerijpe en 10% oloroso sherryvat gerijpte malt. De malt heeft een PPM van 50, wat even geturfd is als Ardbeg. Maar in het finale product is de ervaring toch heel anders. Hij is zacht en toegankelijk met mooie citrustoetsen.

Kilchoman Sanaig, 46%

De Sanaig is dezelfde spirit, maar de verhoudingen zijn toch anders. Hier gaat het om zo’n 30% bourbongerijpte en 70% sherrygerijpte malt. Voor de Sanaig wordt gebruikt gemaakt van oloroso hogsheads. Zowel de Machir Bay als de Sanaig maken deel uit van de core range en zijn dus ten allen tijden verkrijgbaar. Richtprijzen zijn 54 EUR en 66 EUR resp.

Om consistentie te hebben in het eindproduct vinden de mensen van Kilchoman het erg belangrijk om goede vaten te hebben. Om die consistentie te bewaken zijn ze afgestapt van het kopen van vaten via de Speyside Cooperage. Immers, daar worden vaten hersteld of samengesteld om soms wel 10 verschillende vaten. Dat zien ze bij deze jonge Ileach niet zitten.

Dus kopen ze hun vaten in zijn geheel en laten die ook op die manier leveren. James grapt over hun bourbonvaten die van Buffalo Trace komen: ‘We ship a lot of very expensive air’.

Kilchoman Loch Gorm 2017, 46%

De Loch Gorm is een erg populaire, jaarlijks wederkerende, gelimiteerde release. De editie 2017 betreft malt die in 2009 werd gedistilleerd en dus zo’n 8 jaar heeft gerijpt, in dit geval voor 100% op oloroso sherry butts. Een fles kost je zo’n 88 EUR.

Kilchoman 100% Islay 7th Edition, 50%

De 100% Islay wordt, zoals de naam al aangeeft, voor 100% on Islay gemaakt, van korrel tot borrel. Deze 7e editie is voor 100% gerijpt op bourbonvaten, maar James laat zich ontvallen dat de volgende editie wel eens iets helemaal anders zou kunnen worden. Deze malt werd in 2010 te slapen gelegd. In tegenstelling tot de andere releases wordt deze op 50% gebotteld. Ook dit is een jaarlijks wederkerende, gelimiteerde editie en kost zo’n 85 EUR.

James lastte een korte pauze in, om dan twee speciale cask samples boven te halen. Elk jaar lanceert Kilchoman namelijk ook een speciale Vintage die op één of ander vat gerijpt heeft. Dikwijls wordt dat op vatsterkte gelanceerd.

Voor 2017 zijn er twee speciale, erg gelimiteerde edities gepland, die rond oktober beschikbaar zullen zijn. Maar wij konden vanavond genieten van een preview, omdat James twee cask samples had meegebracht van vaten die voor die edities zullen gebruikt worden.

Kilchoman Bourbon Cask Sample 2009 (cask #27), approx 59%

Deze malt is gedistilleerd in 2009. Hoewel James het niet met zoveel woorden zegt, vermoeden we dat het vat reeds in de marrying tun verdwenen is om te huwen met enkele andere vaten. Immers, in oktober moet de Vintage 2009 – volledig bourbongerijpt – op de markt komen.

Op de neus krijg ik flink wat citrus, koord en zachte turf, maar op smaak komt daar ook flink wat aarde en een mooie florale toets bij. De finish is lang en kruidig. Als ik water toevoeg wordt hij zoeter en een pak toegankelijker met meer turf, iets van rottende planten (geen off-note!) en zelfs een hint van plasticine. Ik vond hem verdund beter. James liet ook verstaan dat het ABV van de finale botteling iets lager zal liggen, eerder tussen de 55 en 58%. Iets om naar uit te kijken!

Kilchoman Red Wine Cask Sample 2012 (cask #12/469), approx 59%

Kichoman op een wijnvat? Serieus? Hier was ik erg benieuwd naar, maar ik was absoluut niet teleurgesteld. Deze jonge malt, te slapen gelegd in juli 2012, zal dus 5 jaar rijpen op een Cabernet Sauvignon wijnvat. Het sample dat wij vanavond te proeven kregen rook eerder rumachtig op suikermelasse, aarde, hout en praliné. Op de neus was amper iets van de turf te ontdekken. Op smaak barstte hij van het rode fruit, houtskool en een licht bittertje als van een druivenpit. De finish was lang en kruidig. Ik vond hem erg apart, maar was er niet onmiddellijk kapot van, moet ik bekennen.

Maar…. Ik liet hem een dik kwartier ademen en keerde dan terug naar deze malt om hem te herontdekken als donkerzoet met rood fruit, gesuikerde en geroosterde noten, marshmallow en een hint van cuberdons. Echt geweldig. Dit wordt wellicht geen Kilchoman voor iedereen, maar ik vond hem de topper van de avond.

Wederom een erg geslaagde avond: een blij weerzien met enkele bekende gezichten, een leuke hernieuwde kennismaking met enkele Kilchoman releases én een heerlijk voorproefje van things to come en gezellig gekeuveld met James na de tasting (en ons geplande bezoek aan de distilleerderij besproken).

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3673

SMWS Tasting Halle – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul za, mei 13, 2017 09:55:20

De Scotch Malt Whisky Society – een uniek whiskygenootschap, opgericht in 1983, waarvan je lid moet worden om van hun single casks bottelingen te kunnen genieten (lees er hier meer over) – lanceerde in Halle de nieuwe outturn.

Plaats van het gebeuren was de gezellige whiskybar ’t Parlement, een prima kandidaat om in het partner bar programma te stappen. De tasting werd geleid door de woordvoerder van SMWS voor Nederland (in afwachting van een nieuw gezicht voor België): niemand minder dan de gerenommeerde Nederlandse whiskyauteur Hans Offringa.

Typisch voor de bottelingen van de SMWS is het feit dat ze allemaal dezelfde look hebben (die heel onlangs werd opgefrist en een extra kleurtje kreeg wat op het smaakprofiel wijst) en dat de distilleerderijen niet vermeld worden. In plaats daarvan krijgen ze een uniek nummer – waarbij het eerste cijfer verwijst naar de distilleerderij en het tweede naar de botteling (bv. 5.24 Frisky Whisky is de 24e botteling van een Auchentoshan om maar iets te noemen). Dat laatste is een gimmick, natuurlijk, want de lijst van de ondertussen meer dan 120 distilleerderijen is ondertussen makkelijk te vinden.

’t Parlement was goed volgelopen om kennis te maken met de nieuwe flessen van SMWS en de soft voiced gastspreker loodste ons met een dosis humor en veel informatie doorheen de line-up, die blind werd gepresenteerd. Na elke fles vroeg Hans het publiek om feedback en mochten we raden naar leeftijd, alcoholpercentage, regio en distilleerderij. De antwoorden waren verrassend accuraat, wat duidde op een kennerspubliek (of mensen die dringend hun lottocijfers aan mij mogen bezorgen).

SMWS 36.130 ‘Summer Wedding Happiness’ (Benrinnes 12 year old), 59,3%, 177 bts

De debatten werden geopend met een heerlijk zoete, 1st fill bourbon gerijpte, Benrinnes die op de neus kokos en Haribo-beertjes presenteerde. Hij bleef lekker zoet op smaak, met een klein bittertje en een middellange finish.

SMWS 10.115 ‘Free the Imagination’ (Bunnahabhain 10 year old), 62%, 202 bts

Turks Fruit, een karrenvracht aan perzik en een tikkeltje houtlijm maakten hier een neus van waar niet iedereen blij van werd. Op smaak had hij een scherpe kruidigheid, wat meringue en ook een groen kantje. Tuinkruiden. De afdronk was lang en kruidig. Wat niemand kon vermoeden – en zeker Chris was erg (on)aangenaam verrast – was dat dit een Bunnahabhain betrof. Erg verrassend. Maar zeker niet de topper van de avond en zelfs mijn minst favoriete uit deze line-up.

SMWS 35.186 ‘Pimms, punch and pavlova’ (Glen Moray 10 year old), 58,6%, 172 bts

Wie bedenkt die namen toch? Maar het was er wel boenk op. Wat de Pimms (chocoladekoekjes met zachte bodem, gevuld met appelsienmarmelade) waren erg prominent op de neus, evenals zoete boterbabbelaars. Punch had hij zeker ook. Hij kwam betrekkelijk gesherried over, maar de droge kruidigheid was te danken aan een virgin oak hogshead. Een verrassend mooie Glen Moray.

Tijdens de pauze bood Mina – de waardin van ’t Parlement – zonder verpinken haar samples aan ons aan. Een verkoudheid weerhield haar ervan om optimaal te genieten van de drams. Nou, Mina, jij mag in de toekomt altijd naast mij komen zitten, hoor. Bedankt!

SMWS 37.90 ‘The Path Less Trodden’ (Cragganmore 12 year old), 57,7%, 278 bts

Deze whisky was voor mij erg mysterieus, maar overheerlijk. Een erg zoete, maar herbale neus die niet onmiddellijk al zijn geheimen prijsgaf. Je moest hem wat tijd geven om open te komen. Peperkoek, rumrozijnen, jute en zelfs de schil van aardappelen gaven hem een erg gelaagde neus. Flink wat woodsmoke en zelfs iets wat me aan Oxo deed denken op smaak, maakte hem erg apart. Deze op virgin oak gerijpte Cragganmore viel terecht in de categorie ‘Deep, Rich & Dried Fruits’. Ik vond hem geweldig.

SMWS 3.264 ‘Bus garage by the machair’ (Bowmore 19 year old), 58,2%, 252 bts

Wel, wel, wel… dat is wat met noemt going out with a bang! Voor de afsluiter selecteerde Hans een prachtige Bowmore die maar liefst 19 rijpte en nog steeds een behoorlijk ABV kon voorleggen. De neus barstte van de vanille, grassen en turf, had wat verrassende plasticine op het palate en een mooie zilte afdronk. Ik beken dat ik aan Caol Ila dacht. Deze fles, oorspronkelijk bedoeld voor de Japanse markt, was de favoriet van de meeste aanwezigen en met recht en reden! En een leuke anekdote (althans voor mezelf): dit is de 3.000e whisky die ik proef. Ik had het slechter kunnen treffen!

Wat een topavond. Locatie, whisky en spreker waren allen voortreffelijk. Zelfs de man die naast mij regelmatig uitbarstte in een spontane aanzet van ‘happy birthday to you’ (terwijl er niemand aanwezig jarig was) viel nog best te pruimen (you know who you are!). Het mooiste aan de avond vond ik toch het feit dat Hans Offringa zelf duidelijk het meest genoot van de discussies die de whisky aan de tafels ontlokte. Hij verontschuldigde zich zelfs wanneer hij de gesprekken onderbrak om de volgende whisky aan te kondigen. Een Hollandse gentleman, het bestaat (maar daar zit zijn betere helft Becky ongetwijfeld voor veel tussen – ik weet zeker dat Hans me volmondig gelijk zou geven).

Even terug naar de SMWS… Deze internationale club met meer dan 25.000 leden in 8 landen biedt verschillende formules voor de leden.

Op www.smws.com kan je er alles over lezen.

In a nutshell:

GRATIS: Sample Subscription. Zo kan je kennis maken met deze club. Je krijgt toegang tot een beperkte selectie flessen die je kan aanschaffen (weliswaar iets duurder dan voor de betalende leden) en wordt op de hoogte gehouden van tastings en evenementen in je buurt.

61,50 GBP: Member. Je bent volwaardig lid en krijgt toegang tot de hele selectie single cask bottelingen, een lidkaart waarmee je ook in Leith en London de Society’s kan binnenwandelen, kortingen op drams die je nuttigt in Partner Bars over de hele wereld en een abonnement op het driemaandelijkse tijdschrift Unfiltered.

122 GBP: Member Pioneer. Je krijgt, naast alles van het Member pakket, bovendien een mooi welkomstpakket in de vorm van een doosje met 3x 10cl single cask whisky, 10 GBP korting op je eerste aankoop, een SMWS whiskyclub speld en een SMWS journal.

Wie van zichzelf al weet dat hij sowieso twee of drie flessen per jaar zal aanschaffen (Ikke! Ikke!), is zeker het best gediend met een betalend lidmaatschap. Het voorbeeld hieronder (ik weet het, het is weer een Auchentoshan…) maakt dit duidelijk.

Een dikke proficiat aan ’t Parlement voor weer een uitstekende whiskyavond. Ook een welgemeende dankuwel aan Hans en Becky, waarmee ik achteraf nog even kon napraten met een geweldige sherrygerijpte lamiek van brouwerij 3 Fonteinen (waarvoor dank, Frank!).

Ik kijk alvast uit naar onze volgende ontmoeting.

PS. 1. Op zondag 18 juni bestaat’t Parlement 5 jaar en dat wordt feestelijk gevierd van 14u tot 20u met allerhande hapjes, drankjes en meer van dat soort fratsen. Blokkeer uw agenda!

PS. 2. Een mijlpaal voor Whivie.be! Dankzij deze tasting heb ik nu 3.000 whisky's op de teller staan... zolang de lever mee wil, gaan we rustig (lustig?) door!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3658

Teeling Whiskey Tasting – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, april 28, 2017 07:33:41

Woensdag 5 april zakte een delegatie van Whivie af naar PROOF, de leukste ‘try before you buy’ bar in Gent en omstreken. Nikkie, Timon en Jeroen hadden Mark Halvey, sales manager van Teeling, naar Gent gehaald om enkele leuke flessen van deze nieuwe distilleerderij voor te stellen.

Nou ja, er was eigenlijk maar één fles bij die spul bevatte dat werd gestookt in de nieuwe distilleerderij op Newmarket in hartje Dublin. De andere flessen die Teeling momenteel vermarkt, zijn afkomstig van oude Cooley stocks. Toen Cooley in 2012 verkocht werd aan Beam-Suntory, bedong de Teeling familie het behoud van zo’n 36.000 vaten. Ze kunnen dus nog even verder, terwijl hun eigen spul langzaam maar zeker op leeftijd kan komen.

Timon begon zijn introductie, maar werd door ons brutaal maar goed bedoeld onderbroken door de inzet van Happy Birthday. Hij werd immers 31 die avond. Na onze korte muzikale intro was hij even de kluts kwijt, maar herpakte zich snel en rondde zijn voorstelling van Teeling en de spreker af en liet dan Mark aan het woord.

De debatten werden geopend met de Spirit of Dublin, de new make die in nieuwe distilleerderij in Dublin wordt gestookt van 50% gemoute en 50% ongemoute gerst. Heerlijk zacht en romig met een flink spicy afdronk. Het is een publiek geheim dat ik tuk ben op new make en deze komt zeker in de top tien. Hij is versneden naar 52,5% en kost 28 EUR (50cl).

De Teeling Small Batch is een blend die voor 75% uit grain en 25% uit moutwhiskey is samengesteld, gebottled op 46%. Hij kreeg een finish op rumvaten, wat hem een duidelijke twist van banaan en appelcake meegaf. Hij viel aan onze tafel best in de smaak, maar we waren nog niet van onze sokken geblazen. Maar voor 34 EUR zet je deze wel in je barkast, en dat is value for money.

De Teeling Single Grain, eveneens gebotteld op 46%, deed erg aan bourbon denken, maar dan met een zoete twist. Daar zullen de wijnvaten, waarop deze grain een finish kreeg, ongetwijfeld voor veel tussen zitten. Ook de drogende tannines in de kruidige afdronk zijn aan het hout toe te schrijven. Als ik hem proef, moet ik steeds aan Greenore denken. Een fles kost 43 EUR.

Vervolgens werd de Teeling Single Malt op tafel gezet, nog een oude bekende op 46%. Deze single malt werd samengesteld uit vaten van 9 tot zelfs 23 jaar oud, die gerijpt hadden op verschillende types wijn- en portovaten. Het resultaat, dat u 47 EUR zou kosten, is een smeuïge, maar kruidige whiskey die niet teleurstelt.

Voor de pauze kwam nog één whiskey aan bod, de Teeling Single Cask for the Nectar, een vat dat exclusief voor de Belux werd gebotteld ter ere van de tiende verjaardag van deze importeur. Gebotteld op 51,5% is deze zoete reus eerder tropisch van karakter op bigarreau-kersen en appelsien. Echt heerlijk fruitig, wat me doet vermoeden dat dit een stiekeme Bushmills is, crafted by Teeling. Kostprijs 79 EUR. Elke cent waard.

Na de pauze kwam een erg speciale botteling aan bod in absolute avant-première. De whiskey, gebotteld in maart 2017, zou immers pas over twee weken beschikbaar zijn Ierland en bedoeld voor een release in onze contreien in de week erop. Het feit alleen al dat ik door de marketingjongens van Teeling werd verzocht mijn Facebook post te verwijderen – binnen het half uur van online zetten, terwijl we nog in PROOF waren – maakt duidelijk Teeling deze nog even under wraps wilde houden. Dat is overigens ook de reden waarom u tot vandaag moest wachten op dit verslag.

De Teeling Brabazon Bottling (batch 01) is een vreemde whiskey, samengesteld uit allerlei sherryvaten, die zoetigheid combineert met een toefje verbrand rubber. Na de fruitbom kwam deze eerst absoluut niet goed over, maar it grows on you en redelijk snel ook. Hij is gebotteld op 49,5%.Na vijf minuten wikken en wegen kwam deze meteen bovenaan mijn lijstje van lekkerste spul tot nu toe. De fles, genaamd naar één of andere nobele onbekende (of in dit geval onbekende nobele), bevatte zo’n atypische whiskey… ik vond hem excentriek lekker! Bijzonder interessant. De fles zal zo'n 75 à 80 EUR gaan kosten.

Dat Teeling aan een revival bezig is, maken ze duidelijk met hun whiskey. Vanavond kregen we de derde in de reeks, de Teeling 14 Year Old Revival, gebotteld op 46%. Het unieke aan deze whiskey is dat hij, na een reguliere rijping op ex-bourbonvaten, een finish kreeg op zoete Pineau de Charentes-vaten. Het is de eerste en enige Ierse whiskey die op dat type vaten werd gefinished. Het resultaat is een erg zoete, maar bijzonder gevaarlijk drinkbare whiskey. Kostprijs is 120 EUR.

Let’s go out with a bang! – zal de gastheer gedacht hebben. Want we eindigden met de nieuwe Teeling 24 Year Old, de op één na oudste whiskey die de Dubliners al op de markt brachten (hun 33 Year Old is de oudste, maar kost ook een kleine 4000 EUR, dit volledig terzijde). Een mix van zowel bourbonvaten als Sauternes wijnvaten en een toefje geturfde mout in de mix, zorgt voor een caleidoscoop aan geuren en smaken en katapulteert deze meteen naar de top van het lijstje.

Zelfs op 46% is het een smaakbom die absoluut bekoort. Guimauve, geflambeerde bananen, rode bessen, nectarines, hij heeft het allemaal en meer… Maar eigenlijk is deze hors concours, want met een prijskaartje van 325 EUR kan ik me deze echt niet veroorloven.

Na afloop van deze geslaagde tasting praatten we nog even na met Mark Halvey alsook met de andere proevers, die voor een groot deel uit de usual supects bestond zoals Dersou, Bart, Luc en consoorten. Het was een fijn weerzien.

Ik maakte ook nog een leuk fotootje met Chris Boni, de actrice uit Thuis, die ook was afgezakt om haar jarige kleinzoon te feliciteren. Ze vertrouwde ons toe dat we onze spontane Happy Birthday song hadden ingezet op de minuut dat Timon 31 jaar geleden ter wereld was gekomen. Ah, geluk zit soms in kleine dingen.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3644
Volgende »