WhivieBlog

WhivieBlog

Whisky voor iedereen!

'Whivie' staat voor Whisky voor iedereen. Het is een site waarvan we hopen dat hij u zal helpen whisky in al zijn facetten te leren appreciëren. Je kan alle informatie terugvinden op onze website whivie.be en op deze blog publiceren we graag de laatste nieuwtjes alsook de tasting notes, evenementen en ga zo maar door. Uw suggesties zijn natuurlijk van harte welkom!

Spirits in the Sky 2017 – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul di, november 14, 2017 07:20:30

Laat ik meteen met de deur in huis vallen: Spirits in the Sky is het beste whiskyfestival in de Benelux. Waarom? Omdat het bijzonder professioneel georganiseerd is, een geweldig aanbod heeft, de veelvuldig aanwezige staff behulpzaam en vriendelijk is en de sfeer simpelweg uitstekend. Het lijkt meer op een bijeenkomst van vrienden die samen een glas drinken dan op een festival waar je op zoek gaat naar nieuwe ontdekkingen, terwijl de twee perfect hand in hand gaan.

Dus, om kort te gaan, SITS is een must!

Ook dit jaar kon ik weer een aantal heerlijke dingen proeven en liet ik mij in sommige gevallen lekker verrassen waar ik het absoluut niet had verwacht. Bij het binnenkomen werd ik al meteen verwend door Marc die me een glas onder de neus duwde. Het bleek de Macallan 10 Year Old 1990 van Dun Eideann. Wat een zalige dram. Na een slok grapte ik tegen Marc ‘Zo, we kunnen naar huis!’. De toon was meteen gezet.

Maar ik haastte me daarna naar de ‘gin corner’, omdat ik daar mijn tocht wilde beginnen, alvorens naar whisky over te schakelen. Daar maakte ik kennis met de nieuwe Ki No Tea – de groene thee-variant op de bekende Ki No Bi gin uit Kyoto. De groene thee smaakte bijzonder door, maar ik moet bekennen dat ik er niet weg van was. Geef mij dan maar de standaard Ki No Bi gin. Van Forest had ik al eerder kennis gemaakt met de verschillende dry gin, maar de vermouth had ik nog niet geproefd. De Dry vond ik moeilijk, maar de White ging vlotjes binnen. De Red daarentegen… ja, die kan als after dinner dram zeker mee naar huis.

‘Heeft u al gehoord van Le Gin de Christian Drouin, monsieur?’ De naam Drouin kende ik van Calvados, maar dat hij ook gin stookte, wist ik niet. Dus liet ik mij een G&T met deze Le Gin klaarmaken. Wat appel en een kaneelstokje ter garnering en genieten maar. De smaak zat prima, maar hij miste zeker wat kracht.

Maar dan was het al tijd voor onze Masterclass met Dave Broom: The World of Rum. Dave is een wandelende encyclopedie en grappig spreker. Bovendien was de line-up van 6 rum erg divers, wat deze masterclass bijzonder interessant voor me maakte. Ik scoorde van elk een sample en zal hier uitgebreid op terugkomen.

Bij Andrew Symington en zijn team is het altijd genieten. Naast een lekkere Glenlivet 2007 en Ledaig 2010 uit de zogenaamde Un Chillfiltered Collection van Signatory, was ik vooral te spreken over de Clynelish 1995 in de Cask Strength Collection – ah, Clynelish uit 1995-1998 blijft toch magisch lekker.

Onze Bretoense vrienden van Armorik hadden niks nieuws bij behoudens een leuke small batch van Lightly Peated voor de Duitste markt. En die was erg aangenaam. David en zijn team blijven toch erg leuke single malts uit hun mouw schudden.

Herman en zijn team van Diageo hadden ook enkele leuke spullen op tafel staan, zoals de Blair Ahtol 23 en Teaninich 17 ui de Special Release reeks. Ik was vooral benieuwd naar de veelbesproken Collectivum XXVIII die een blended malt is van alle 28 distilleerderijen, inclusief Roseisle. Ik nam een sample mee naar huis.

Het was tijd voor een kleine pauze van het vloeibare geweld en wilde ik een zachter tussendoortje. Wat beter te proeven dan de heerlijke port van Graham’s, waar de 20-, 30- én 40-jarige werd geschonken! Ik liet mij meteen de oudste schenken en besloot on the spot dat ik daarvan een fles mee huiswaarts zou nemen. Die mag onder de kerstboom voor Dearly Beloved.

Ik proefde nog wel een paar zaken, maar moet bekennen dat ik me niet meer echt kon focussen op de liquid. Het werd een beetje te gezellig als u begrijpt wat ik bedoel.

Maar ik scoorde wel nog een 30-tal samples van enkele flessen die ik me had laten aanbevelen, zoals de Invergordon 1964 van The Nectar, Macallan Reflexion, Glentauchers 1995, Port Askaig 30 enzovoort. Werk – nou ja – genoeg voor de komende weken.

Mario & Team: proficiat met wederom een knaller van een editie. Ik moet op sterven na dood zijn om de volgende editie te missen!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3866

Antwerps Whisky & Spirits Festival 2017

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, november 02, 2017 07:16:43

Het Antwerps Whisky & Spirits Festival vond dit jaar wederom plaats in de galerij van Campo & Campo. Dit kleine, maar zeer gezellige festival bood ook dit jaar weer heel wat lekkers. Ik bezocht het festival op zondag en stelde vast dat het betrekkelijk (zo niet onrustwekkend) rustig was. Volgens de organisator kwamen er daags voordien zo’n 220 mensen op af. Ik vraag me af hoe dat komt, want Peter en zijn team hadden er best wat werk in gestoken en het festival offreert echt een mooie waaier aan producten.

Kwestie van het palate op te warmen, begon ik mijn ontdekkingstocht met een Auchentoshan 16 Year Old 1999 van Hart Brothers – de enige Auchentoshan op het festival die ik nog niet geproefd had. Bij Brachadair kon ik kennismaken met een geweldige romige, bijna boterachtige, Invergordon 44 Year Old uit 1972, maar ik werd vooral van mijn sokken geblazen door de nieuwe Ben Nevis 18 Year Old 1999. Wat een sherrybom! Echt de moeite en betaalbaar bovendien.

Maar het lekkerste wat ik die dag proefde was voor mij de Caol Ila 15 Year Old 2002 van Valinch & Mallet. Ik had een lang gesprek met eigenaar Davide Romano, die me interessante feedback gaf over deze betrekkelijk onbekende (in België althans) onafhankelijke bottelaar. Anverness – de drijvende kracht achter dit festival – is de importeur van deze bottelingen, die ik warm kan aanbevelen.

Er waren ook een paar tafeltjes bij waar weinig tot niks nieuws stond – voor mij althans, maar ik ben verwend – maar de Kininvie 23 Year Old 1991 (batch 3) was ook best een ontdekking. Erg fruitig en in de stijl van Glenfiddich, maar helaas verschrikkelijk duur voor zo’n flesje van 350ml.

Zotte Bert had ook zo goed als de hele range van Asta Morris mee en ik liet me verleiden door enerzijds zijn Irish Whiskey XO die een finish op een peated Bunnahabhain vat had gekregen (stunner!) en de Chichibu 5 Year Old 2010. Van zijn Glentauchers die voor de Malt Monkeys uit Leuven werd gebotteld, nam ik een sample mee naar huis.

Bij de jongens van Cinoco proefde ik een verassend lekkere Aultmore 7 Year Old 2008 van Douglas Laing. Ondanks zijn jonge leeftijd, was deze complex en erg lekker, net als de Blair Athol 15 Year Old die in de Old Particular range werd uitgebracht.

Ik proefde ook best wat andere spirits, zoals de Brooklyn Gin (die ik al kende, maar ik liet hem graag nog eens over de tong rollen, in combinatie met de mij nog onbekende tonic van Double Dutch), de Turquoise Bay Rum en een erg verrassende Butcher’s Gin, gestookt met Secreto 07 dry-aged ham! U leest het goed: er wordt – naast enkele kruiden – wat gedroogd vlees toegevoegd aan het distillaat. Lekker!

Bij Balder, de ambassadeur van Sacred, werd ik vergast op een kleine cursus koude vacuümdistillatie. Ik proefde enkele gins – die verrassend verschillend waren – alsook de mierzoete English Whisky Liqueur en de binnenkort beschikbare Peated English Whisky die een extra rijping op PX vaten kreeg. Ik moet zeggen: ik ben fan geworden.

Gewapend met zo’n 20 samples om in het Whivie HQ op mijn gemak te proeven en van tasting notes te voorzien, nam ik afscheid van Peter en zijn team, de standhouders en verschillende bekende gezichten. Onderweg naar huis maakte ik me opnieuw de bedenking dat dit echt wel een tof festival is dat, ondanks het ‘kleine formaat’, grootste dingen presenteert. De afwezigen hadden zeker ongelijk. Ik hoop dat er toch een vierde editie mag komen, want het is er eentje dat op mijn lijstje van favoriete whiskyfestivals staat.



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3853

Scraping the Barrel - verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, oktober 08, 2017 10:29:38

De titel van deze tasting - die op 28 september doorging in het Gentse PROOF - verried al grotendeels waarover dit zou gaan: vattypes. Maar met Timon aan het roer was ik er van overtuigd dat het een boeiende, leerrijke, maar vooral erg lekker tasting zou worden.

De line-up zou uit niet minder dan 8 drankjes bestaan, waarvan 6 whisky's.

New Make - Warenghem Distillerie - 63%

Het eerste drankje was eentje waar ik meteen verliefd op werd. De new make van de Franse Warenghem Distillerie is mij niet onbekend. Deze embryonale Armorik is zeer lekker, best fruitig en erg drinkbaar zonder enige offnotes. Een tikkeltje farmy en aangenaam zoet. En een bewijs dat spirit ook zonder vatrijping gewoon erg aangenaam kan zijn.

Hier kan ik gerust een glas of twee op mijn gemak van wegtutteren.

Deanston Virgin Oak Finish - 46.3%

Deze Deanston rijpte eerst op ex-bourbonvaten, maar kreeg nadien nog een finish van enkele maanden op zogenaamde virgin oak - nieuwe eik waar voorheen dus nog geen drank op gerijpt had. Het resulteerde in een aangename, redelijk kruidige neus met boterbollen en wat hints van geel fruit. Op smaak was hij nog steeds kruidig, maar vond ik hem wat uitvlakken. Vooral in de middellange afdronk kwam het maagdelijke hout mooi tot zijn recht.

Dat gezegd zijnde vond ik deze whisky toch maar een klein niemendalletje. Een kaarterswhisky, zeg maar.

Blandy's 5 Year Old Bual Madeira - Medium Rich - 19%

De eerste verrassing van de avond - en voor mij meteen ook één van de hoogtepunten! Deze Madeira - en lang houdbare versterkte wijn van het Portugese eiland met dezelfde naam - was donkerzoet en gekonfijt op de neus met een hint van koffie. Op smaak was hij mierzoet en fruitig - zoals het hoort - met wat agrums die hem een fris zuurtje gaven. De afdronk begon romig, maar werd langzaam maar zeker erg droog op noten en citrus.

Wat een zalige Madeira, zeg. Echt een aanrader en een mooie introductie voor de volgende whisky.

Tyrconnell 10 Year Old Madeira Finish - 46%

Het was al meer dan 7 jaar geleden dat ik deze Ier nog eens aan de lippen had gezet. Het was een fijn weerzien, met noten en in honing gedrenkte bosvruchten op de neus, besprenkeld met vers sinassap. Op smaak vond ik hem een beetje aciditeit missen, maar de afdronk was mooi.

Een leuke Ier waar je mond niet meteen van zal openvallen, tenzij om een tweede slok te nemen.

Lustau Fino Jarana - Very Dry Sherry - 15%

Fino is traditioneel een delicate, droge sherry, gemaakt van de Palomino-druif en rijpt zo'n 4 tot 7 jaar onder een biologische schimmellaag die flor wordt genoemd. Hij heeft een lichtgele strokleur. Deze Lustau was licht fruitig op banaan, aardappel en amandelnoten maar offreerde op smaak ook een licht zilte hint met wat hout en citroen. De afdronk was niet erg lang, maar wel mooi drogend met voldoende aciditeit om hem extra delicaat over de tong te doen glijden.

Wederom een erg aangename verrassing. Ik denk dat deze het erg goed zou doen bij (of na) een seafood platter in het Lochindaal hotel. Maar dat is wellicht vloeken in de hel.

Glen Scotia 1992 Coilltean Fino Butt #3 - Samaroli - 45%

Deze reeds in 2009 gebottelde Glen Scotia offeerde eerst weinig goeds. Ik had kaas, rubber en karton op de neus. Flink wat OBE, leek het wel. Maar als je hem tien minuten liet staan werd hij beter, veel beter. De onfrisse aroma's maakten plaats voor rosbief, mokka en geroosterde koffiebonen. Echt apart, maar wel schitterend. Op smaak was het in eerste instantie een echte bom. Vreemd genoeg begon hij erg robuust, maar eens hij de smaakpapillen had omfloerst, werd hij plots erg delicaat en verfijnd.

Erg aparte en interessante Glen Scotia, zoveel is zeker.

Coal Ila 9 Year Old 2007 Signatory Vintage UCF - 46%

Hola! Zei er daar iemand dat we Caol Ila gingen proeven. Ik ging alvast op het puntje van mijn stoel zitten. Caol Ila is mijn favoriete Islay whisky. Ik heb er al tientallen geproefd en nog geen enkele is mij tegen gevallen. Deze jongeling werd door Signatory gebotteld uit twee bourbon barrels. Op de neus gerookte hesp, makreel, olijfolie, banaan en citrus. Dat werkt! Op smaak... meer van hetzelfde. De middellange afdronk was zacht rokerig en opnieuw verrassend zoet.

Een schoolvoorbeeld van Caol Ila, maar met een erg zoete twist.

Edradour 12 Year Old 2003 PTM Cask #150

PTM: ik had er eerlijk gezegd nog niet van gehoord. Het is de afkorting van Peated Through Maturation. Het leuke aan deze whisky is dat het de klassieke Edradour whisky betreft, maar wel gerijpt op een voormalig Islay vat. U raadt het al: een vat waar eerder Caol Ila op rijpte. Fruitig zoet, quasi exotisch zelfs, op mango en ananas. Op smaak was de balans tussen het fruit, hout en de turf excellent, echt waar! De afdronk was heerlijk lang en bijzonder interessant.

Dit is Edradour? Mooi! Absoluut geen turf op de neus, maar op smaak des te meer. Super.

Ik zie het al: ik hoopte dat dit een erg interessante tasting zou worden. Ik kwam allesbehalve bedrogen uit - en de rest van de afgeladen zaal evenmin - en liet dat aan het eind van de avond ook aan de gastheer en zijn sympathieke betere helft Nikkie weten. Dat ze maar gauw een vervolg aan deze tasting moesten breien. Er werd mij op het hart gedrukt dat dat zou gebeuren.

Ik schrijf me nu al in.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3828

Wee Dram Masters 40 – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul wo, september 27, 2017 07:27:00

Het was al meer dan twee jaar geleden dat Bert Bruyneel – ‘Zotte Bert’ voor de vrienden – nog eens een Wee Dram Masters tasting hield. Maar op 11 september 2017 was het nog eens zover en zakten we met plezier af naar ’t Konijntje, waar gastvrouw Tanya ons hartelijk ontving. Jos van zijn kant zette zich bij ons aan tafel om mee te genieten van deze mooie sessie.

Bert had voor deze sessie – de 40e al – wederom een bijzonder mooie line-up voorzien, zoals we dat van de Wee Dram Masters gewend zijn.

1) Glorious Bastard – batch #1

2) Arran 14 Year Old

3) Ben Nevis 27 Year Old 1986 Chester Whisky

4) Glentauchers 35 Year Old 1975 The Whisky Agency

5) Caol Ila 30 Year Old 1980 Maltbarn

6) Irish Single Malt 1989 XO Daily Dram

7) Suntory Blended Whisky Wa-Kyo

Het aperitiefje – de gloednieuwe Glorious Bastard – was niet op voorhand aangekondigd en dat had alles te maken met het feit dat hij nog maar net uit is. Gebotteld op 46% is dit een specialleke, want het betreft een (undisclosed) single malt die rijpte op een ex-whiskyvat waar voorheen nog een batch van Bert’s NOG-gin had gerijpt. Dus… eerst bottelde Bert de whisky, liet er dan zijn gin op rijpen en stak er dan wederom een malt op. Fuck purity! Dat zijn ook de openingswoorden op de rug van de fles. Retail: 50 EUR.

De gin was zowel op de neus als op smaak sterk aanwezig, waardoor het voor de aanwezigen snel duidelijk was dat dit geen ‘gewone’ whisky betrof. Flink wat jeneverbes, anijs en citrus. Maar wel lekker romig en op een alcoholpercentage dat het goed zal doen in een cocktail. Ik ga dat eerstdaags maar eens proberen.

Daarna schakelden we over naar een oudere botteling van de Arran 14 Year Old. Dit blijft bekoren, toch? Iedereen was het er over eens dat het een klein fruitbommetje was met een groen kantje met op smaak flink wat bijna-tropisch fruit en flink wat honing met een toets van chocolade.

Dan volgde de eerste echte klepper: Ben Nevis 27 Year Old 1986 van Chester Whisky. Ik had hem al in 2013 geproefd en vond hem toen al geweldig. Het was een zeer blij weerzien.

De volgende die geschonken werd, was voor mij de absolute winnaar van de avond. En met kop en schouders, hoor! De Glentauchers 35 Year Old 1975 van The Whisky Agency, gebotteld in 2010 op 47.3%, was een lekkere, waxy, old school malt die op smaak kersen en bijenwas offreerde, erg rond en rijk bleef in de finish en kortweg een absoluut geweldige whisky bleek te zijn.

En dan de malt waarvoor ik speciaal had ingetekend op deze tasting… de Caol Ila 30 Year Old 1980 van Maltbarn. OMG… Een Caol Ila op een sherryvaatje… wat een smaakbom! Textbook Coal Ila met rood fruit, een heerlijke combinatie. Snoeperig zoet en hartig zilt gaan hier perfect samen. Een goddelijke whisky van mijn favoriete Islay distilleerderij. Zo sexy. Helaas volledig onvindbaar geworden, want er waren destijds maar 66 flessen van uitgebracht. Je zou voor minder 45 minuten in uw auto zitten!


We naderden ondertussen de apotheose en Bert maakte ons blij met een Irish Single Malt 1989 XO van Daily Dram. Die werd gebotteld ter ere van het tienjarig bestaan van The Nectar. Wederom een blij weerzien. Ik herinner mij dat ik toen twijfelde tussen Cooley en Bushmills, maar dat ik mijn geld toen op Bushmills had gezet omdat hij zo geweldig fruitig is op banaan en tropische vruchten. Dat werd vanavond off the record bevestigd.

De laatste whisky – althans in de officiële line-up van vanavond – was een Japanse blend. Ik beken, mijn verwachtingen waren eerder aan de lage kant. Deze Suntory Blended Wa-kyo verraste me totaal. Hij eindigde (na de Glentauchers en de Caol Ila) op de derde plaats voor mij. Heerlijke donker fruit met tuin- en Oosterse kruiden, mizunara en koffie op de neus, terwijl de mizunara terugkeerde in de smaak, aangevuld met menthol en karamel. Maar echt een complex beestje hoor. Wa-kyo kan je vrij vertalen als ‘resonantie’. Nou, deze resoneerde alvast!

Het verhaal achter deze botteling is best interessant. Hij werd eind 2014 aangekondigd voor de winkelketen Shinanoya (whiskyshops in Tokio). Hij zou in februari 2015 op het schap komen, zo’n 589 flessen sterk. Maar twee maand voor de release was er een whiskyfestival waar Suntory voorinschrijvingen aanvaarde voor deze fles. Ze hebben de winkelrekken nooit gehaald. We weten allemaal dat Bert graag (en vaak) in Tokio vertoeft, dus dat hij aan een fles geraakt is, hoeft niet te verbazen. Hij was zelf wel verbaast dat ze momenteel een veilingwaarde heeft van zo'n 1800 EUR. Maar zoals we Bert kennen, vond hij dat reden te meer om ze gauw open te trekken. En wij? Wij genoten.

Het mag gezegd: de Wee Dram Masters zijn geweldige tastings. Steeds in goed gezelschap met een ongedwongen sfeer en bovenal absoluut geweldige drams! Bedankt, Bert, het was erg de moeite.

Maar… zoals dat dikwijls het geval is met dit soort bijeenkomsten, wordt er af en toe nog wat nagekaart en verder geproefd. Zo had ik zelf mijn nieuwste release mee, de Invergordon 29 Year Old 1989 voor MMM, en ik blonk van trots toen ik van verschillende mensen te horen kreeg hoe lekker hij wel was. Ondertussen genoot ik zelf van de geweldige Caol Ila 11 Year Old 2003 die ’t Konijntje zelf bottelde toen ze in 2015 opnieuw werden uitgeroepen tot Whisky Restaurant van het Jaar.

Maar afsluiten deden we met een onweerstaanbare Tomatin 34 Year Old 1976 van The Whisky Agency. Kwestie van de lijn der geproefde lekker door te trekken…

Ik hoef er geen tekening bij te maken dat dit weer een topavondje was. Eentje om in te kaderen.

May the Malt be with you!





  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3817

Global Spirits Expo – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, juni 23, 2017 07:28:49

Afgelopen zondag, 18 juni, zakte ik af naar het erg mooie San Marco Village op de Boomsesteenweg in Schelle om een bezoekje te brengen aan de allereerste editie van de Global Spirits Expo.

Ik was er onder de indruk van het aantal standhouders en van de producten die ze bij hadden. Ik heb, geloof ik, nog nooit zoveel gin bij elkaar gezien. En dat maakte het best moeilijk om te kiezen. Want hoeveel G&T kan je naar binnen kappen en dan nog veilig terug naar huis met de wagen? Niet al te veel, dus wikken en wegen was de boodschap.

Ik ging in alle eerlijkheid vooral voor de whisky, maar aan het einde van de dag stelde ik toch vast dat ik meer gin dan whisky had geproefd. Zou het kunnen dat het weer – dat zo’n 29° bleek te zijn – hier voor iets tussen zat? Ongetwijfeld. Dat verklaart wellicht ook waarom de opkomst wat lager lag dan je zou mogen verwachten. Want het was een groots opgezette beurs, prachtige locatie en toch vond ik de zalen wat aan de lege kant (ik was er van 14u tot 17u30). Dat is zeker niet aan de organisatie gelegen, want die heeft er echt alles aan gedaan om het iedereen naar de zin te maken. Het goede weer was zeker een ‘spelbreker’ in dit geval. Mijn enige twee puntjes van kritiek? De zaal was, hoewel smaakvol, erg donker, waardoor ik soms moeite had om te zien welk product werd aangeboden. Daarnaast vond ik het lastig dat er geen gewone bar beschikbaar was om tussendoor een frisdrank te nuttigen (er was wel voldoende plat water voorhanden op de tafels, toegegeven, maar een cola tussendoor had ik wel gelust).

Maar goed: wat hebben we geproefd en goed bevonden? Cotswold Gin, Brockmans Gin, Mister Y Gin (van eigen bodem), Dune Gin (ook Belgisch), Drunken Horse Gin (euh… yup, Belgisch!) maar ik was nog het meest (aangenaam) verrast met de verschillende Antwerpse gins van HAVN. Vooral de zilverkleurige ‘Copenhagen’ en de zwarte ‘Antwerpen’ vond ik erg, erg lekker. Daar ga ik toch zeker een fles van in huis halen. Hetzelfde kan zeker gezegd worden van de nieuwe Wagging Finger ‘Quercus Rubra Fino’ gin. Wederom een schot in de roos voor Erik Molenaar.

Op het vlak van whisky heb ik dus niet veel geproefd, maar wel één en ander in sample flesjes meegenomen om later te proeven, als de temperaturen weer wat gezakt zijn. Toch heb ik twee single malts geproefd. Ik vond de Highland Park Valkyrie erg goed meevallen (had lage verwachtingen, want HP is in mijn ervaring wat van zijn pluimen kwijtgeraakt de laatste jaren), maar de Strathisla 25 Year Old van Gordon & Macphail die ik bij Paul Druijve geschonken kreeg, was toch wel een prachtig dessertje. Maar de one for the road was een snoepje dat Jurgen – van het gelijknamige whiskyhuis – mij aanbood: A.D. Rattray’s Dufftown 33 years old 1982. Machtig lekker!

Ik keerde, gewapend met zo’n 20 samples en een vers flesje plat water voor onderweg, terug naar Gentbrugge, waar ik prompt op de zetel in slaap viel.

Proficiat, Boris en Dimitri, met een vlekkeloos georganiseerde beurs. Ik zal alleen maar blije gezichten. Hopelijk volgend jaar iets zachter weer, zodat jullie meer blije gezichten naar de expo kunnen lokken.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3697

Proefolympics 2017 – Deelnemen is Winnen

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, juni 22, 2017 07:28:48

Dat blind proeven geen sinecure is, weten we allemaal. Dat wordt ook bewezen door de Proefolympics, een ludieke blind tasting olympiade, ingericht door de sympathieke Nederlander Norbert Tebarts. In 2017 vonden de Proefolympics al voor de derde keer plaats. Voor mij was het de eerste keer dat ik deelnam.

Niet minder dan 18 samples (waarvan drie mystery drams, die iets anders dan Schotse single malt konden zijn) vielen ruimschoots op tijd in mijn brievenbus. Bedoeling was om regio, merk, leeftijd en alcoholpercentage te ontdekken en in te vullen op een handig opgezette website. Bovendien kon je ook een score geven aan het sample.

Niet minder dan 85 proefatleten namen deel, waaronder een tiental Belgen. Het eerste sample diende geproefd, gewikt en gewogen tegen maandag 29/05. Ik beken: ik had alles al veel eerder geproefd en klaargezet, want de drie olympische weken vielen – voor mij althans – samen met heel wat andere activiteiten. Ik wilde uiteraard niet riskeren om mijn resultaten een keertje te laat in te dienen. Maar ik volgde uiteraard wel elke dag de posts op Facebook, waar veel over en weer werd gegooid met hints, bedenkingen, meningen en gokjes.

De eerste whisky was fris en fruitig met veel banaan en vanille en een zuurtje op smaak. Ik dacht dat het een Balmenach ging zijn, maar het bleek te gaan om de Bunnahabhain 18 Year Old. OMG, van een slechte start gesproken! Whisky twee was mierzoet op wit fruit, citrus en gebak. Duidelijk een Lowlander, maar het was niet mijn geliefde Auchentoshan. Het om de Bladnoch 21 Year Old 1991 Riverstown. Deze bracht me naar de 18 plaats in het klassement, maar nadien ging het van kwaad naar erger. De eerste mystery dram – waarvan ik dacht dat het de Deense Braunstein single malt was – bleek de Glenalba 35 Year Old Sherry Cask Finish van Clydesdale. Bij nummer vier zat ik wel in de juiste regio en kwam ik qua alcoholpercentage en leeftijd dicht in de buurt, maar het was geen Aberlour, maar wel de Speyside 18 Year Old 1996 Old Particular Douglas Laing. Op dag 5 sloeg ik de bal weer helemaal mis. Ik dacht een Bowmore in mijn glas te hebben, maar het was de Clynelish 21 Year Old 1995 Signatory Vintage Cask Strength, ééntje die ik al geproefd had. Dju! En dag zes kregen we een heerlijke Port Charlotte PC 10 Tro Na Linntean, die ik verwarde met een jongere Kilkerran.

Daags nadien, bij de start van de tweede week, werd wel een Kilkerran WIP 6 Sherry Wood geschonken (die ik ook al eerder had geproefd), maar ik zat bij mijn gedachten op Jura. Dag 8 verwarde ik een Glen Grant 18 Year Old ‘In a Bluebell Wood’ Wemyss met een 10-jarige Balblair. Woensdag was het opnieuw een mystery dram. Ik kwam nu toch aardig in de buurt, want was van mening dat het een Thomas H Handy was, terwijl het in realiteit de Elijah Craig Barrel Proof Release #11 bleek te zijn. Hier kon ik toch weer wat punten scoren. Donderdag was andere koek. Ik herkende een Glenrothes van een jaar of 19, maar het bleek een Arran 18 Year Old 1996 Single Malts of Scotland. Vrijdag twijfelde ik tussen een Edradour en Hazelburn (tja, kun je nagaan…), maar het was de Aultmore 7 Year Old 2008 Port Cask The Maltman. Een erg verrassende en zeer lekkere whisky, hoor! De laatste whisky van de week bleek een Tomatin 19 Year Old 1996 Chieftain’s, terwijl ik wederom op Jura zat…

De laatste week begon ik met goeie moed, maar het mocht niet zijn. Hoe verklaar je in godsnaam dat ik denk een Springbank 10 in mijn glas te hebben, als het een Blair Athol 27 Year Old 1988 The Ultimate blijkt te zijn? Tijd om te herbronnen… Dinsdag had ik een heerlijke, jonge Ledaig voor mijn neus. Althans, dat is wat ik dacht. Maar het bleek de Lagavulin 12 Year Old 15th Release te zijn. Misschien dat de mystery dram mij weer op het rechte pad zou krijgen? Niet helemaal. Terwijl ik dacht aan Big Peat, dronk ik eigenlijk de Connemara Turf Mor. Het was al heel erg lang geleden dat ik deze nog had geproefd. Het einde was stillaan in zicht. Dat maakte mijn proefnotities er niet beter op, moet ik zeggen. Want de Ben Nevis 15 Year Old 1996 was voor mij een Blair Athol of een Glengoyne. En vrijdag was ik redelijk zeker dat ik een Kilkerran in mijn glas had (wat ik nog wijzigende naar Springbank omdat ik uit voorgaande als wist dat het geen Kilkerran kon zijn), maar het was de Tobermory 20 Year Old 1995 Valinch & Mallet. Pfff… ik begon een beetje moe te worden. Maar kom… nog eentje… En eindigen deden we wel in schoonheid. Niet dat ik het juist had – ik ging richting Aberlour of GlenDronach) – maar de whisky was wel geweldig. Het bleek de Glengoyne 25 Year Old te zijn. Zalige whisky.

Conclusie: Mijn score was op z’n zachts gezegd belabberd, al zeg ik het zelf. Niet één keer kon ik de whisky herkennen, hoewel ik (gelukkig) toch af en toe in de juiste regio zat en ook qua alcoholpercentage en leeftijd regelmatig in de buurt zat. Maar uiteindelijk belandde ik op de 48e plaats. Daar wil ik – ter mijne verdediging – wel aan toevoegen dat ik slechts 3 van de 18 drams reeds eerder had geproefd. Maar goed, het is gewoon verschrikkelijk moeilijk en ik heb veel respect voor degenen die er hoog scoorden en er meer dan eens boenk op zaten. Chapeau.

Maar één ding is zeker: de slogan van Norbert ‘Deelnemen is Winnen’ is meer dan terecht. Want ik heb echt lekkere dingen geproefd en mij reuze geamuseerd met de commentaren op Facebook tijdens de olympics. Ik zal dan ook met veel plezier deelnemen aan de volgende editie als ik daar de kans toe krijg.

Tot slot: een dikke proficiat aan Norbert voor het organiseren van deze Proefolympics. Het kan geen sinecure zijn om zo’n diverse line-up te verzinnen, aan te schaffen voor 85 man binnen een bepaald budget en er dan voor zorgen dat iedereen alles probleemloos en tijdig in de bus krijgt. Wat een organisatie! Well done.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3696

Bowmore Girl vs Toshan Man tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, juni 11, 2017 08:18:17

Het concept van deze tasting ontstond tijdens een ‘dronkenmansgesprek’ op het festival van de Maltclan in Halle. Jeroen Van Dyck – head honcho van de Maltlovers – dacht dat het wel leuk zou zijn om Rita Lindekens (de Glimlach van Huis Verloo en hevig Bowmore fan) te laten sparren met ondergetekende, notoir onnozelaar en verzamelaar (en liefhebber, godbetert) van Auchentoshan.

En zo werd de ‘battle’ geboren. Nu, ja, battle… het klinkt een beetje als strijden met ongelijke wapens, natuurlijk. En dat wisten we allemaal op voorhand, dus het was eerder een leuke boel dan een echte battle tussen deze twee distilleerderijen. Dat neemt niet weg dat ik – de Toshan Man – toch flink van leer zou trekken met drie Distillery Exclusives. Ik wilde mijn huid duur verkopen. En dat deed ik dan ook.

Er was flink wat volk afgezakt naar de Zurenborger in Berchem voor dit treffen. Na een korte introductie door Jeroen werd de aperitief geschonken. Blind welteverstaan. De commentaren op de gouden nectar waren erg uiteenlopend. De verassing was relatief groot toen bleek dat het op een Johnnie Walker Red Label uit 1973 ging.

En dan volgde de eerste battle. Linda presenteerde de Bowmore 10 Year Old Travel Retail ‘Inspired by the Devil’s Casks’, waartegenover ik een Auchentoshan 2006 Bordeaux Cask #201 Distillery Exclusive zette. Het mag gezegd: de Bowmore was erg lekker, terwijl de Auchentoshan in begin eerder herbaal was (en best een stinkertje) die tijd nodig had om open te komen.

Alvorens een pauze in te lassen, zetten we ook de tweede battle op tafel. Linda had deze keer gekozen voor en Bowmore 15 Year Old Laimrig, een sherry gerijpte, terwijl ik vriend en vijand verraste met een zalige Auchentoshan 2005 PX Cask #133 Distillery Exclusive. Beide whisky’s konden het publiek erg bekoren.

En na de pauze kwam de Bowmore 15 Year Old 1997 The Whiskyman oog in oog te staan met de Auchentoshan 2001 Bourbon Cask #50 Distillery Exclusive. Opnieuw een erg smaakvol duo dat de proevers in twee kampen verdeelde.

Het was zo’n leuke avond – dat wist ik al op voorhand, de spelers kennende – dat ik besloot om een extraatje te schenken, namelijk de nieuwste release van MMM Mark & Manny’s Malts. Hij was pas 3 dagen eerder gelanceerd en dus nog niet verzonden naar de kopers en bijgevolg in absolute avant-premiere te proeven. De Maverick 23 Year Old 1993 Blended Malt for MMM werd heel erg op prijs gesteld en ging aan het eind van de avond met de eerste plaats aan de haal. Ik hoef u niet te vertellen dat ik daar heel erg blij mee was. En de laatste flessen die we nog beschikbaar hadden vonden in de Zurenborger een nieuwe thuis.

Tijdens het napraten kwam ook nog een erg lekkere Double Barrel Bowmore/Ledaig van Douglas Laing op tafel. Ik weet niet wie deze fles had meegebracht, maar alleszins bedankt!

Een heel erg leuk concept, een fantastische sparring partner en een leuke gastheer, tof publiek en heerlijke whisky: what’s not to like? Dit moeten we nog eens doen!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3685

Kilchoman Tasting – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul di, mei 30, 2017 07:33:20

29° is nou niet bepaald een temperatuur om geturfde whisky te slurpen, maar als James Wills naar Gent afzakt, dan wil ik dat zeker niet missen. Bij de vorige twee ontmoetingen hebben we ons altijd prima vermaakt. Dus zakte ik, vergezeld van Ilse en Niek, af naar PROOF.

Blijkbaar waren wij niet de enigen die er zo over dachten, want de zaak zat afgeladen vol met vele bekende gezichten.

Om 20u stipt gaf James de aftrap en begon hij, terwijl de eerste dram werd rondgedeeld, met de relatief korte geschiedenis van de distilleerderij Kilchoman, opgericht in 2005 door zijn vader Anthony.

‘My father thinks he runs the distillery, my mother runs the distillery!’. De toon was wederom gezet.

Kilchoman Machir Bay, 46%

De eerte whisky die geschonken werd was de Kilchoman Machir Bay, een malt die samengesteld wordt uit 90% bourbongerijpe en 10% oloroso sherryvat gerijpte malt. De malt heeft een PPM van 50, wat even geturfd is als Ardbeg. Maar in het finale product is de ervaring toch heel anders. Hij is zacht en toegankelijk met mooie citrustoetsen.

Kilchoman Sanaig, 46%

De Sanaig is dezelfde spirit, maar de verhoudingen zijn toch anders. Hier gaat het om zo’n 30% bourbongerijpte en 70% sherrygerijpte malt. Voor de Sanaig wordt gebruikt gemaakt van oloroso hogsheads. Zowel de Machir Bay als de Sanaig maken deel uit van de core range en zijn dus ten allen tijden verkrijgbaar. Richtprijzen zijn 54 EUR en 66 EUR resp.

Om consistentie te hebben in het eindproduct vinden de mensen van Kilchoman het erg belangrijk om goede vaten te hebben. Om die consistentie te bewaken zijn ze afgestapt van het kopen van vaten via de Speyside Cooperage. Immers, daar worden vaten hersteld of samengesteld om soms wel 10 verschillende vaten. Dat zien ze bij deze jonge Ileach niet zitten.

Dus kopen ze hun vaten in zijn geheel en laten die ook op die manier leveren. James grapt over hun bourbonvaten die van Buffalo Trace komen: ‘We ship a lot of very expensive air’.

Kilchoman Loch Gorm 2017, 46%

De Loch Gorm is een erg populaire, jaarlijks wederkerende, gelimiteerde release. De editie 2017 betreft malt die in 2009 werd gedistilleerd en dus zo’n 8 jaar heeft gerijpt, in dit geval voor 100% op oloroso sherry butts. Een fles kost je zo’n 88 EUR.

Kilchoman 100% Islay 7th Edition, 50%

De 100% Islay wordt, zoals de naam al aangeeft, voor 100% on Islay gemaakt, van korrel tot borrel. Deze 7e editie is voor 100% gerijpt op bourbonvaten, maar James laat zich ontvallen dat de volgende editie wel eens iets helemaal anders zou kunnen worden. Deze malt werd in 2010 te slapen gelegd. In tegenstelling tot de andere releases wordt deze op 50% gebotteld. Ook dit is een jaarlijks wederkerende, gelimiteerde editie en kost zo’n 85 EUR.

James lastte een korte pauze in, om dan twee speciale cask samples boven te halen. Elk jaar lanceert Kilchoman namelijk ook een speciale Vintage die op één of ander vat gerijpt heeft. Dikwijls wordt dat op vatsterkte gelanceerd.

Voor 2017 zijn er twee speciale, erg gelimiteerde edities gepland, die rond oktober beschikbaar zullen zijn. Maar wij konden vanavond genieten van een preview, omdat James twee cask samples had meegebracht van vaten die voor die edities zullen gebruikt worden.

Kilchoman Bourbon Cask Sample 2009 (cask #27), approx 59%

Deze malt is gedistilleerd in 2009. Hoewel James het niet met zoveel woorden zegt, vermoeden we dat het vat reeds in de marrying tun verdwenen is om te huwen met enkele andere vaten. Immers, in oktober moet de Vintage 2009 – volledig bourbongerijpt – op de markt komen.

Op de neus krijg ik flink wat citrus, koord en zachte turf, maar op smaak komt daar ook flink wat aarde en een mooie florale toets bij. De finish is lang en kruidig. Als ik water toevoeg wordt hij zoeter en een pak toegankelijker met meer turf, iets van rottende planten (geen off-note!) en zelfs een hint van plasticine. Ik vond hem verdund beter. James liet ook verstaan dat het ABV van de finale botteling iets lager zal liggen, eerder tussen de 55 en 58%. Iets om naar uit te kijken!

Kilchoman Red Wine Cask Sample 2012 (cask #12/469), approx 59%

Kichoman op een wijnvat? Serieus? Hier was ik erg benieuwd naar, maar ik was absoluut niet teleurgesteld. Deze jonge malt, te slapen gelegd in juli 2012, zal dus 5 jaar rijpen op een Cabernet Sauvignon wijnvat. Het sample dat wij vanavond te proeven kregen rook eerder rumachtig op suikermelasse, aarde, hout en praliné. Op de neus was amper iets van de turf te ontdekken. Op smaak barstte hij van het rode fruit, houtskool en een licht bittertje als van een druivenpit. De finish was lang en kruidig. Ik vond hem erg apart, maar was er niet onmiddellijk kapot van, moet ik bekennen.

Maar…. Ik liet hem een dik kwartier ademen en keerde dan terug naar deze malt om hem te herontdekken als donkerzoet met rood fruit, gesuikerde en geroosterde noten, marshmallow en een hint van cuberdons. Echt geweldig. Dit wordt wellicht geen Kilchoman voor iedereen, maar ik vond hem de topper van de avond.

Wederom een erg geslaagde avond: een blij weerzien met enkele bekende gezichten, een leuke hernieuwde kennismaking met enkele Kilchoman releases én een heerlijk voorproefje van things to come en gezellig gekeuveld met James na de tasting (en ons geplande bezoek aan de distilleerderij besproken).

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3673

SMWS Tasting Halle – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul za, mei 13, 2017 09:55:20

De Scotch Malt Whisky Society – een uniek whiskygenootschap, opgericht in 1983, waarvan je lid moet worden om van hun single casks bottelingen te kunnen genieten (lees er hier meer over) – lanceerde in Halle de nieuwe outturn.

Plaats van het gebeuren was de gezellige whiskybar ’t Parlement, een prima kandidaat om in het partner bar programma te stappen. De tasting werd geleid door de woordvoerder van SMWS voor Nederland (in afwachting van een nieuw gezicht voor België): niemand minder dan de gerenommeerde Nederlandse whiskyauteur Hans Offringa.

Typisch voor de bottelingen van de SMWS is het feit dat ze allemaal dezelfde look hebben (die heel onlangs werd opgefrist en een extra kleurtje kreeg wat op het smaakprofiel wijst) en dat de distilleerderijen niet vermeld worden. In plaats daarvan krijgen ze een uniek nummer – waarbij het eerste cijfer verwijst naar de distilleerderij en het tweede naar de botteling (bv. 5.24 Frisky Whisky is de 24e botteling van een Auchentoshan om maar iets te noemen). Dat laatste is een gimmick, natuurlijk, want de lijst van de ondertussen meer dan 120 distilleerderijen is ondertussen makkelijk te vinden.

’t Parlement was goed volgelopen om kennis te maken met de nieuwe flessen van SMWS en de soft voiced gastspreker loodste ons met een dosis humor en veel informatie doorheen de line-up, die blind werd gepresenteerd. Na elke fles vroeg Hans het publiek om feedback en mochten we raden naar leeftijd, alcoholpercentage, regio en distilleerderij. De antwoorden waren verrassend accuraat, wat duidde op een kennerspubliek (of mensen die dringend hun lottocijfers aan mij mogen bezorgen).

SMWS 36.130 ‘Summer Wedding Happiness’ (Benrinnes 12 year old), 59,3%, 177 bts

De debatten werden geopend met een heerlijk zoete, 1st fill bourbon gerijpte, Benrinnes die op de neus kokos en Haribo-beertjes presenteerde. Hij bleef lekker zoet op smaak, met een klein bittertje en een middellange finish.

SMWS 10.115 ‘Free the Imagination’ (Bunnahabhain 10 year old), 62%, 202 bts

Turks Fruit, een karrenvracht aan perzik en een tikkeltje houtlijm maakten hier een neus van waar niet iedereen blij van werd. Op smaak had hij een scherpe kruidigheid, wat meringue en ook een groen kantje. Tuinkruiden. De afdronk was lang en kruidig. Wat niemand kon vermoeden – en zeker Chris was erg (on)aangenaam verrast – was dat dit een Bunnahabhain betrof. Erg verrassend. Maar zeker niet de topper van de avond en zelfs mijn minst favoriete uit deze line-up.

SMWS 35.186 ‘Pimms, punch and pavlova’ (Glen Moray 10 year old), 58,6%, 172 bts

Wie bedenkt die namen toch? Maar het was er wel boenk op. Wat de Pimms (chocoladekoekjes met zachte bodem, gevuld met appelsienmarmelade) waren erg prominent op de neus, evenals zoete boterbabbelaars. Punch had hij zeker ook. Hij kwam betrekkelijk gesherried over, maar de droge kruidigheid was te danken aan een virgin oak hogshead. Een verrassend mooie Glen Moray.

Tijdens de pauze bood Mina – de waardin van ’t Parlement – zonder verpinken haar samples aan ons aan. Een verkoudheid weerhield haar ervan om optimaal te genieten van de drams. Nou, Mina, jij mag in de toekomt altijd naast mij komen zitten, hoor. Bedankt!

SMWS 37.90 ‘The Path Less Trodden’ (Cragganmore 12 year old), 57,7%, 278 bts

Deze whisky was voor mij erg mysterieus, maar overheerlijk. Een erg zoete, maar herbale neus die niet onmiddellijk al zijn geheimen prijsgaf. Je moest hem wat tijd geven om open te komen. Peperkoek, rumrozijnen, jute en zelfs de schil van aardappelen gaven hem een erg gelaagde neus. Flink wat woodsmoke en zelfs iets wat me aan Oxo deed denken op smaak, maakte hem erg apart. Deze op virgin oak gerijpte Cragganmore viel terecht in de categorie ‘Deep, Rich & Dried Fruits’. Ik vond hem geweldig.

SMWS 3.264 ‘Bus garage by the machair’ (Bowmore 19 year old), 58,2%, 252 bts

Wel, wel, wel… dat is wat met noemt going out with a bang! Voor de afsluiter selecteerde Hans een prachtige Bowmore die maar liefst 19 rijpte en nog steeds een behoorlijk ABV kon voorleggen. De neus barstte van de vanille, grassen en turf, had wat verrassende plasticine op het palate en een mooie zilte afdronk. Ik beken dat ik aan Caol Ila dacht. Deze fles, oorspronkelijk bedoeld voor de Japanse markt, was de favoriet van de meeste aanwezigen en met recht en reden! En een leuke anekdote (althans voor mezelf): dit is de 3.000e whisky die ik proef. Ik had het slechter kunnen treffen!

Wat een topavond. Locatie, whisky en spreker waren allen voortreffelijk. Zelfs de man die naast mij regelmatig uitbarstte in een spontane aanzet van ‘happy birthday to you’ (terwijl er niemand aanwezig jarig was) viel nog best te pruimen (you know who you are!). Het mooiste aan de avond vond ik toch het feit dat Hans Offringa zelf duidelijk het meest genoot van de discussies die de whisky aan de tafels ontlokte. Hij verontschuldigde zich zelfs wanneer hij de gesprekken onderbrak om de volgende whisky aan te kondigen. Een Hollandse gentleman, het bestaat (maar daar zit zijn betere helft Becky ongetwijfeld voor veel tussen – ik weet zeker dat Hans me volmondig gelijk zou geven).

Even terug naar de SMWS… Deze internationale club met meer dan 25.000 leden in 8 landen biedt verschillende formules voor de leden.

Op www.smws.com kan je er alles over lezen.

In a nutshell:

GRATIS: Sample Subscription. Zo kan je kennis maken met deze club. Je krijgt toegang tot een beperkte selectie flessen die je kan aanschaffen (weliswaar iets duurder dan voor de betalende leden) en wordt op de hoogte gehouden van tastings en evenementen in je buurt.

61,50 GBP: Member. Je bent volwaardig lid en krijgt toegang tot de hele selectie single cask bottelingen, een lidkaart waarmee je ook in Leith en London de Society’s kan binnenwandelen, kortingen op drams die je nuttigt in Partner Bars over de hele wereld en een abonnement op het driemaandelijkse tijdschrift Unfiltered.

122 GBP: Member Pioneer. Je krijgt, naast alles van het Member pakket, bovendien een mooi welkomstpakket in de vorm van een doosje met 3x 10cl single cask whisky, 10 GBP korting op je eerste aankoop, een SMWS whiskyclub speld en een SMWS journal.

Wie van zichzelf al weet dat hij sowieso twee of drie flessen per jaar zal aanschaffen (Ikke! Ikke!), is zeker het best gediend met een betalend lidmaatschap. Het voorbeeld hieronder (ik weet het, het is weer een Auchentoshan…) maakt dit duidelijk.

Een dikke proficiat aan ’t Parlement voor weer een uitstekende whiskyavond. Ook een welgemeende dankuwel aan Hans en Becky, waarmee ik achteraf nog even kon napraten met een geweldige sherrygerijpte lamiek van brouwerij 3 Fonteinen (waarvoor dank, Frank!).

Ik kijk alvast uit naar onze volgende ontmoeting.

PS. 1. Op zondag 18 juni bestaat’t Parlement 5 jaar en dat wordt feestelijk gevierd van 14u tot 20u met allerhande hapjes, drankjes en meer van dat soort fratsen. Blokkeer uw agenda!

PS. 2. Een mijlpaal voor Whivie.be! Dankzij deze tasting heb ik nu 3.000 whisky's op de teller staan... zolang de lever mee wil, gaan we rustig (lustig?) door!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3658

Teeling Whiskey Tasting – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, april 28, 2017 07:33:41

Woensdag 5 april zakte een delegatie van Whivie af naar PROOF, de leukste ‘try before you buy’ bar in Gent en omstreken. Nikkie, Timon en Jeroen hadden Mark Halvey, sales manager van Teeling, naar Gent gehaald om enkele leuke flessen van deze nieuwe distilleerderij voor te stellen.

Nou ja, er was eigenlijk maar één fles bij die spul bevatte dat werd gestookt in de nieuwe distilleerderij op Newmarket in hartje Dublin. De andere flessen die Teeling momenteel vermarkt, zijn afkomstig van oude Cooley stocks. Toen Cooley in 2012 verkocht werd aan Beam-Suntory, bedong de Teeling familie het behoud van zo’n 36.000 vaten. Ze kunnen dus nog even verder, terwijl hun eigen spul langzaam maar zeker op leeftijd kan komen.

Timon begon zijn introductie, maar werd door ons brutaal maar goed bedoeld onderbroken door de inzet van Happy Birthday. Hij werd immers 31 die avond. Na onze korte muzikale intro was hij even de kluts kwijt, maar herpakte zich snel en rondde zijn voorstelling van Teeling en de spreker af en liet dan Mark aan het woord.

De debatten werden geopend met de Spirit of Dublin, de new make die in nieuwe distilleerderij in Dublin wordt gestookt van 50% gemoute en 50% ongemoute gerst. Heerlijk zacht en romig met een flink spicy afdronk. Het is een publiek geheim dat ik tuk ben op new make en deze komt zeker in de top tien. Hij is versneden naar 52,5% en kost 28 EUR (50cl).

De Teeling Small Batch is een blend die voor 75% uit grain en 25% uit moutwhiskey is samengesteld, gebottled op 46%. Hij kreeg een finish op rumvaten, wat hem een duidelijke twist van banaan en appelcake meegaf. Hij viel aan onze tafel best in de smaak, maar we waren nog niet van onze sokken geblazen. Maar voor 34 EUR zet je deze wel in je barkast, en dat is value for money.

De Teeling Single Grain, eveneens gebotteld op 46%, deed erg aan bourbon denken, maar dan met een zoete twist. Daar zullen de wijnvaten, waarop deze grain een finish kreeg, ongetwijfeld voor veel tussen zitten. Ook de drogende tannines in de kruidige afdronk zijn aan het hout toe te schrijven. Als ik hem proef, moet ik steeds aan Greenore denken. Een fles kost 43 EUR.

Vervolgens werd de Teeling Single Malt op tafel gezet, nog een oude bekende op 46%. Deze single malt werd samengesteld uit vaten van 9 tot zelfs 23 jaar oud, die gerijpt hadden op verschillende types wijn- en portovaten. Het resultaat, dat u 47 EUR zou kosten, is een smeuïge, maar kruidige whiskey die niet teleurstelt.

Voor de pauze kwam nog één whiskey aan bod, de Teeling Single Cask for the Nectar, een vat dat exclusief voor de Belux werd gebotteld ter ere van de tiende verjaardag van deze importeur. Gebotteld op 51,5% is deze zoete reus eerder tropisch van karakter op bigarreau-kersen en appelsien. Echt heerlijk fruitig, wat me doet vermoeden dat dit een stiekeme Bushmills is, crafted by Teeling. Kostprijs 79 EUR. Elke cent waard.

Na de pauze kwam een erg speciale botteling aan bod in absolute avant-première. De whiskey, gebotteld in maart 2017, zou immers pas over twee weken beschikbaar zijn Ierland en bedoeld voor een release in onze contreien in de week erop. Het feit alleen al dat ik door de marketingjongens van Teeling werd verzocht mijn Facebook post te verwijderen – binnen het half uur van online zetten, terwijl we nog in PROOF waren – maakt duidelijk Teeling deze nog even under wraps wilde houden. Dat is overigens ook de reden waarom u tot vandaag moest wachten op dit verslag.

De Teeling Brabazon Bottling (batch 01) is een vreemde whiskey, samengesteld uit allerlei sherryvaten, die zoetigheid combineert met een toefje verbrand rubber. Na de fruitbom kwam deze eerst absoluut niet goed over, maar it grows on you en redelijk snel ook. Hij is gebotteld op 49,5%.Na vijf minuten wikken en wegen kwam deze meteen bovenaan mijn lijstje van lekkerste spul tot nu toe. De fles, genaamd naar één of andere nobele onbekende (of in dit geval onbekende nobele), bevatte zo’n atypische whiskey… ik vond hem excentriek lekker! Bijzonder interessant. De fles zal zo'n 75 à 80 EUR gaan kosten.

Dat Teeling aan een revival bezig is, maken ze duidelijk met hun whiskey. Vanavond kregen we de derde in de reeks, de Teeling 14 Year Old Revival, gebotteld op 46%. Het unieke aan deze whiskey is dat hij, na een reguliere rijping op ex-bourbonvaten, een finish kreeg op zoete Pineau de Charentes-vaten. Het is de eerste en enige Ierse whiskey die op dat type vaten werd gefinished. Het resultaat is een erg zoete, maar bijzonder gevaarlijk drinkbare whiskey. Kostprijs is 120 EUR.

Let’s go out with a bang! – zal de gastheer gedacht hebben. Want we eindigden met de nieuwe Teeling 24 Year Old, de op één na oudste whiskey die de Dubliners al op de markt brachten (hun 33 Year Old is de oudste, maar kost ook een kleine 4000 EUR, dit volledig terzijde). Een mix van zowel bourbonvaten als Sauternes wijnvaten en een toefje geturfde mout in de mix, zorgt voor een caleidoscoop aan geuren en smaken en katapulteert deze meteen naar de top van het lijstje.

Zelfs op 46% is het een smaakbom die absoluut bekoort. Guimauve, geflambeerde bananen, rode bessen, nectarines, hij heeft het allemaal en meer… Maar eigenlijk is deze hors concours, want met een prijskaartje van 325 EUR kan ik me deze echt niet veroorloven.

Na afloop van deze geslaagde tasting praatten we nog even na met Mark Halvey alsook met de andere proevers, die voor een groot deel uit de usual supects bestond zoals Dersou, Bart, Luc en consoorten. Het was een fijn weerzien.

Ik maakte ook nog een leuk fotootje met Chris Boni, de actrice uit Thuis, die ook was afgezakt om haar jarige kleinzoon te feliciteren. Ze vertrouwde ons toe dat we onze spontane Happy Birthday song hadden ingezet op de minuut dat Timon 31 jaar geleden ter wereld was gekomen. Ah, geluk zit soms in kleine dingen.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3644

Qwhizky 2017 – verslagje

EventsGeplaatst door Mark Dermul wo, maart 29, 2017 05:09:41

Onze 6e editie van Qwhizky vond plaats in een prachtige zaal van de IJsbaan Kristallijn in Gent. Gewapend met 50 vragen en 5 whisky’s – en een prachtig prijzenpakket te danken aan onze gulle sponsors – verwelkomden we de ploegen die om de eer zouden gaan strijden.

Het was ook fijn om een nieuwe ploeg te mogen verwelkomen, maar we hopen toch dat we de volgende editie wat meer ploegen rond te tafel kunnen brengen. Heel wat clubs lieten het helaas afweten dit jaar, waardoor de opkomst lager lag dan we hadden gehoopt. Is het de moeilijkheidsgraad van onze quiz? Aan het prijzenpakket zal het zeker niet liggen. Enfin, geen erg, want we wilden ook zeker heel veel plezier maken (en als de reacties op de sociale media een referentie zijn, dan zijn we in dat opzet zeker geslaagd).

Traditiegetrouw zijn de titels van onze rondes betrekkelijk vaag. Het is dus best moeilijk in te schatten wanneer je best je Joker inzet, om de verdubbeling van de punten te verzekeren. Maar ook de Mystery Drams zijn steevast een grote uitdaging (ondanks het lijstje met tien distilleerderijen om de kwissers op weg te helpen).

De eerste ronde – Whisky Voor Iedereen – bleek meteen een moeilijke. De scores bleven wat achter en één Joker was – for lack of a better word – verspild. Tja, zo gaat dat soms. De tweede ronde – Schotse Strip Tease – was verrassend voor de meesten, maar werd ook als erg leuk ervaren. En er werd al beter gescoord.

De derde ronde – bij uitstek de meest populaire, want de meest ‘inschatbare’ wat betekent dat er flink wat Jokers doorgejaagd worden – is die van de Distilleerderijen. En ja, daar werd goed in gescoord. En na de derde ronde diende ook de puzzelronde afgegeven. Dit bestond dit jaar uit een tekening van een vat waarin de deelnemers de verschillende onderdelen correct moesten benoemen.

Na de pauze kwam ronde 4 – 3x6 genaamd – die verwees naar het Nummer van het Beest en handelde over allerhande whsiky’s die te maken hadden met de duivel.

De laatste ronde – Wereldse Whisky Weetjes – zat weer boordevol leuke anekdotes en wetenswaardigheden. En hoewel we reeds een kloof zagen tussen de eerste twee ploegen en de anderen, bleef het voor die koplopers wel spannend tot het allerlaatste moment.

Het was enkel en alleen te danken aan de Mystery Drams dat de ploeg, die lang tweedes stond, plots toch naar de eerste stek doorstootte en uiteindelijk met de winst aan de haal ging. Proficiat aan de mannen van Dramit, die Qwhizky 2017 op hun naam zetten.

Grappig was wel dat iedereen het er over eens was dat de whisky’s dit jaar van lekker tot erg lekker ging en dat de line-up voor ieder wat wils was en erg uiteenlopend qua smakenpallet. Groot was dan ook de verwondering toen de whisky’s bekend werden gemaakt en het stuk voor stuk Auchentoshan bleek te zijn. Hilariteit alom.

Na de prijsuitreiking werd nog wat nagepraat en kregen we flink wat complimenten, wat ons erg veel plezier doet.

Langs deze weg wil ik iedereen – deelnemers en sponsors – van harte bedanken, maar ook Niek (die de kwis voor meer dan 90% in elkaar gestoken heeft), Ilse en Sofie (die de gracieuze whisky serveersters van dienst waren) en de uitbaters van de IJsbaan Kristallijn die ons zulk een warm welkom boden.

Het was een leuke, leerzame en lekkere avond!

Noteer nu alvast de datum voor Qwhizky 7: vrijdag 23 maart 2018. Tot dan!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3609

Chris’ 1973 Verjaardagstasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul za, maart 25, 2017 09:50:44

Het was al voor de elfde keer dat Zijne Hoogheid Chris Lauriers – bekend van de Maltclan, notoir Bunnahabhain liefhebber en onverbeterbaar goedlachse vriend – zijn verjaardagstasting organiseerde. Hij laat de gelukkige aanwezigen dan telkens genieten van flessen uit zijn geboortejaar, iets wat je toch niet zo vaak mee tegenkomt.

Plaats van het gebeuren was het onvolprezen (nou, ja) ’t Parlement, een oergezellig whisky- en bierparadijs in hartje Halle, waar we traditiegetrouw erg warm worden onthaald door Mina en Frank.

Al even traditiegetrouw had Chris geen boekje voorbereid (de grappen over zijn typfoutjes zijn blijkbaar nog steeds niet verteerd) en werden de flessen blind geproefd.

We begonnen niet met een whisky, maar met een Calvados – én wat voor één! Comte Louis de Lauriston, een 35-jaar lang gerijpte om 42%, was meteen een schot in de roos. Mierzoet met een flinke bite, maar een zachte afdronk.

Dan werden de debatten geopend met een Miltonduff 23 Year Old 1973 Hart Brothers. Ik moet bekennen, hij kon me niet erg bekoren. Het begon redelijk braaf, maar zeker niet slecht, maar ging snel bergaf. Fris en zoet met een beetje paardenbloemen op de neus, ditto op smaak met een korte afdronk. Maar na een kwartiertje keerde ik even naar het glas terug. Dat was een big mistake. De dram was echt onfris geworden en rook naar vaaswater.

Maar niet getreurd, de tweede whisky werd al geschonken en die had een prachtige bronzen kleur. Donkerzoet op de neus met wat marsepein, een licht bittertje met donker fruit op smaak en een middellange afdronk waarin op het sterfbed wat hout doorschemert. Groot was mijn verbazing toen Chris plots de fles boven haalde. Het ging namelijk over de Auchentoshan 21 Year Old 1972, een botteling uit begin jaren ’90 van de vorige eeuw. Het was een versie die ik nog niet geproefd had, maar hij was echt onherkenbaar (en ik was niet de enige die die mening was toegedaan – gelukkig). Maar naarmate hij ademde werd hij echt nog beter en na een kwartier was het een heuse sherrybom in mijn glas.

De derde whisky, die eveneens een mooi kleurtje had, geurde van meet af aan heerlijk. Ananas, kiwi, kweepeer, vijgen en perensiroop op de neus, snoeperig zoet op smaak met wat munt en dan een heerlijk lange afdronk. Goh, die Glenfarclas 25 Year Old 1973 was een toppertje. Hij duikelde onmiddellijk mijn top drie in.

Whisky vier was een bleke jongen, maar wel erg fruitig op mandarijn met wat noten en varens, wat mooi verder werd gezet op smaak en eindigde in een middellange maar erg zoete afdronk. Ik vond hem echt lekker en toegankelijk en het alcoholpercentage was van die aard dat hij vlotjes naar binnen ging. Het bleek te gaan om de Tullibardine 32 Year Old 1973. Yup, die gaat ook de top drie in.

De vijfde en voorlaatste whisky was een echte smaakbom. Bitterzoet op citrus, maar tevens herbaal op planten en arendsvaren met een ietwat umami palet met wat munt en grapefruit en een bijzonder lange afdronk met een bittertje. Maar het alcoholpercentage maakte hem wel iets minder toegankelijk dan ik had gehoopt. En er wat water bij doen bracht geen soelaas. Hij werd een pak minder aromatisch. Desalniettemin een dijk van een whisky, hoor. Het bleek te gaan om de Glenlivet 23 Year Old 1973 Scott's Selection. Erg bijzonder.

Tot slot nog een single cask botteling op vatsterkte die erg in de smaak viel. Beginnend op wat houtlijm evolueerde de neus gauw naar donker fruit zoals rozijnen en vijgen met daarna wat chocolade; op smaak was het één en al donkerzoet op bessen, pruimen en iets van sinaasappelschillen terwijl de afdronk lang en kruidig was met wat hout op het sterfbed. De Glen Moray 36 Year Old 1973 Duncan Taylor bracht de zaal min of meer in vervoering.

Chris liet ons door middel van handopsteking een top drie samenstellen en ik moet zeggen dat mijn persoonlijke top drie (tussen haakjes) flink afweek van die van de groep.

1. Glen Moray (Glenfarclas)

2. Glenfarclas (Auchentoshan)

3. Glenlivet (Tullibardine)


Kent u de uitdrukking ‘het venijn zit in de staart’? Dat was hier zeker het geval. Chris haalde namelijk nog een heel speciale fles boven (er bestaat er maar één) van een vat Springbank, ter plekke afgevuld. Het first fill sherryvat, dat ligt te rijpen in warehouse 15, werd te slapen gelegd op 27 januari 2006. De inhoud van de fles is dus 11 jaar oud en heeft een ABV van 59,7% ABV. Het was een stinkertje en op smaak veel vuiler dan ik van Springbank gewend ben. Ik beken, ik heb hem zelfs niet helemaal uitgedronken. Maar wat een unieke belevenis, deze Springbank 11 Year Old 2006 Cask Sample.


En dat is een mooie samenvatting van heel deze verjaardagstasting, eigenlijk. Iedere keer opnieuw proef je zaken die je niet eerder tegen kwam en wellicht nooit meer tegen komt, in een bijzonder gezellige en goedlachse sfeer. En dat is de essentie van samen genieten van een goed glas.

Bedankt, Chris, dat ik er wederom bij mocht zijn. Ik neem je flauwe Auchentoshan grapjes er met plezier bij (en beraam stiekem mijn zoete wraak).

Zet me maar al op de lijst voor volgend jaar!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3605

Whiskyfestival Gent 2017 – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, maart 24, 2017 07:28:55

Afgelopen weekend was het weer zover: Gent werd overspoeld door whiskyliefhebbers die kennis wilden maken met de gouden nectar tijdens het Whiskyfestival. Traditiegetrouw zakten Niek, Ilse en ikzelf af naar het ICC op zondag, netjes afgeleverd door Dearly Beloved.

Het eerste wat opviel was de openheid. Er waren naar mijn mening minder stands, maar ze zagen er wel beter uit en de extra ruimte zorgde voor een rustiger gevoel. Het feit dat het op zondag ook wal kalmer is dan op zaterdag droeg daar zeker aan bij.

Gewapend met mijn sample-flesjes ging ik op jacht naar nieuwe dingen, die ik dan in de komende maanden kan proeven in de rust van het Whivie HQ (mijn burootje, dus), maar ik liet me ook enkele spullen ter plaatse welgevallen.

Al even traditiegetrouw begon ik met een Auchentoshan, de 13-jarige van Provenance – kwestie van te beginnen met een aperitiefje. Die werd gevolg door een heerlijke Arran 19 Year Old 1997 Old Particular. We waren alvast goed begonnen. Ook de Glen Garioch Renaissance 2nd Chapter kon mij bekoren, maar je moest er wel wat geduld voor hebben.

Bij Anverness leerde ik enkele nieuwe dingen kennen van onder andere de Italiaanse bottelaar Valinch & Mallet. The South Shore 8 Year Old Islay Malt – een vermomde Lagavulin – vond ik best aangenaam.

Bij Jameson proefde ik de Black Barrel – de enige op de tafel die ik nog kende – maar die was een beetje te braaf naar mijn zin (ik had niet meer verwacht, maar toch). Maar op de tafel daarnaast vond ik een geweldige Glenlivet 18 Year Old single cask #59245, gebotteld in 2015.

Ondertussen kwamen we natuurlijk weer heel wat bekende gezichten tegen. Dat blijft één van de leukste elementen van zo’n festival, toch? En niet alleen om geanimeerd te praten over de pareltjes die ontdekt waren (‘die moet je zeker proeven!’). Maar je krijgt daar zo’n honger van! Dus trokken we naar het achterste gedeelde van de zaal waar Bart Messiaen en Guy Lippens zoals steeds enkele hapjes in elkaar boksen, gemaakt met en vergezeld door leuke whisky.

Een heerlijke carpaccio met Oban Little Bay, gerookte zalm met Talisker Port Ruighe, scampi vergezeld van de Goldlys Madeira Cask, het spek met de Macallan Amber… maar mijn favoriet was toch de eend met de Glenfarclas 15. Die was erg lekker.

Nadat er een gezond bodempje op de maag was gelegd, konden we opnieuw aan de slag. Bij BenRiach proefde één van de lekkerste whisky’s van het hele festival. Een BenRiach 29 Year Old 1989 Peated/Oloroso. Wow, wat een dram!

Maar ook de Bunnahabhain 29 Year Old 1987 van Berry Bros & Rudd voor The Nectar was ronduit schitterend. Maar dan werd het toch stilaan tijd om op te houden met proeven, want de smaakpapillen geraakten verzadigd. Enkel voor nog een dessertje bij Douglas Laing zwichtten we. Een 10-jarige Port Charlotte, een 20 -jarige Bowmore en een 25-jarige Caol Ila. Huzzah!

Een 30-tal samples vonden hun weg naar mijn rugzak en zullen in de komende weken/maanden aan de tand worden gevoeld. Ik ben heel benieuwd naar de releases van Nantou en Box, moet ik bekennen.

Langs deze weg wik ik ook nog iedereen bedanken die mij zijn stem gegeven heeft voor Whisky Ambassador of the Year. Hoewel de titel (verdiend!) naa Eric Vermeire ging, ben ik zeker en vast al enorm vereerd met de nominatie. Het feit dat u op mij gestemd heeft, doet me veel plezier. Thx!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3604

Arne & Arnout 1975 Birthday Tasting – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, februari 17, 2017 07:40:33

Arne & Arnout 1975 Birthday Tasting – verslag

Arne en Arnout zijn twee whiskyvrienden die allebei in 1975 geboren zijn. Dat is een mooie kapstok waaraan ze elk jaar (dit was het derde jaar op rij) hun verjaardagstasting ophangen en we kunnen daar maar blij mee zijn, want dan worden er enkele juweeltjes uit dat jaar open gemaakt.

Dus met veel goesting zakte ik af naar Lebbeke waar in het proeflokaal van de shop Dram242 de tafel gedekt stond voor zo’n 20 whiskyliefhebbers.

De line-up was op z’n zachts gezegd impressive.

VAT 69

Banff 34 Year Old 1975 The Nectar of the Daily Dram

Dallas Dhu 29 Year Old 1975 Signatory Vintage Cask Strength Collection

Convalmore 31 Year Old 1975 Scott's Selection

St Magdalene (Linlithgow) 28 Year Old 1975 Signatory Vintage Dumpy

North Port-Brechin 26 Year Old 19675 Signatory Silent Stills

Cambus 36 Year Old 1975 Part des Anges

Na het aperitiefje – een VAT 69 uit 1975 die ik als fruitig en zacht, met appel maar ook een hint van OBE, ervoer, werd al een eerste klepper op tafel gezet. De Banff 1975 was voor mij een smoothie van appel en mandarijn met wat mango in de mix. Lekker krachtig op smaak met flink wat krijt en een licht bittertje waardoor hij me wat aan Clynelish deed denken.

De Dallas Dhu van Signatory was eenvoudig op wit fruit, maar zeker aangenaam. Op smaak kwam er een stevig pepertje aan te pas, terwijl de afdronk droog en mierzoet werd. De volgende in het rijtje was – voor mij althans – de topper van de avond. De Convalmore offreerde gedroogd fruit en guimauve op de neus, geel en wit fruit met flink wat peper en nootmuskaat op de tong en zou ik bijna als een calvados op steroïden kunnen omschrijven. Voor deze whisky alleen was het de verplaatsing waard!

De Linlithgow van Signatory – beter bekend als Saint Magdalene – begon betrekkelijk scherp op de neus, maar herstelde snel met zoet, waxy fruit en wat woodsmoke. Op smaak evolueerde dat naar bitterzoet, maar erg stevig, terwijl de afdronk bijzonder lang bleef hangen. Heerlijk! De North Port-Brechin, eveneens van Signatory, maar uit de Silent Stills reeks – kwam aardig in de buurt, met zijn zesty grapefruit op smaak. Enkel in de afdronk was hij een tikkeltje te bitter naar mijn smaak, waardoor hij uit mijn persoonlijke top drie duikelde. Eindigen deden Arne en Arnout met een oude single grain van Cambus, een gesloten Lowland distilleerderij. Vreemd genoeg prijkte er ‘Malt’ op het label… Hij kon me echter niet onmiddellijk bekoren, omdat ik iets floraal op de neus kreeg dat me aan vaaswater deed denken. Op smaak maakt hij veel goed. Popcorn, viooltjes en crème brûlée.

De top drie van de groep, samengesteld door middel van handopsteking, zag er als volgt uit (met mijn persoonlijke top drie er tussen haakjes achter):

1. Convalmore (Convalmore)

2. Linlithgow (Banff)

3. North Port-Brechin (Linlithgow)

Wie dacht dat het feestje dan al ten einde was… niet dus. Zowel Danny, Jonas als ikzelf hadden nog een dessertje bij. Danny presenteerde de Ardmore 19 Year Old 1997 for Maltclan, Jonas een Tobermory 19 Year Old Distillery Only (op sherry en absoluut zalig!) en ikzelf had de Arran 20 Year Old 1996 for MMM mee.

Ze werden alle drie erg gewaardeerd, wat wij natuurlijk ook op prijs stelden. Wat ik nog veel meer op prijs stelde, was de verklaring van Arne en Arnout dat ze nog voldoende voorraad uit 1975 hebben staan om nog minstens 5 jaar verder te doen… Nou, ik zie de uitnodigingen met veel plezier tegemoet!

Bedankt, heren, het was wederom geweldig!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3566

Mark's 47th Birthday Tasting - verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul za, februari 11, 2017 08:18:04

Naar jaarlijkse gewoonte organiseerde ik een birthday tasting, waarbij ik enkele leuke flessen uit mijn Auchentoshan-verzameling open trek. Dit jaar was het een tikkeltje anders, want ik wilde naast Auchentoshan (die natuurlijk goed vertegenwoordigd was) ook een paar andere dingen proeven.

De line-up zag er als volgt uit:

1. Westvleteren 12 Abtsbier

2. Clydebank Special Reserve

3. Auchentoshan 11 Year Old 2001 Hepburn’s Choice

4. Auchentoshan 12 Year Old QE II Crystal Decanter (bottled 1983)

5. Auchentoshan 21 Year Old 1991 Malts of Scotland

6. Auchentoshan 24 Year Old 1991 Asta Morris

7. Caol Ila 9 Year Old 2010 for MMM

8. Surprise-botteling: de nieuwste MMM in avant premiere.

Ik kon ook voor het eerst mijn verjaardagstasting in een uniek decor presenteren, namelijk de Rolf Benz Lounge in de Ghelamco Arena, het mooiste stadion van het land waar AA Gent zijn thuismatchen speelt.

Nou, ik speelde ook een thuismatch. Nadat de Westvleteren gedegusteerd werd, schonk ik als eerste whisky de Clydebank Special Reserve, een blend van de eigenaars van Auchentoshan, waar ook een tikkeltje Bowmore en graanwhisky verwerkt zit. Hij werd speciaal gebotteld voor 100 jaar scheepsindustrie. John Brown & Co startten namelijk hun werf in 1886 in de dokken van de Clyde en bouwden er schepen als de Royal Yacht Britannia en de Queen Elisabeth I en II. Het was helemaal geen slechte blend. Vooral de neus kon bekoren. Op smaak zat er toch een licht zepig kantje aan, het is waar.

De Hepburn’s Choice was een erg typische, grassige aperitief-stijl whisky met flink wat citrustonen, maar verre van groots. Dat kon dan weer wel gezegd worden van de geweldige 12-jarige die speciaal voor de Queen Elisabeth II op kristallen decanter werd gestoken. Toendertijd was de standaardbotteling een 10-jarige op bourbon, terwijl deze 12-jarige een mix was van bourbon en sherry – maar wel op 43% (tegenover de huidige versie op 40%). Iedereen was het er over eens: geweldige Toshan. Ik ben blij dat ik ‘m open gemaakt heb.

Ondertussen was mijn betere helft Sofie druk bezig in de kleine keuken om allerhande lekkere hapjes op tafel te zetten – waarvoor dank, lieverd! Dochter Amber en zoon Kobe waren ook van de partij en hielpen bij het serveren en schenken van de gouden nectar.

Zowel de bourbon-gerijpe single cask van Malts of Scotland als de sherry-gerijpte van Asta Morris vielen allebei erg in de smaak. Ze waren elk op hun eigen manier een smaakbom en het publiek was er unaniem erg over te spreken. Nou, ik ook!

Dan was het tijd om even buiten de lijntjes te kleuren en een heel andere whisky op tafel te zetten. Ik presenteerde eerst de laatste MMM-botteling van 2016, onze jonge Caol Ila. Het is – liet ik mij vertellen – een dijk van een whisky. Ik ben het er volkomen mee eens.

Maar het toetje van deze avond wast toch wel de nieuwste botteling van Mark & Manny’s Malts – de eerste in de Galaxy Series – die hier in absolute avant-première werd geproefd: de Arran 20 Year Old 1996, één van ’s werelds eerste (zoniet dé eerste) single cask Arran op die leeftijd en op vatsterkte, in dit geval 54,1%. Goh, wat een zalige whisky toch. Ook daar was het publiek het roerend mee eens.

Ik beleefde een fantastische verjaardag, dankzij de opkomst van zulke toffe mensen (op die ene Hollander na… Grapje, Manny, ik vind het super dat je er elk jaar bij bent!) die samen met mij genoten van heerlijke whisky en hapjes, in een uniek decor. Ook daarvoor een dikke merci aan het team van Interieur Vanderwaerden, die me toelieten hun geweldige lounge te gebruiken.

Ik kreeg tevens het compliment dat de lat elk jaar iets hoger ligt. Da’s fijn, maar maakt het mij anderzijds niet makkelijk. Wat ga ik dan volgend jaar doen? Ach, dat zijn zorgen voor later. Ik heb een heel jaar om geweldige flessen bij elkaar te zoeken om wederom een weergaloze Toshan Man Birthday Tasting in elkaar te boksen.

Tot volgend jaar!

May the Malt be with you!





  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3559

Star Wars Tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul wo, februari 01, 2017 07:32:49

‘Hey, Mark, ik organiseer een whiskytasting met Star Wars als thema. Interesse?’

Is dat een strikvraag? Toen ik leerde dat de line-up ook nog eens twee van mijn eigen Save Lars bottelingen zou bevatten – die ik zelf al een hele tijd niet meer had geproefd, want mijn flessen zijn allang one with the Force – hapte ik onmiddellijk toe.

Op vrijdag 28 januari zakte ik af naar Brecht voor een privé-tasting (we waren maar met 7 deelnemers, gastheer incluis), geleid door Sven Cipido.

Natuurlijk kon ik het niet laten van zelf een aperitief mee te pakken. Ik verraste de mensen in positieve zin met mijn Auchentoshan 24 Year Old 1991 Noble Oak, een heerlijke whisky van mijn favoriete merk. De toon was gezet!

De line-up die Sven had voorzien – en zou presenteren aan de hand van een leuke, Star Wars getinte Powerpoint presentatie – was deze:

1. Auchentoshan 24 Year Old 1989 Save Lars Whisky

2. Balmenach 14 Year Old 2001 Save Lars Whisky

3. Imperial 17 Year Old 1995 Lord of the Drams

4. GlenDronach 9 Year Old PX Cask ‘Darth Vader’

5. GlenDronach 12 Year Old Oloroso Cask ‘Yoda’

6. GlenDronach 10 Year Old PX Cask ‘Luke Skywalker’

Vooral die drie laatste flessen intrigeerden mij, natuurlijk, want die had ik nog niet geproefd. En ze zijn vandaag de dag ook niet meer zo makkelijk te vinden. Ze werden door GlenDronach gebotteld voor de Deense markt.

Nou, hoe dan ook, de Auchentoshan en Balmenach werden gesmaakt, maar de gastheer had zich er wel heel makkelijk vanaf gemaakt. Hij had namelijk in zijn presentatie mijn eigen Whisky Ramblings gestoken. Als ik dat had geweten, had ik mijn haar gekamd…


De Imperial kon ook bekoren, zeker in combinatie met de lekkere hapjes die Sven op tafel zette. Het feit ook dat we met zo’n kleine groep waren, maakte dat we intens konden ouwehoeren over de whisky en nog veel meer. Dat maakte deze tasting zo leuk.

Na de pauze was het dan tijd voor de drie GlenDronach waarop ik zat te wachten.

En ze waren alle drie heel erg lekker en genuanceerd. De verschillen waren overduidelijk, maar alle drie vielen ze erg in de smaak. Mijn voorkeur ging wel uit naar de Darth Vader, die geweldig donkerzoet, complex en gelaagd was.

Een dikke merci aan Sven voor de uitnodiging. Ik heb me reuze geamuseerd, vond het geweldig mijn eigen flessen nog eens te proeven en ben blij eindelijk die drie speciale GlenDronach geproefd te hebben.

May the Malt be with you!





  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3549

Maltclan festival – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, januari 27, 2017 19:39:55

Het werd hoog tijd dat ik dit festival – dat erg hoog wordt aangeschreven en in 2016 zelfs nog tot beste festival van België werd uitgeroepen – eens ging bezoeken. Het was immers al hun 8e editie en nog geen enkele keer was het mij gelukt af te zakken naar Halle; iets waar de organisatie mij meermaals fijntjes op wees.

Plaats van het gebeuren was Cultuurcentrum ’t Vondel te Halle, wat erg makkelijk bereikbaar was, want op slechts 10 minuten stappen van het station. Toen ik arriveerde waren de deuren nog maar een half uurtje open, maar het liep er al goed vol. Dat hoeft niet te verbazen, want er waren meer dan 500 verschillende whisky’s te proeven (alsook nog wat ander lekker spul). De hartelijke ontvangst door Zijne Hoogheid Chris Lauriers – sinds zijn bekroning tot Whisky Ambassadeur van het jaar 2015 weiger ik hem nog anders aan te spreken – deed me deugd. Het feit dat hij opende met een Auchentoshan-grapje (‘De stand van Auchentoshan is hier naar buiten, tweede straat rechts!’) bewees dat hij oprecht blij was mij te zien. Wederzijds, Majesteit, en mijn excuses dat het zo lang geduurd heeft.

Het was wederom fijn zoveel bekende gezichten te zien, wat garant stond voor het uitwisselen van ervaringen. Wat moet ik proeven, wat vond jij lekker, wat laat ik best aan me voorbij gaan? Dat maakt het festival zo gezellig en zelf een tikkeltje intiem. Nou ja, kan je over intiem spreken als de zaal zo rond 15u zodanig gevuld is dat je moet springen om naar adem te happen? Iets meer dan 500 bezoekers lieten zich de gouden nectar welgevallen.

Maar ook een groot aantal nieuwe mensen ontmoet, wat onze kleine whiskywereld alleen maar leuker maakt. En proeven, dat deden we met verve. Wat mij heel erg kon bekoren – en wellicht het hoogtepunt was van mijn (beperkte) proeverij, was de Glenturret 35 Year Old 1977 van Kintra. Man, wat een zalige whisky, zeg. Maar ook de Glen Garioch 15 Year Old Sherry Cask op vatsterkte was geweldig, om maar te zwijgen van de Arran 5 Year Old 2011 op sherry cask van A.D. Rattray. Ook mooi waren de Glenrothes 1970 van Taste Still en de Banff 1975 van Malts of Scotland, The Unknown 1980 van The Nectar en zalige Linkwood 8 Year Old 2008 van Signatory voor LMdW.

Helaas heb ik ook enkele dingen geproefd die gewoon oké of zelfs wat minder waren. Ik denk bijvoorbeeld aan de Wolfburn Aurora, de Glencadam Origin en de Gouden Carolus Sola Jerez. Maar ik proefde ook twee flessen die me ertoe aanzetten om de organisatie in niet mis te verstane bewoordingen ertoe aan te zetten om voor hun volgende editie kwispedoors te plaatsen. Voor de ongeïnitieerden; dat zin spuugemmers. Want verdorie, die Craiglodge 4 Year Old 2001 (een geturfde Loch Lomond) leek nergens naar. Niet veel later proefde ik nog de Loch Lomond 19 Year Old 1996 van het Duitse The Whisky Cask. Ik dacht ‘als een bottelaar het aandurft een single cask van Loch Lomond te bottelen, dan moet het toch goed zijn?’. Ik kwam erg, erg bedrogen uit.

Ook zeker te vermelden is de nieuwste botteling voor de club Maltclan zelve. Deze keer gingen ze voor een licht geturfde, maar stevige en romige Ardmore 19 Year Old 1997 uit de stallen van Gordon & Macphail. En hoewel ik er zeker van was dat de jongens van Maltclan een goeie keuze zouden maken, was het fijn dit ook te proeven. Een fles kost iets meer dan 100 EUR, maar ik vrees dat ze snel uitgeput zullen zijn. De flessen vlogen over de toonbank op het festival. U mag binnenkort een Rambling over deze Ardmore verwachten.


Ik nam ook nog een twintigtal samples mee naar het Whivie HQ om in de komende weken/maanden op mijn gemak te proeven. Zo kijk ik erg uit naar de single casks van Claxton’s, de Tomintoul Five Decades en een Ben Nevis 1996 die binnenkort zal verschijnen voor een Vlaamse club (later hierover meer, ze mogen het eerst zelf aankondigen, natuurlijk).


Kaasmeester Van Tricht, Chef Zonder Restaurant Inge en nog enkele andere stands maakten het ook boeiend om de whisky te combineren met voedsel. De heerlijke chocoladepralines van Inge ken ik natuurlijk al veel langer. De combinatie met kaas is mij niet onbekend, maar ik had de mogelijkheid om zowel nieuwe kaas als nieuwe whisky te ontdekken. Zo deed ik wat ideetjes op voor mijn volgende kaasschotel.

Tot slot wil ik nog een woord van dank uitspreken aan de crew van Cinoco, die ook wat mooie Auchentoshan bij had. Het blijft voor mij toch altijd een beetje thuiskomen. Een Auchentoshan 12 en ik voel me helemaal op mijn gemak. Bedankt, gasten, u weet wel waarom. Groeten van ‘de man met de witte kast’ (je moest er bij geweest zijn om deze te snappen, laat maar zitten).

Enfin, alles bij elkaar stoot ik mezelf nu wel voor het hoofd dat ik de eerste zeven edities gemist heb. Wat een leuke boel. Wat een toffe standhouders. Geen commerciële bullshit, geen babes (nou, ja) zonder brains, maar gepassioneerde mensen met kennis van zaken en een goed gevoel voor humor en een nog beter gevoel voor schenken zonder bottle pilot. Meer moet dat niet zijn.

Dit festival krijgt een vaste plek op de kalender!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3542

Jan’s Birthday Extravaganza

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, januari 22, 2017 09:09:08

Naar jaarlijkse gewoonte ontving ik ook dit jaar van mijn whiskygabber Jan de vraag om een verjaardagstasting voor hem te hosten. Nou, met plezier Jan!

Dit jaar wilde Jan wel eens iets speciaals. En die wens werd volgens mij wel mooi ingevuld. Niet alleen was het een aparte line-up – namelijk enkel whiskey uit de Verenigde Staten – maar ook de locatie was best uniek te noemen. Ik schakelde namelijk mijn connecties is om deze tasting te kunnen laten doorgaan in een uniek kader: de Rolf Benz Lounge in de Ghelamco Arena van AA Gent. Wat een geweldig zicht hadden we op het terrein, dat voor de gelegenheid gehuld was in een gouden gloed van de lampen die op het gras stonden; niet om het droog te houden, wel om het te doen groeien.

De Rolf Benz Lounge is schitterend ingericht met salons van deze Duitse meubelfabrikant en de gasten lieten zich dan ook zalig wegglijden in de kussens terwijl ze wachtten op de laatste proevers. De dames (die als bobetten waren meegekomen) werden door Jan’s betere helft verwend met hapjes en drankjes, terwijl Jan de proevers (waar ook enkele dames bij waren) uitnodigde om plaats te nemen aan de proeftafels.

En dan was het mijn beurt om de proevers doorheen deze leuke line-up (die door Jan werd samengesteld, by the way) heen te loodsen met de nodige uitleg.

Line-up:

1792 Small Batch

Eagle Rare 10 Year Old

Widow Jane 8 Year Old

John J Bowman Pioneer Spirit

Images of Bardstown ‘Main Street’ Malts of Scotland

Russell’s Reserve Single Barrel

Blanton’s Straight from the Barrel

Extra: Lock Stock & Barrel 13 Year Old Rye

Licht uit, projector aan, here we go!

De 1792 Small Batch is in de loop der jaren wat van uiterlijk veranderd. Begonnen als Ridgewood Reserve 1792 zag de producent zich verplicht te naam te wijzigen na een rechtszaak door Woodford Reserve. Dan werd het Ridgemont Reserve, maar dat bekte dan weer niet. Sinds 2015 heet deze elegante en zeer drinkbare bourbon gewoonweg 1792, verwijzend naar het jaar waarin Kentucky als 15e staat in het leven werd geroepen.

De Eagle Rare 10 Year Old van Buffalo Trace werd ervaren als een complexe, doch nog steeds heerlijk drinkbare Kentucky Straight Bourbon.

Het verhaal achter de Widow Jane 8 Year Old is interessant. De producent begon als likeur- en chocoladefabrikant en is pas laat begonnen met distilleren. De bourbon die momenteel op de markt is – en in single casks wordt verkocht – werd ingekocht bij een niet nader genoemde distilleerderij in Kentucky. Hij wordt versneden met mineraalrijk water uit de nabijgelegen Widow Jane grot en smaakt apart, maar groots. Zeer leuke whiskey.

De A. Smith Bowman distillery werd twee decennia geleden door Sazerac opgekocht en ondergebracht in een nieuw complex. Hun triple gedistilleerde bourbon is een eerbetoon aan John J Bowman, één van Amerika’s bekendere pioniers. Het bleek een zachte, bijna snoeperige bourbon en kon helaas lang niet iedereen bekoren. Een lichtgewicht.

Malts of Scotland, de bekende Duitse onafhankelijke bottelaar, heeft zich ook al een paar keer aan bourbon gewaagd, waaronder deze Images of Bardstown ‘Main Street’. Heerlijk complex en licht floraal op ondermeer cuberdons. MoS geeft de distilleerderij niet prijs, maar als ik een gokje zou wagen, zou ik zeggen Barton Distillery.

Jimmy Russell is al 60 jaar lang Master Distiller bij Wild Turkey. Hij heeft een aantal vaten in een apart warehouse te slapen gelegd die hij trots als single barrel bottelt onder de naam Russell’s Reserve Single Barrel. Een krachtige bourbon met een uitgesproken karakter.

Albert Blanton was één van de eerste werknemers van Buffalo Trace. Het was in zijn opdracht dat Building H werd bekleed met metalen wanden. Dit zorgt er voor dat de rijping, door de verhoogde temperatuur in het warehouse, veel sneller verloopt. Het resultaat is de Blanton’s Straight from the Barrel op vatsterkte. Het was trouwens Blanton die het idee van een single barrel als eerste lanceerde. De whisky was hands down de beste van de avond.

Hoewel de nuances in bourbon soms klein lijken, leerde deze line-up, waarin de whiskies effectief head-to-head konden worden geproefd, dat er wel degelijk verschillen zijn en dat je ze makkelijk kan opmerken. Zeer interessante line-up, moet ik zeggen. Proficiat Jan. Goeie keuze!

Maar om de avond af te sluiten, had de waard nog een speciaal fleske meegebracht. Deze was een 100% roggewhiskey. De Lock, Stock & Barrel 13 Year Old was lekker kruidig en apart en de verrassing van de avond. Hij tuimelde meteen de top drie binnen.

Die top drie, die ik traditiegetrouw door middel van handopsteking samenstel, zag er als volgt uit:

  1. Blanton’s Straight from the Barrel (32 punten)
  2. Lock, Stock & Barrel 13 Year old (27 punten)
  3. Widow Jane 8 Year Old (19 punten)

Bedankt, Jan, voor deze geweldige flessen en de oppotuniteit om je tasting aan elkaar te babbelen. Ik heb er zelf ook veel van opgestoken.

Bedankt, familie Van der Waerden, voor de warme ontvangst, ondersteuning en het ter beschikking stellen van de Rolf Benz Lounge.

Bedankt, vrienden, voor de bijzonder gezellig avond.

Benieuwd wat Jan zal bekokstoven voor zijn volgende verjaardag!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3536

Reza Tasting Veldegem IX

EventsGeplaatst door Mark Dermul ma, januari 02, 2017 07:33:29

Niet minder dan 9 keer mochten Inge, Jeroen en ikzelf al aantreden in het verre Veldegem om de Bende van Reza te vergasten op een leuke whisky tasting.

Het thema – Exit 2016 – paste perfect bij de datum (28/12) en de aanwezigen waren duidelijk in eindejaarstemming. Misschien had één en ander wel te maken met het feit dat ze wisten dat Inge ze weer zou gaan verwennen met allerlei heerlijke hapjes, die ze speciaal voor deze line-up in elkaar had gebokst.

Die line-up bestond uit volgende heerlijke flessen:

⦁ Irish 13 Year Old Single Malt Cadenhead

⦁ Compass Box The Peat Monster Signature Range

⦁ Arran Madeira Cask Finish

⦁ Port Askaig 8 Year Old

⦁ Benrinnes 20 Year Old 1995 Signatory Vintage

⦁ Clynelish 19 Year Old 1996 Signatory Vintage for The Bonding Dram

⦁ Ballechin 12 Year Old 2004 for the Flemish Tour

De Irish was zeer toegankelijk en een absolute kaarterswhisky. Ideaal om de smaakpapillen mee op gang te trekken en ze klaar te maken voor de Peat Monster van enfant terrible John Glaser. Maar het was de Arran Madeira Cask Finish die de lippen pas echt losmaakte. Deze werd unaniem goed gesmaakt en stond in menige top drie op het einde van de avond.

De Port Askaig verraste vriend en vijand met zijn ronde, smeuïge body. In tegenstelling tot eerdere bottelingen – die uitsluitend Caol Ila in vermomming waren – is deze Port Askaig 8 Year Old een onvervalste Lagavulin. Onmiddellijk daarna volgde een fruitbommetje in de vorm van de Benrinnes 1995.

De Clynelish 1996 was een onvervalste topper (en mijn persoonlijke favoriet van de avond), maar de fles die met de meeste aandacht aan de haal ging in een absoluut heerlijke finale was de Ballechin 2004 op sherryvat en op vatsterkte van de jongens van de Flemish Tour. Iedereen vond deze ronduit schitterend en apart dat hij probleemloos in de top drie van de avond werd gekatapulteerd.

Ook Inge had zich weer geweldig overtroffen met zalige kleine kunstwerkjes die de whisky’s compli- en complementeerden. Altijd een beetje feest.

Traditiegetrouw werd via handopsteking een top drie samengesteld. Dit was het resultaat van de Bende van Reza:

1. Clynelish 1996 : 31 punten

2. Ballechin 2004 : 26 punten (ondanks meer stemmen op nummer 1)

3. Benrinnes 1995 : 23 punten

Er werd nog gezellig nagekaart bij pot en pint en plannen werden gesmeed om voor de volgende editie – wat dan tenslotte de tiende zou zijn – iets heel speciaals in elkaar te boksen.

Daar zien wij alvast enorm naar uit!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3519

Diageo Masterclass 2016 – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, november 17, 2016 07:29:15

De Diageo Special Releases is steeds een leuk moment voor whiskyliefhebbers. Het is iets om naar uit te kijken. Niet zozeer omwille van de gelimiteerde oplage (en nog minder omwille van de maffe prijzen), maar dikwijls verschijnen hier juweeltjes die je anders niet zou kunnen proeven.

Ik keek dan ook enorm uit naar de Diageo Masterclass op zondag 7 november op Spirits in the Sky.

Echter: er werden slechts twee Special Releases gepresenteerd. Gelukkig waren het wel de twee kleppers waar iedereen naar uitkeek, zijnde de nieuwe Brora en Port Ellen. De overige drie, waarmee de Masterclass van start ging, waren Distiller’s Editions.

Dit was de line-up:

1. Dalwhinnie Distillers Edition 2000

2. Oban Distillers Edition 2001

3. Talisker Distillers Edition 2005

4. Brora 38 Year Old 15th Release

5. Port Ellen 37 Year Old 1978 16th Release

Helaas liet de presentatie van de Masterclass te wensen over. De Nederlandse Brand Ambassador gebruikte geen aanschouwelijke Powerpoint (‘ik hou meer van verhaaltjes’), presenteerde in ‘Hollands Engels’ omdat van de 31 aanwezigen er ‘slechts’ 30 Nederlandstalig waren en één Franstalige gast… maar wat vooral stoorde was het feit dat hij weinig tot veel te weinig informatie gaf. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat hij het publiek niet op de hand had. Een gemiste kans.

Voeg daar aan toe dat de samples die geschonken werden bovendien ‘te klein’ waren. Er werd nochtans gebruik gemaakt van een bottle pilot, maar het schenken werd onderbroken want ‘anders heb ik niet genoeg voor iedereen’. Dit leidde tot protest van de bezoekers (want na het schenken van heel de zaal bleef er nog een halve fles over! Gelukkig werd dit bijgestuurd tegen dat we aan de Brora en Port Ellen kwamen.

Dus een flink valse noot in deze Masterclass, het moet gezegd! We hebben dan ook ons beklag gedaan bij de organisatie (die hier uiteraard absoluut geen schuld treft, laat dat duidelijk zijn), die onze feedback ter harte nam.

Enfin… back to the whisky at hand! Want die mocht er wel wezen.

Ik zal binnenkort uitgebreide tasting notes publiceren van alle whisky’s uit deze Masterclass (ik heb immers nog samples te pakken gekregen), maar graag laat ik hier mijn eerste indrukken achter.

De Dalwhinnie was aangenaam zoet terwijl de Oban een obligaat zilt randje had (weliswaar erg bedeesd) en de Talisker flink wat appelsien en peper vertoonde. Alle DE’s bleven mooi overeind en waren absoluut lekkere whisky’s in hun genre. Maar u zit natuurlijk te wachten op informatie van de Brora en de Port Ellen natuurlijk. Laat ik beginnen met de prijs… kwestie van uw enthousiasme wat in toom te houden. De Brora zal u zo’n 1400 EUR kosten, terwijl je voor de Port Ellen net iets meer dan het dubbele zal moeten ophoesten. Duur? Jazeker! Lekker? Absoluut!

De Brora 38 Year Old 1977, gebotteld op 48,6%, is 2984 flessen sterk. Absoluut geweldige neus op dieselolie, remsporen, hints van mest, herfstbladeren na een flinke regnbui, flink farmy dus, maar met een mooie toest van munt. Op smaak gaat het nog een beetje verder op hetzelfde elan, met assen en zoethout, teer en parrafine. Iets van amandelen. De afdronk, die lekker lang is, laat je mond helemaal droog achter. Eén van de beste Brora die ik al proefde (toegegeven, dat zijn er nog niet zo veel). Het was ook meteen mijn favoriete whisky van deze Masterclass en bij uitbreiding van heel het festival!

De Port Ellen 37 Year Old 1978, gebotteld op 55,2%, is 2940 flessen sterk. Zeewater, citrus, hoestsiroop en wat plasticine op de neus, maar verrassend zacht. Op smaak, daarentegen, explodeert deze PE met flink wat rook en limoensap. Textbook Port Ellen, me dunkt, met flink wat rook in de erg lange afdronk. Opnieuw een fantastische release, hoewel ik de 7th en 9th Release nog altijd beter, ook al zijn die wat jonger. Dat neemt niet weg dat dit de tweede beste whisky van het festival was.

We kunnen concluderen dat we meer dan waar voor ons geld kregen, zoveel is zeker. Alleen spijtig van die valste noot tijdens de presentatie. Gelukkig deed dat geen afbreuk aan de smaaksensatie.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3473
Volgende »