WhivieBlog

WhivieBlog

Whisky voor iedereen!

'Whivie' staat voor Whisky voor iedereen. Het is een site waarvan we hopen dat hij u zal helpen whisky in al zijn facetten te leren appreciëren. Je kan alle informatie terugvinden op onze website whivie.be en op deze blog publiceren we graag de laatste nieuwtjes alsook de tasting notes, evenementen en ga zo maar door. Uw suggesties zijn natuurlijk van harte welkom!

Toulouse Whisky Festival 2019 – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul di, mei 21, 2019 07:10:46

Zondag 19 mei stond in Toulouse de tweede editie van hun whiskyfestival op het programma en in opdracht van mijn parttime werkgever Catawiki mocht ik de vlieger op richting zuid Frankrijk, samen met mijn collega Jeroen Koetsier.

Enkele dagen voor het festival prijkte op de website ‘sold out’. De organisatoren – de Hopscotch Pub & Brewery van Anne-Sophie Bigot en haar partner – mogen hier best trots op zijn. De locatie was alvast veelbelovend. Op de zesde verdieping van de Arche Marengo waren niet minder dan 70 merken vertegenwoordigd.

Zo waren alvast een heleboel grote merken ter plekke (denken we maar aan Glenfiddich, Bruichladdich, Balblair, Kilchoman, Compass Box, Tamdhu, Glengoyne, Arran, Kavalan, Benromach en ga zo maar door) alsook enkele bottelaars zoals That Boutique-y Whisky Company en de Scotch Malt Whisky Society.

Maar er was ook ruimschoots aandacht voor lokale – lees Franse – whisky en die kwam soms verrassend uit de hoek. Zo was ik zelf erg te spreken over de producten van Distillerie Castan, die met hun Vilanova whisky echt wel iets moois hebben gemaakt.

De craftbrewer Hopscotch stond natuurlijk ook ter plekke met twee van hun eigen biertjes op tap en voor de hongerige onder ons (we konden echt een hapje tussendoor gebruiken) was er een grote stand met sandwiches of een heerlijke plank met lokale charcuterie.

Tot slot – en ik beken, daar brachten we de meeste tijd door – was ook Cyril van Les Passionées du Malt aanwezig, die voor de gelegenheid een tafel vol old & rare whisky’s had meegebracht.

Sta me toe even op te lijsten wat we hebben geproefd, voor het gemak in alfabetische volgorde gezet (de drams in bold waren echte pareltjes):

Armorik Dervenn 2019
Armorik Triagoz
Balblair 12 Year Old
Balblair 15 Year Old
Balblair 18 Year Old
Balblair 1966 Gordon & Macphail (b.2003)
Balvenie 15 Year Old Single Barrel Sherry #5778
Barelegs Islay Single Malt
Benriach 1982 Original Cask Gordon & Macphail
Bowmore 12 Year Old dumpy
Compass Box Affinity
Flatnose Blended Malt
Glen Garioch 8 Year Old dumpy (b.1980s)
Highland Park 22 Year Old 1966 Signatory Vintage
Inchmoan 12 Year Old
Islay #2 Batch 1 25 Year Old 25 Year Old That Boutique-y Whisky Company
Kavalan Bourbon Oak Matured
Lambay Blended
Lambay Single Malt
Littlemill 5 Year Old 100% Pure Malt Zini Import
Port Ellen 31 Year Old 1978 10th Release
Rampur PX
Rozelieures Rare Collection
Rozelieures Subtil Collection
Slane Irish Whiskey
Stauning Curious New Make
Strathmill Batch 2 That Boutique-y Whisky Company
Tamdhu 15 Year Old
Vilanova Berbie
Vilanova Classic New Make Spirit
Vilanova Rioja
Woodford Reserve Kentucky Straight Rye

Na afloop van het festival, trokken Jeroen en ik, na een korte opfrisbeurt in het poepsjieke Pullman Hotel, de oude stad in. We passeerden de Hopscotch Bar maar die was begrijpelijkerwijs gesloten. Na een korte stop voor een biertje in een plaatselijke bruine kroeg kwamen we tenslotte terecht op de Place du Capitole. We sloten de avond af met een werkelijk uitzinnig lekker maaltijd in het bekende Le Bibent. Aanrader!

Moe maar bijzonder voldaan, trokken we daarna richting hotel voor een welverdiende nachtrust.

De dag nadien had ik nog enkele uurtjes om Toulouse te ontdekken. Echt wel een mooie stad, met prachtige bruggen over de Garonne, die uitnodigt tot ontdekking te voet. Op een uur of twee heb je alle plekjes gezien.

Met het vlotte openbaar vervoer geraakte ik prima op tijd op de luchthaven om weer naar Gent te keren, een erg leuke ervaring rijker en een hoop visitekaartjes armer.

May the Malt be with you!





  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4580

Raise a Glass to Fred Laing – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, mei 16, 2019 06:44:31

Op 13 mei 2019 organiseerde importeur Cinoco een tribuut aan Fred Laing in het prachtige kasteel Gravenhof in Dworp. Ik had de eer en het genoegen om uitgenodigd te worden voor het diner en ik ging er maar wat graag op in. Immers, het zou een fijn weerzien worden met deze whiskylegende. We spraken elkaar voor het laatst in februari 2014 toen we hem in Glasgow, in het hoofdkwartier van Douglas Laing, konden interviewen voor ons boek ‘Whisky voor Iedereen’.

Het verkeer viel mee en dus was ik wat vroeger dan verwacht, maar geen probleem, want het terras was letterlijk zonovergoten. En Fred liep er al rond (hij had net een interview afgerond met Stijn Hiers van Whiskypassion) en nam even de tijd om met de aanwezigen te keuvelen. Het was een hartelijk weerzien. Sterker nog: hoewel ik stiekem had gehoopt dat hij me zich nog zou herinneren van gezicht, was ik met stomheid geslagen dat hij mij met m’n voornaam aansprak. Hij wist donders goed dat ik bij hem op bezoek was geweest en dat ik die gepassioneerde Auchentoshan verzamelaar ben. Respect!

Het duurde niet lang voordat de eerste bekende gezichten toekwamen. We praatten even bij op het terras alvorens getrakteerd te worden op een heerlijk aperitief: The Epicurean (een Lowland blended malt) met ginger ale. Erg verfrissend en ideaal bij dit weertje. Een leuke toepassing van deze whisky die ik niet eerder in het vizier had, maar voor de komende zomer zeker op het menu zal komen.

Elke aanwezige dropte zijn naam in een ton en voor we aan tafel zouden gaan, trok de eregast één naam hieruit, die met een mooie fles huiswaarts kon keren. De gelukkige winnaar was niemand minder dan Bob Minnekeer, beter bekend als Whiskybuff Bob. Ik vond het best passend. Het zijn twee whiskylegendes bij elkaar.

En dan werden we gevraagd de prachtige gelagzaal van het Gravenhof te betreden en plaats te nemen aan tafel. En hoewel ik het bijzonder vond dat ik uitgenodigd werd door Stephan en zijn team, was ik ondersteboven van het feit dat ze besloten hadden mij een plaats te geven aan de eretafel, naast Fred himself! Moh, how, seg, wat een eer!

En ik beken, het was een erg gezellige babbel die ik met Fred en Dale – zijn sales manager die was meegereisd – voerde tijdens het uitgebreide diner. Tot driemaal toe verbeterde Fred me met ‘Fred, please’, toen ik hem maar Mr Laing bleef noemen. Na drie pogingen gaf hij het op (het feit dat ik lachtte ‘I had planned to call you Sir Laing at first’ hielp ook). Wat een gentleman. Hij sprak ronduit over Chris Leggat (zijn schoonzoon, die ik al veel langer ken, van in zijn tijd bij Auchentoshan) en Cara (zijn dochter die langzaam maar zeker het bestuur van het bedrijf overneemt) en hun kids, alsook over zijn bedrijf en hoe hij met plezier aan het uitbollen is, maar toch erg betrokken wil blijven bij het nieuwe project, de Clutha Distillery. Erg gezellig en leerrijk allemaal!

Fred zou bij het serveren van elke gang een woordje uitleg geven over de bijpassende whisky die we te proeven kregen. Maar zoals het Mr Laing past, nam hij ruimschoots de tijd om op geheel eigen wijze – noem het gerust stand up comedy – de zaal in te palmen met zijn prachtige verhalen om zo, via een heel aangename omweg, bij de whisky terecht te komen.

De amuse (die door iedereen als uit de kluiten gewassen werd ervaren) was een terrine van konijn die vergezeld werd door de Scallywag 10 Year Old, een limited edition van de Speyside blended malt, uitgebracht op 4.500 flessen en gebotteld op 46%. De inhoud is 100% gerijpt op sherryvaten en had een prachtige neus. Op smaak vond ik hem een tikkeltje te scherp en droog, maar dat kwam wel mooi uit met de smeuïge paté op ons bord.

Wie de hond op het label wat nader bekijkt, stelt vast dat deze maar over één tand beschikt. De hond die model stond, Binks, was Fred’s speelvogel in huis. Scallywag vertaalt zich trouwens tot ‘vlegel’ of ‘deugniet’. ‘The dog with the orthodontic issues’, omschreef Fred hem blijmoedig. De reeks is een eerbetoon aan zijn geliefde huisdier.

Het voorgerecht van gerookte zalm ging gepaard met een heerlijke Caol Ila 8 Year Old 2011 Provenance uit de zogenaamde Coastal Collection (even opletten dat ik de ‘o’ en ‘a’ hier telkens op de juiste plaats zet…). Het was een ‘match made in heaven’, maar dat kon ook gelegen hebben aan de Rock Oyster die we in een kleine verstuiver kregen om ons gerechtje met te parfumeren.


De jonge Caol Ila kon mij echt bekoren. Ik hou wel van zo’n jonge Islay krachtpatser. Gebotteld op 48% slaagde hij er in de zalm te complementeren met zowel zijn assen en teer op smaak, als zijn stevige zoetje in de afdronk. Ik nam een fles van dit goedje mee naar huis.

Het hoofdgerecht was er eentje om duimen en vingers bij af te likken. Perfect gebakken rundsvlees met een bruine jus, vergezeld van gegratineerde aardappelschijfjes en een garnituur van gestoofde seizoengroentjes. Maar die ging wel gepaard met een kleine opdracht. We kregen namelijk niet één, maar twee erg verschillende whisky’s en moesten nadien bepalen welke van de twee we het best bij dit gerecht vonden passen.

Links stond de Rock Oyster Sherry Finish op ons te wachten, rechts trappelde een Glenrothes 17 Year Old 1997 Old Particular van ongeduld. De eerste was natuurlijk een rokerige eilandwhisky met een zoetje, terwijl de tweede een zachte, fruitige Speysider betrof. Beiden pasten ze, zij het wel op een heel andere manier. Ik legde het Fred als volgt uit: ‘Seems to me the Glenrothes complements the food, but in case of the Rock Oyster, it’s the food that complements the whisky’. Hij knikte instemmend.

Dan was het tijd voor het dessert en het was de whisky waar Fred naar eigen zeggen het meest naar uitkeek. Hij is zelf verzot op oude grain en deze paste perfect in dat plaatje. Voor hem is de Strathclyde 30 Year Old 1987 XOP een vloeibare versie van een geweldige Dame Blanche. Wij kregen drie artisanale pralines in de plaats, waar ik helemaal blij mee was. Tja, chocolade… daar mag je mij voor uit mijn bed halen.

De grain, uit het jaar waarin Star Wars op het witte doek verscheen, was – ondanks zijn alcoholpercentage van 52.7% - zijdezacht en smeuïg en kon mij helemaal bekoren. Wetende dat je deze fles voor zo’n 250 EUR kan kopen is dat eentje die op de kerstlijst mag.

Wie dacht dat er dan al koffie zou geschonken worden en het einde van de avond ingeluid, was er aan voor de moeite. Fred had immers nog een leuke fles mee, waarvan hij vond dat hij echt wel moest geproefd worden met een kaasbordje. Alleen viel het bordje wel enorm groot uit, moet ik bekennen. De chef wist blijkbaar van geen ophouden in zijn verwennerij.


Of we geen zin hadden om daar de Bowmore 25 Year Old 1989 XOP op 55.1% naast te zetten? Geeft een koe melk? Afgezien van het feit dat deze fles al gauw 450 EUR mag kosten, is hij ook gewoonweg subliem. De kaas – hoe heerlijk ook – werd al snel vergeten en alle focus op de gouden vloeistof in het glas gericht. Dit was Genieten met hoofdletter G.

Ik wil toch wel even aanstippen dat ik erg onder de indruk was van de organisatie van de dag (ja, ook ’s middags was er een sessie) door de ploeg van Cinoco. Stephan en Glenn en de rest van het team hebben echt een geweldig evenement in elkaar gezet, waarbij ik iedereen zag genieten – niet in het minst Fred zelve – en mensen vol lof hoorde spreken over de locatie, de chef, de whisky’s en de belevenis in zijn geheel. Erg knap gedaan. Alleen jammer dat het hoofdgerecht toch op tijd kwam. Fred had immers een tapdansje beloofd indien het bord te lang op zich zou laten wachten. Dat we dat moesten missen… maar goed. Alle gekheid op een stokje: proficiat, Cinoco!

En terwijl we ons stilaan klaarmaakten om afscheid te nemen, nam de ondeugende en vrijgevige spirit van de eregast toch even de bovenhand. Hij had nog een extra verrassing voor ons in petto. Of misschien moet ik zeggen een Extra Old Particular verassing.

Hij kwam hij op de proppen met een sublieme Port Ellen 34 Year Old 1982 XOP, waarvan slechts 219 flessen op 48.5% werden losgelaten op het grote publiek in november 2016. Een klein OMG-momentje waar ik toch wel even stil van werd (en niet alleen omwille van de retailprijs van om en bij de 1.500 EUR). Had ik nog het geluk dat de betere helft van Stephan van mening was dat ze al genoeg op had en dat deze dram dan parels voor de zwijnen zou zijn. Ik was met veel gusto het zwijn van dienst.

Tot slot werd de bar/shop geopend, die gretig aftrek vond en konden de genodigden nog even hun fles laten signeren door Fred. Ikzelf – ik ben immers de Toshan Man – had er voor geopteerd de Auchentoshan 21 Year Old uit de Old Particular reeks van thuis mee te nemen. ‘To Mark, ATB, Fred’ schreef Mr Laing, daarbij naar mij knipogend. ‘All the best’, it means,’ voegde hij er aan toe.

Na uitgebreid afscheid te hebben genomen van Fred en Dale, mijn oprechte dank in duizendvoud uit te drukken tegenover Stephan en het team van Cinoco, trok ik met een gelukzalige glimlach terug naar Gentbrugge om me tegen mijn betere helft te leggen.

‘En, hoe was’t?’ mompelde mijn slaapdronken schoonheid.
‘Geweldig. Onvergetelijk. Sublieme whisky geproefd en leuk kunnen bijpraten met Mr Laing.’
‘En… weer een fles gekocht?’
‘Slaap, liefste, slaap.’

May the Malt be with you!







  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4575

Blend Through the Years – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul ma, mei 06, 2019 07:13:05

Kijk, oude blends, dat kan zo mooi zijn. Dus was ik er al de kippen bij om op 1 mei af te zakken naar PROOF in hartje Gent waar ik, samen met Dearly Beloved en een 16-tal andere proevers, ging genieten van een leuke line-up.

Timon en Nikkie hadden maar liefst 7 decennia aan blends (en blended malts) in de line-up gestoken voor een gezellig avondje vergelijken.

De debatten werden geopend met een oldie uit de late jaren ’50.

Highland Queen 43% - 1950s

De Highland Queen is een blend die naar Mary, Queen of Scots (oftewel Bloody Mary) is vernoemd. Hij is vandaag de dag nog steeds te krijgen, maar absoluut niet meer te vergelijken met die van weleer.

Moutsuikers en appelsien met een karrenvracht aan karamel en noten op de neus, wat zich voortzette op smaak. Hij was verrassend vol en bjina romig. Beetje zesty, ook. De lange afdronk bood nog flink wat ‘zing’. Zoet en pittig en voor mij een erg aangename verrassing.

Red Hills 43% - 1960s

Wat een afschuwelijk lelijke fles. Maar goed, daar ging het niet om. Deze blend was snoeperig zoet op abrikozen en wat kersenhout. Op smaak begon hij vlak en waterachtig, maar vanaf de tweede slok begon hij toch te groeien, als u begrijpt wat ik bedoel. Een topper werd het echter nooit. De afdronk was kort, maar pittig.

Deze begon slecht, maar viel uiteindelijk best mee. Hij had alleszins wat tijd nodig. Het restje in mijn glas was op het eind van de avond wel volledig geur- en smaakloos. Een niemendalletje.

The Antiquary 12 Year Old 40% - 1970s

De huidige versie van Antiquary stelt mij flink teleur, maar deze oude versie kon nog genieten van een leuke samenstelling: Tomatin, Cragganmore, Bowmore, Cambus en Port Dundas. Die twee laatste graandistilleerderijen zijn ondertussen gesloten en Bowmore levert al lang niet meer voor deze blend.

Erg fruitige neus op limoen en banaan, aangevuld met een wit pepertje op smaak. Erg zacht en toegankelijk en nog springlevend. De lange, warme en zoete afdronk bracht een glimlach op mijn gezicht. Het aandeel Tomatin in deze oude blend was prominent aanwezig.

Cameron Cream of the Glen 40% (?) – 1980s

Dit was het mysterie van de avond. Ik had er nog nooit van gehoord en ook het label bood weinig info. Vreemd genoeg werd er op het label geen melding gemaakt van het ABV. We vermoeden dan ook dat het om 40%, maar zekerheid hebben we niet.

Hij was weinigzeggend op de neus in het begin, maar bloeide na enkele minuten toch een beetje open. Wit fruit, marsepein, brood. Op smaak kreeg ik een opstoot van geel fruit, nootmuskaat en kaneel. Erg zoet, zelfs. Een aperitiefje van een nobele onbekende en voor mij de verrassing van de avond.

Whyte & Mackay 22 Year Old 43% - 1990s

Whyte & Mackay is natuurlijk geen onbekende. Met Richard Patterson – The Nose – aan het roer in het blender’s lab, experimenteert hij maar wat graag met zijn vier malts (Dalmore, Isle of Jura, Fettercairn en Tamnavulin) en zijn grain (Invergordon). Deze flink gesherriede 22-jarige blend is één van de resultaten.

Hij stonk een beetje nadat hij net was geschonken. Jute, hooi, zelfs koeienvlaai was mijn deel. Dat vervloog relatief langzaam om vervangen te worden door versuikerde chocolade en rozijnen. Op smaak deed het me eerder denken aan een lichte hoestsiroop met een karrenvracht aan donkere karamel. De afdronk was middellang en mierzoet. Helemaal mijn ding niet.

Na een korte pauze kwamen nog twee toppertjes aan de beurt.

Compass Box Eleuthera 46% - 2000s

Dit was voor mij een erg blij weezien. Ik herinnerde me deze als erg goed en deed er zelfs een Rambling mee aan het Louvre in Parijs in 2014. Ik weet het nog goed. Vandaag de dag echter erg moeilijk nog te vinden, want hij wordt niet meer gemaakt.

Deze blended malt is samengesteld met Caol Ila, Clynelish en Glenlossie van verschillende leeftijden. Hij was lekker zoet en rokerig tegelijkertijd met vanille en marshmallows, gerookte ham op de barbecue, met een zilt randje. Hoewel hij wat licht was op tong, kon hij qua smaak wederom erg bekoren. Turf, zilt, zoet fruit (appels en mango) met een pepertje en blaadje munt. Lange, rokerige afdronk. Excellent en wat mij betreft het beste wat ik vanavond aan de lippen mocht zetten.

Collectivum XXVIII 57.3% - 2010s

Om af te ronden werd deze blended malt geschonken. De Collectivum XXVIII is een blended malt van alle 28 distilleerderijen van Diageo. Hij verscheen in 2017 in de zogenaamde Special Releases en wordt volgens mij aardig onderschat.

Aromatische, bijna tropische neus met wat Turks Fruit, met een mooie waxiness die wellicht aan Clynelish te danken is. Hij prikkelt de tong zonder te branden, ondanks zij heuse ABV. Wit fruit, citrusfruit, gember en witte peper. Walnoten, meubelpoets, anijs en kinine. Wat een mooie, complexe whisky is dit! Een pittige, lange en bitterzoete afdronk maakt het plaatje compleet.

Wat mij betreft was het een ware nek-aan-nek race tussen de laatste twee, maar in de foto finish zet ik de Eleuthera vandaag toch op de eerste plaats. De Highland Queen, waarmee we vanavond begonnen, kaapt brons weg.

Wat een topavondje, zeg! Die oude blends kunnen echt heel erg aangenaam verrassen. Moeten we nog eens doen!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4562

Whisky Fair Limburg 2019

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, mei 05, 2019 09:20:54

Afgelopen weekend zakte ik wederom af naar Limburg an der Lahn in Duitsland voor de jaarlijkse hoogmis van het betere nat, beter bekend als de Whisky Fair Limburg.

Na een helse rit van 6u30min (dankuwel, Antwerpse Ring, om mij meer dan twee uur in de ban van de file te houden) kwam ik toe in het pittoreske dorp en nam mijn intrek in een leuk pension op wandelafstand van de evenementenhal.

Ik mocht wederom, in opdracht van Catawiki, een stand bemannen om de bezoekers wegwijs te maken in de wereld van de betere whiskyveilingen. Samen met mijn collega’s Emile en Enrico verwelkomden we dit weekend letterlijk honderden mensen aan onze stand. Velen van hen namen onze voucher van 20 EUR in dank af en haastten zicht naar huis om hun eerste bod uit te brengen.

Wat ook erg prettig was, is dat we vele bekende gezichten zagen, die allemaal een goeiedag kwamen zeggen en een dram van onze goed gevulde tafel kwamen nuttigen – of aanbieden! Er gezellig allemaal. Het toont nogmaals aan dat whisky een ‘bonding spirit’ is die de tongen losmaakt en voor veel vertier zorgt, ondertussen genietend van echt goeie whisky.

Maar het spreekt voor zich dat we zelf ook af een toe een kijkje gingen nemen op de nadere stands. We zijn immers in eerste plaats ook zelf whiskyliefhebbers, natuurlijk. En dan ben je op de Whisky Fair in Limburg echt wel op je plek. Het is immers één van de grootste festivals van Europa en het aanbod is werkelijk duizelingwekkend.

Maar sta me toe te zeggen dat mijn weekend echt wel gemaakt werd door die ene speciale fles: een House of Commons uit de 1910s. Deze fles – die later door Buchanan zou hernoemd worden naar Black & White en nog later ook twee hondjes op het label zou krijgen – werd voor mijn neus geopend. De zilveren capsule werd er voorzichtig afgehaald en dan kon de kurk er uit. Deze was gemerkt, wat ons geruststelde wat authenticiteit betrof (want van het label was niet veel meer te zien). Dateren konden we tevens aan de vorm van de fles, die een zogenaamde ‘two-mold’ was, met een lasnaad onder de schouder.

We lieten hem een minuut of vijf ademen in het glas en… Wow! Wat een kanjer. Nog zo fruitig en fris. Hij was erg, erg goed. Voeg daar de opwinding aan toe van een whisky van meer dan een eeuw oud te proeven en je weekend is goed gestart.

Daarnaast kon ik in de loop van het festival nog enkele andere oudere pareltjes proberen, maar veel minder dan ikzelf gehoopt had. De drukte op het festival was hiervoor de voornaamste reden.

Maar ik som even op, als ik mag, in alfabetische volgorde:

Ancestor 1950s
Ballantine’s Finest (b. 1977)
Bowmore 15 Year Old white ceramic (b. 1980s)
Caol Ila 1981 Gordon & Macphail Connoisseurs Choice
Convalmore 21 Year Old 1977 Cadenhead Authentic Collection
Glen Elgin White Horse (b. 1990s)
Glen Grant 12 Year Old 1983 Sherry Wood Wilson & Morgan
Glen Keith 21 Year Old 1967 Signatory Vintage dumpy
Glenlivet 12 Year Old Unblended All Malt (b. 1970s)
Glen Mhor 1978 Gordon & Macphail Cask Strength
Inverleven 30 Year Old 1967 SMWS 20.14
Ledaig 9 Year Old 1972 Gordon & Macphail Connoisseurs Choice
Logan’s De Luxe White Horse (b. 1960s)
No Age 1992 First Edition Samaroli

‘Zo maken ze ze niet meer, meneer’. Ge moogt gerust zijn!

Maar ook recentere releases passeerden de revue, natuurlijk. Zo stonden er weer enkele geweldige releases bij The Nectar, proefde ik een heerlijke (uitverkochte!) Auchentoshan bij Malts of Scotland, liet ik mij aangenaam verrassen bij Davide Romano van Valinch & Mallet (ik proefde een geweldige Inchgower 1997 en een snoeperige Tormore 1992) en was ik echt wel de spreken over de Blair Athol 1995 van Chess Malt.

Niet vies van een nieuwe speler op de markt, liep ik ook even langs bij de twee enthousiaste eigenaars van de nieuwe Zwitserse distilleerderij Omra, waar ik de Solaris (op oloroso) echt wel kon smaken, terwijl de In Lain dan weer erg moeilijk voor me was. Maar interessant. Hou die naam in het oog.

Zaterdagavond werd gevuld door een feestelijke uitstap met enkele bekenden, zoals enkele vrienden uit Taiwan en Hong Kong, de Thompson Brothers van de Dornoch Distillery en de onnavolgbare Angus MacRaild. Geweldig gelachen, zoveel is zeker. En erg lekker gegeten, ook. Van de afzakkertjes in Villa Konthor kan ik me helaas maar weinig herinneren…

Ja, ik kan de Whisky Fair Limburg van harte aanbevelen en kijk er dan ook erg naar uit om volgend jaar opnieuw naar dit festival te trekken. Ik heb 25 en 26 april 2020 alvast in mijn agenda geblokkeerd!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4561

Zuid-West-Vlaams Whiskyfestival – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul za, april 13, 2019 10:05:49

Twee whiskyclubs uit West-Vlaanderen sloegen de handen in elkaar voor de organisatie van de eerste editie van het Zuid-West-Vlaamse whiskyfestival, dat plaatsvond op zaterdag 30 maart in Waregem.

En hoewel ik van mening ben dat het geen sinecure is om een whiskyfestival te lanceren, zijn de organisatoren er bijzonder goed in geslaagd een prima eerste editie neer te zetten. Het feit dat ze zich ook van de sociale media bedienden, was hier zeker niet vreemd aan.

Het logo sprong in het oog, de advertenties op Facebook spraken aan en word of mouth deed de rest. Ze hadden in een mum van tijd zo’n 180 pre-sales en aan de deur verschenen nog tientallen liefhebbers meer. Hoewel ik niet over de definitieve cijfers beschik, hebben zo’n 250 à 300 liefhebbers dit festival bezocht. Knap!

Patrick, Stefaan, Robert en de zijnen beschikten bovendien over ruimschoots voldoende vrijwilligers (makkelijk herkenbaar aan hun T-shirt) om alles vlotjes te laten verlopen. Er was altijd wel iemand in de buurt om een vraag aan te stellen en – in tegenstelling tot sommige andere evenementen waar ik al wel eens te gast ben – kreeg ik ook telkens een hulpvaardig antwoord.

Er was een mooi aanbod. De mix van stands was echt wel dik in orde. Er stonden standaardflessen, maar tevens een heleboel gespecialiseerde shops die de minder courante bottelingen konden aanbieden. Maar het viel me wel op dat een groot aantal bezoekers eigenlijk nog maar net aan hun whisky-avontuur begonnen waren, dus zou ik de organisatie als raad meegeven om de volgende keer een paar extra stands met entry level flessen op te stellen. Let op: dit is geen kritiek, hé! Ik zag immers niets dan lachende gezichten (en hoe later op de middag, hoe breder de lach, maar dat kan ook aan de drank gelegen hebben, natuurlijk).

Zelf proefde ik niet al te veel, want ik moest immers nog een Masterclass geven, maar daarover zo dadelijk meer. De meeste standhouders zijn natuurlijk oude bekenden. Zo groot is de whisky scene in ons kleine landje nu ook weer niet. Het was een fijn weerzien wat leidde tot een gezellige babbel en veel humor.

Ik nam als aperitief een geweldige Glenburgie 11 Year Old 1988 van Chieftain’s Choice en spoelde die weg met een verrassende Eau de Vie de Vin van Domaine de Baraillon, bekend van hun geweldige Bas-Armagnacs. Deze eau-de-vie is als het ware new make spirit van de armagnac, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik had het nog niet eerder gezien, laat staan geproefd, maar was heel aangenaam verrast. Dit zou het volgens mij ook erg goed doen in cocktails.

Bij Tim, die een heleboel releases van Asta Morris op zijn tafel had staan, genoot ik van de Soul of NOG, zijn ongerijpte gin die normaliter alleen voor de Japanse markt bestemd is. Geweldig! Die haal ik in huis voor deze zomer. Nadien proefde ik een verrassend lekker, stevig umami proevende Ardmore uit 2013. Amper 5 jaar oud en op sherry gerijpt. Een bommetje.

Ik was ook er te spreken over de Caol Ila 2003 van Gordon & Macphail in hun Connoisseurs Choice reeks die werd aangeboden door de standhouder uit Knesselare. Aangezien mijn schoonouders in Aalter wonen, moet ik daar toch maar eens passeren volgende keer dat ik in de buurt ben.

Aan de tafel van Cinoco probeerde ik die nieuwe Ierse whiskey, Lambay, die op cognacvaten gerijpt is. Niemendalletje, maar niks mis mee. De Glenallachie 12 Year Old 2005 Old Particular van Douglas Laing was echter wel erg leuk. Afsluiten bij Chris en Maarten deed ik met de Rock Oyster 18 Year Old.

Maar de verassing – voor mij althans – is de nieuwste botteling van B’s Choice. Bart – en bij uitbreiding wij - heeft er lang op moeten wachten, maar eindelijk is zijn tweede botteling beschikbaar. Een heel atypische, maar absoluut geweldige Auchroisk 7 Year Old 2011 met wederom een prachtig label. Mis hem niet!

Om 16u trapte ik dan mijn uitverkochte Masterclass af. De zaal zat afgeladen vol met 30 mannen en één lieftallige dame. Het overkomt me vaker. Leuk was het feit dat dit publiek niet alleen erg geïnteresseerd was, maar ook bijzonder goedlachs. Tja, er zat zowel bij het publiek als bij de gastheer al wat alcohol in het bloed, natuurlijk, wat het praten vergemakkelijkt. En hoewel ik geen hulp nodig had, kwam Robert toch met plezier ‘gietslaaf’ spelen. Een 32e glas werd steevast geschonken. En met veel plezier!

Ik had voor hen dan ook een erg leuke en diverse line-up meegebracht:

Auchentoshan 21 Year Old 1996 Douglas Laing Old Particular
Glenlossie 9 Year Old 2008 Signatory Vintage
Glenfiddich Experimental Series #2 Project XX
Allt-a-Bhainne 24 Year Old 1993 for MMM
Glen Spey 30 Year Old 1987 Malts of Scotland
Orkney 15 Year Old 2002 for MMM
Caol Ila 15 Year Old 2002 Unpeated Style Diageo Special Release 2018

En na afloop werd dan door middel van de klassieke handopsteking een top drie samengesteld. Dit was het resultaat van de Zuid-West-Vlaamse jury:

32 punten – Glen Spey 30
28 punten – Caol Ila 15
24 punten – Allt-a-Bhainne 24

Een dikke merci aan de vrijwilligers die me een klein uurtje na de tasting alle glazen netjes afgewassen en verpakt terugbezorgden. Da’s service!

Ik trok nog even terug de zaal in om gedag te zeggen tegen de standhouders en de organisatoren en liet niet na om – na het proficiat wensen met deze zeer geslaagde eerste editie – mezelf alvast uit te nodigen voor de editie 2020!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4530

Chris Lauriers’ 1973 Birthday Bash

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, maart 29, 2019 07:42:50

Chris Lauriers, Zijne Excellentie, Mr Ambassador, SMWS-vertegenwoordiger en all-round whiskyhoer (naar eigen zeggen en ik kreeg toestemming hem te quoten!) houdt jaarlijks een whiskyhoogmis in de vorm van een quasi legendarische birthday tasting. Plek van het gebeuren is sinds jaar en dag de topkroeg in Halle die naar de naam ’t Parlement luistert.

Dinsdag 19 maart was het weer zo ver. Dan ging al voor de 14e keer deze birthday bash door.

Ik heb het geluk en de eer gehad al een aantal van deze verjaardagstastings mee te maken. En het is altijd triple feest: ten eerste omdat jarige Chris mijn maatje is, ten tweede omdat de whisky’s meestal geweldig zijn (hoewel hij er af en toe wel eens een Edradour of Auchentoshan tussen durft zetten, de snoodaard) en ten derde omdat het steeds in erg leuk gezelschap doorgaat.

Maar de vriendschap taant, naar mijn mening, want het duurde tot 20u22 voordat het eerste Auchentoshan-grapje ten mijnen koste gemaakt werd. Ik heb nog nooit zo lang op een steek onder water moeten wachten. Was hij misschien te druk bezig met het zoeken naar zijn tastingboekjes om uit te delen? Neen, want de lamzak maakt geen boekjes meer. Te veel moeite en het risico op spelvauten is te groot. Blind proeven dus.

Toen elke stoeltje in ’t Parlement bezet was, werd de deur op slot gedaan en kon Chris aan zijn one-man-show beginnen. En ook dit jaar ging hij er weer stevig tegenaan met een apero en zes single malts uit 1973. Ik was alvast benieuwd welke ouwe meuk hij nu weer van onder het stof had gehaald.

De debatten werden geopend met een armagnac. Begint hij nu ook nog goeie ideeën van mij te pikken, zekers? Soit, nog voor de eerste woorden van zijn introductie de lippen hadden verlaten weerklonk een welgemeend ‘Happy Birthday To You’ vanuit de hele zaal. Halverwege de tasting werd dit nog eens herhaald, wat Chris even van zijn melk bracht, maar op een goeie manier.

Bas-Armagnac 40 Year Old 1973 Dartigalongue – 40%

Ik hou wel van een goeie Armagnac – een drank die ik nog maar een klein jaar geleden ontdekte. Deze offreerde een rijke neus op cuberdons en tabak. Hij begon zacht en zoet op smaak, maar werd snel wat scherp en droog. De afdronk was middellang en terug mierzoet. Een erg goed begin van de avond!

Tomintoul 36 Year Old 1973/2010 Douglas Laing Old Malt Cask – 45.9%

Slechts 215 flessen van deze jongen werden in januari 2010 afgevuld. Fruitige, frisse neus op kruisbessen en hooi, ananas en varens. Op smaak kwam daar wat eik en peper bij, terwijl de afdronk gepeperd begon en dan langzaam, drogend, uitdoofde. Goed, zonder groots te zijn (81/100).

Glenallachie 38 Year Old 1973/2011 The Whisky Agency – 50.4%

Hola, dit is best complex, hoor. Zoetzure neus met wat banaan en nat gras. Ook op smaak, moet ik zeggen. Het begon zacht en fruitig, maar met een zuurtje en wat tannine die komen meespelen. De lange, gepeperde afdronk bood nog wat woodsmoke. Dit begint er op te lijken (84/100).

Geweldig grappig moment: Chris vroeg – quasi pro forma – ‘is er iemand die dit niet lekker vindt?’, waarop prompt de helft van de zaak de hand in de lucht stak. Hilarisch!

Maar de wraak van de ceremoniemeester was zoet – letterlijk – toen hij de volgende dram uitschonk.

Glengoyne 37 Year Old 1973/2010 Malts of Scotland – 50.4%

Het was een erg fijn weerzien met deze klepper, die ik voor het eerst bij de release proefde, nu zo’n 9 jaar geleden (toen deze jongen met zijn prijskaartje van 180 EUR duur werd bevonden! Ah, waar is de tijd?). Dit vaatje – bourbon barrel 678 – dat 97 flessen opleverde (moet wel een gedeeld vat zijn, natuurlijk) werd destijds nog door Luc Timmermans geselecteerd. De neus doet me denken aan een exotisch zandstrand, onder een bananenboom met een ananascocktail in mijn linkerhand en een kokosnoot van Dearly Beloved in de rechter. De start is gepeperd, maar verzacht snel om een er fruitig feestje van te maken op de tong. De bitterzoete afdronk is langer dan de benen van Naomi Campbell (‘Wie?’ hoor ik de snotneuzen onder jullie denken). Voor mij een quasi perfecte dram (93/100).

In tegenstelling tot wat eenieder had gedacht, had Chris het verstand om na dit pareltje een korte pauze in te lassen (wellicht ingefluisterd, maar soit…).

En hoewel ik dacht dat het nu enkel maar bergaf kon gaan, moet ik bekennen dat er nog drie pareltjes op tafel kwamen. Echt waar. Die ouwe meuk valt best mee!

Glen Grant 30 Year Old 1973/2003 Berry’s Own Selection - 52.0%

Dit single cask #7653 van de Londense wijnhandelaar offreerde een donkerzoete neus vol rozijnen en walnoten. De malt was romig op smaak, zoet en pittig op gebakken appels, citrus en peper, wat zich doorzette in de bijzonder lange afdronk. Lang geleden dat ik nog zo’n lekkere Glen Grant had geproefd. Absolute top (89/100).

Glenury Royal 36 Yaer Old 1973/2006 Blackadder Raw Cask – 46.2%

Geloof het of niet, dit was nog maar mijn tweede Glenury Royal en dat na bijna 4000 whisky’s… de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Bedankt, Chris! Deze werd gedistilleerd op 21 juni 1973 en gebotteld op 22 juni 2006 en – zoals het Blackadder betaamt – bevatte wat zwart cask sediment, een leuke verkooptruc van Robin Tucek en de zijnen. Maar het moet gezegd: vloeibaar dessert van de hoogste orde! Een succulente, ietwat florale neus met abrikozen en ander geel fruit. De body was een tikkeltje te licht naar mijn zin, maar wel lekker rond en zoet met een middellange afdronk (88/100).

Ledaig 21 Year Old 1973 Hart Brothers – 43%

De enige malt van de avond die niet op vatsterkte gebotteld werd. Maar wat een dram! Zacht gerookt op wit fruit en Abroath Smokies met een zoetje zoals je dat alleen bij oudere Ledaig krijgt. Niet zo vuil als zijn jongere broertjes, maar daarom absoluut niet minder lekker, hoor. De afdronk was betrekkelijk peaty, maar eerder kort (86/100).

Na afloop van de tasting werd door middel van handopsteking een top drie samengesteld. Het resultaat kwam 100% overeen met mijn persoonlijke top drie, zijnde:

1) Glengoyne
2) Glen Grant
3) Glenury Royal

Zijne Excellentie bedankte iedereen voor de verplaatsing, de bijdrage en het gezelschap en liet verstaan nog voldoende malts uit 1973 voorradig te hebben om dit feestje nog een keer of vijf te herhalen. Ik zie de volgende uitnodiging alvast met veel gusto tegemoet!

May the Malt be with you!







  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4515

Whisky Festival Gent 2019

EventsGeplaatst door Mark Dermul wo, maart 27, 2019 07:30:21

Traditiegetrouw trek ik één dagje naar het Whiskyfestival in Gent en – in tegenstelling tot vorige jaren – was dit deze keer op zaterdag en in het gezelschap van de vrouw van mijn leven. Sofie en ik waren namelijk erg geïnteresseerd in de Masterclass Whisky & Desserts van Krien en Stef van Restaurant De Cluysenaer.

Maar ik loop op de zaken voorruit.

Toen we arriveerden, zo rond 13u, viel de drukte eigenlijk nog best mee en konden we makkelijk een praatje maken met de standhouders, wat rond 15u30 al een pak moeilijkere werd. Maar de sfeer die er heerste was – naar mijn bescheiden mening – beter dan voorgaande jaren. Meer relax. Meer open. Veel lachende gezichten gezien, toffe mensen gesproken en – hier ging het tenslotte om – best lekker spul geproefd.

Al even traditiegetrouw begon ik mijn rondje bij Cinoco, waar ik me als intro een Auchentoshan liet inschenken, kwestie van de smaakpapillen op gang te trekken. Het betrof een mooie 21-jarige uit de Old Particular serie van Douglas Laing. Een mooie start.

En hoewel ik links en rechts nog een paar leuke drammetjes te proeven kreeg, moet ik bekennen dat ik vooral begeesterd was door dit lijstje van toppers:

- Balvenie 30 Year Old

- Balvenie 25 Year Old Single Cask #3160

- Glenrothes 25 Year Old

- North British 28 Year Old 1990 Gordon & Macphail

- SWMS 93.103 ‘Last of the summer grime’ (Glen Scotia)

Onder één of andere tafel stond ook nog een Daily Dram Undercover No 1 – waarvan gefluisterd wordt dat het een 14-jarige Ardbeg is – waar ik een glaasje van te proeven kreeg. Wie dat schonk blijft een goed bewaard geheim, maar het was een absolute stunner.

Halverwege strandde ik even aan de Talisker Defender. Het is moeilijk die stand te passeren, want naast de Game of Thrones-reeks stonden daar ook een aantal heerlijke Caol Ila en Talisker, twee whisky’s waar ik geen genoeg van kan krijgen.

Maar de meest indrukwekkende fles – voor mij althans – was een Glen Keith 49 Year Old 1968 van Gordon & Macphail, speciaal gebotteld voor Whisky Warehouse Belgium. Voor een sample van 1cl moest je wel 50 EUR veil hebben, maar het is dan ook een fles van om en bij de 3.300 EUR. En er bestaan maar 42 decanters van! Indrukwekkend. Die moest ik toch geproefd hebben? U mag mijn uitgebreide tasting notes binnenkort verwachten. Met dank aan Eric Vermeiren!

Een 20-tal samples keerden mee huiswaarts om in alle sereniteit (opnieuw) te proeven en aan het blog toe te vertrouwen. We weten wederom wat gedaan.

Maar die Masterclass dus, want daarvoor trokken vrouwlief en ik naar Gent.

Stef Roesbeke – Chef Stef voor de vrienden – en zijn supersympathieke madam Krien mochten een volle zaal verblijden met 5 desserts met bijhorende whisky. Het zou ons te ver leiden (en ik zou uit de biecht klappen) om u alle ‘theorie’ te geven die Stef en Krien ons influisterden tijdens deze Masterclass, maar ik kan wel zeggen dat het enerzijds erg informatief en interessant was en anderzijds erg grappig gebracht. Dit kokende (stomende?) koppel weet hoe ze het publiek kunnen entertainen en ondertussen culinair verwennen.

Deze vijf dessertjes passeerden de revue.

- Crème Caramel met essence van speculoos & Buffalo Trace

- Crème van Mascarpone & Mortlach 12 Year Old Dun Bheagan

- Broodpudding met rozijntjes & Paul John Christmas Edition

- Bavarois van rood fruit & Bowmore No 1

- Chocomousse & Laphroaig 10 Year Old

Voor de volledigheid ook nog even toevoegen dat elk dessert ook nog eens werd geserveerd met een pipetje waarin nog een andere verrijkende whisky zat. Een voorbeeld: bij de broodpudding (waarbij de rozijntjes bovendien eerst nog hadden mogen rusten in GlenDronach) kwam een pipetje met Tullamore Dew 14 Year Old single malt, terwijl bij de chocomousse een pipetje gevuld met Glenmorangie Portwood zat. Om u maar te zeggen, het was om duimen en vingers bij af te likken!

Na nog een korte tweede ronde in de zaal – om nog enkele samples te scoren en gedag te zeggen – trokken vrouwlief en ik naar de stand van de organisatie waar we nog onze festivalbotteling ophaalden. Dat is dit jaar een Auchroisk 16 Year Old 2002 van First Editions. Die gaat binnenkort open.

En hoewel ik graag met vrienden naar een festival ga – wat dit jaar om organisatorische redenen niet lukte – moet ik bekennen dat ik het geweldig vond om met Dearly Beloved op stap te zijn. Vrouwlief vergezeld me niet zo vaak naar whiskyfestivals (wat ik nou ook weer niet zo erg vind, als u begrijpt wat ik bedoel), maar het was fijn mijn passie nog eens met haar te delen op deze manier.

Ik beken, ik heb veel en veel minder geproefd dan andere jaren, maar dat is een prijs die ik met graagte heb betaald. Ze mag nog mee!

May the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4513

American Tasting bij PROOF

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, maart 01, 2019 06:59:41

Op woensdag 27 februari kwamen we bij PROOF, in hartje Gent, samen in petit comité. Het feit dat er maar 14 proevers aanwezig waren, maakte dat het best een intieme bedoening werd. En dus erg gezellig. Koppel daar nog aan dat er van de line-up slechts één whisky bij was die ik al geproefd had en ik wist dat het weer een leuke avond ging worden.

De opener was de enige die ik al geproefd had.

Platte Valley Straight Corn Whisky – 40%

De neus was erg licht met veel hout en iets snoeperigs als van cuberdons. Op de smaak ging dat nog een stap verder met winegums en vers gezaagde plank terwijl de afdronk eerder kort en scherp was.

Duidelijk jong – wat niet hoeft te verbazen – en niet bepaald mijn ding. 41 EUR.

Chicken Cock Bootlegger’s Reserve – 45%

Ah, prachtige naam, toch? En het is een mix van bouron en rye. Maar de neus begon redelijk gesloten, werd daarna wat zoet, maar bleef wel erg zacht. Op smaak was het een duet van karamel en rogge, met een mooie lange afdronk.

Deze kon ik best al smaken en is toch een mooie step-up van een klassieke bourbon in mijn boekje. 57 EUR.

Dickel ‘12’ Tennessee Whisky – 45%

Deze Dickel is geen twaalf jaar oud. Het is recept nummer 12, wat wel wat misleidend kan zijn. De mash bill (recept) is 84% mais, 8% rogge en 8% gemoute gerst. Op de neus flink wat velpon, bosbessen, nougat en noten, terwijl hij op smaak licht drogend, doch mierzoet was. Middellange afdronk.

Ik kon deze wel erg appreciëren, eerlijk gezegd. 86 EUR (weliswaar in een 1-literfles).

Roughstock Montana Pure Malt Whiskey – 45%

Deze Pure Malt komt uit de Roughstock distilleerderij (waarvan het gerucht de ronde doet dat ze ondertussen dicht is omwille van een dispuut met de eigenaar van de gronden). Mooie toetsen van bruin brood, getoaste eik en appelsien. Pittig op smaak met meer appelsien, zeste incluis, en een kruidigheid van het hout. Lange afdronk op toast en zoethout. Gestookt van 100% in Montana verbouwde gemoute gerst.

Ik had wat moeite om deze echt lekker te vinden, maar slecht was hij zeker niet. 83 EUR.

Corsair Triple Smoke Whiskey – 40%

Een rebelse botteling waarvoor maar liefst drie types brandstof werden gebruikt om hem een rokerig kantje te geven: turf, beukenhout en kersenhout. De neus begon op rubber, maar dat vervloog betrekkelijk snel. Dan volgden pruimenlikeur, dadels, karamel en een streepje rook – maar heel delicaat en beschaafd, hoor. Hij had een iets te lichte body naar mijn gading maar op smaak zat het wel goed. Zoet, snoeperig, kruidig en een beetje rokerig. Op de afdronk – die wat aan de korte kant was, maar goed – kreeg ik nog wat rook en een florale toets.

Dit was een plezante fles, moet ik bekennen. Afgezien van het leuke verhaal (biobrandstofmakers worden distilleerders van whisky) was het ook een leuke whisky en voor mij de beste van de avond. 72 EUR.

Leopold Bros Rocky Mountain Blackberry Flavoured Whiskey – 40%

We eindigden met een vreemde eend in de bijt. Deze whisky, van Leopold Brothers, zou bij ons wellicht nooit die naam mogen dragen. Het is namelijk een mengeling van new make en braambessensap! Dat mengsel werd te slapen gelegd en na rijping gebotteld op een sterkte die het volgens de Amerikaanse wetgeving nog altijd in staat stelt whisky te heten. De kleur deed alvast aan porto denken. Op de neus had ik aardse tonen, versterkte wijn en bouillon en zelfs wat brocoli. Hij was mierzoet als een fruitsap met ballen (deed in dat opzicht wat aan de Kilchoman Bramble Liqueur denken – sans de rook). De korte afdronk was betrekkelijk droog.

Ik vond hem leuk, ik vond hem lekker, maar whisky zou ik dit nooit noemen. Giet dit gerust over een bolletje vanille-ijs. 65 EUR

Bedankt werderom, Timon, voor je enthousiasme en deskundige uitleg. Excuses voor de tafelgenoot links van me (you know who you are!) die voor de geluidsoverlast zorgde. Maar geef toe: we hebben weer goed gelachen!

En onderweg naar huis besefte ik voor de zoveelste keer in wat voor een prachtige stad ik eigenlijk toch wel woon. En als Antwerpenaar zeggen dat Gent schoon is, dat betekent toch wel iets, hé!

May the Malt be with you!





  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4481

1975 Tasting Arne & Arnout

EventsGeplaatst door Mark Dermul ma, februari 18, 2019 07:16:59

Arne en Arnout, twee whiskyvrienden voor het leven, zijn beiden geboren in 1975 en vieren dat sinds een paar jaar met een heuse 1975 Tasting. Op 8 februari 2019 ging deze tasting al voor de 5e keer door en ik had het geluk daarbij te zijn. Plaats van het gebeuren was de gloednieuwe shop van Dram242 in Moorsel (nabij Aalst). Een bezoekje waard!

Er worden telkens zeven whisky’s geproefd. Een aperitiefje en dan 6 prachtige single malts. Het theme van vandaag was Old Malt Cask. Aangezien het om malts ging uit 1975 waarvan de laatste gebotteld werd in 2011, waren het allemaal bottelingen van Douglas Laing (enkele jarengeleden ging het merk over naar het bedrijf van de broer Hunter Laing & Co).

De debatten werden geopend met een oude blend, naar goede gewoonte.

Old Clan Blended Whisky, bottled 1975, 43%

Deze oude blend, waarvan maar weinig terug te vinden is, werd gebotteld in 1975 en betrof Italiaanse import. De neus was erg zoet en jong op nootjes en appelsien, maar leek wel uit blik geschonken. Op smaak kwam daar nog een karrenvracht aan vanille bij. Hij was betrekkelijk scherp en alcoholisch met een korte, snoeperige afdronk. Een leuk niemendalletje dat na 15 minuten wel een stuk beter werd en na meer dan een uur in het glas veranderde in een vloeibare Chokotoff (71/100).

Glenrothes 25 Year Old 1975/2001, Old Malt Cask, 50%

Van deze Speysider werden 600 flessen op de markt gebracht, wat mij deed vermoeden dat het om een sherryvat ging. Maar niet iedereen aan tafel was het daarover eens. De neus was snoeperig op Haribo beertjes, abrikozen en vanille, wat zich verder zette op smaak, weliswaar aangevuld met wat munt en peper. De afdronk was eerder kort. Leuke maar naar mijn mening eerder atypische Glenrothes, een tikkeltje likeurachtig. Een allemansvriend (84/100).

Glen Grant 36 Year Old 1975/2011, Old Malt Cask, 50%

Deze Glen Grant rijpte op een zogenaamd Brandy Finished Butt en bracht 268 flessen voort. De neus was bijzonder fruitig en aantrekkelijk met appels, kiwi, banaan en stekelbes. De smaak lag mooi in het verlengde, maar werd tevens opgesmukt met zoethout en een toefje leder, terwijl de afdronk drogend, warm en pikant was met frangipane gebak op het sterfbed. Hij kwam jonger over dan hij werkelijk is, maar werd wel door iedereen erg geapprecieerd (86/100).

Strathmill 36 Year Old 1975/2011, Old Malt Cask, 44.1%

Normaal worden alle malts in de Old Malt Cask reeks gebotteld op 50% - iets wat Fred Laing omschrijft als de Golden Drinking Strength – maar deze zat op het moment van botteling al lager op alcoholpercentage. Vatsterkte dan maar voor de 367 flessen. De distilleerderij startte haar naam als Glenisla-Glenlivet en werd pas in 1994 omgedoopt tot Strathmill. De neus was mierzoet op droge kokosnoot, abrikozen en drop, terwijl dat op smaak eerder richting yoghurt met ananas ging, alvorens de tannine voor een droge toets zorgde. De afdronk was lang en intens met een pepertje. Ik was aangenaam verrast. Dit is de eerste keer dat ik overtuigd kan zeggen dat ik een lekkere Strathmill heb geproefd (86/100).

Tomatin 31 Year Old 1975/2007, Old Malt Cask, 50%

Hoewel de nieuwe standaardrange van Tomatin mij minder goed bevalt, kan ik oudere Tomatin echt wel waarderen en dat was hier niet anders. Dit vat had 296 flessen voortgebracht met een neus vol zoete bouillon, karamel en rood fruit, peperkoek, kalisse en ananas op de barbecue. Heerlijk! Hij was lekker vol op smaak, romig als een smoothie van rood fruit met wat tropische toetsen. In de lange afdronk ontwaarde ik wat nootmuskaat en een bittertje. Deze fluweelzachte Tomatin was perfect in balans en ronduit top (88/100).

Banff 32 Year Old 1975/2008, Old Malt Cask, 48.7%

Banff is één van die legendarische lost malts geworden, gesloten in 1983 en wat er nog van overeind stond werd in 1991 vernield door brand. Dat je hem niet vaak tegenkomt, laat staan kan betalen, hoef ik u niet uit te leggen. Slechts 164 flessen van dit goedje werden uitgebracht. De neus barstte van het witte fruit en al even witte chocolade, leder, tijgerbalsem, een florale en metalige toets en zelfs iets medicinaal waar ik niet meteen de vinger op kon leggen. Maar wat een feest. Op smaak kwam dat allemaal terug, aangevuld met wat zachte vanille. In de lange, zoete afdronk kreeg ik nog wat peper, noten en een heerlijk streepje woodsmoke. Fantastische old school whisky die voor mij de winnaar van de avond werd (89/100).

Convalmore 32 Year Old 1975/2008, Old Malt Cask, 48%

Ah, we eindigden in schoonheid. Ik had niet durven hopen dat we na de Banff -wat toch liquid history is – nog een whisky van een verloren gegane distilleerderij zouden proeven. Arne en Arnout hebben ons vanavond alvast erg verwend. Convalmore ligt in Dufftown en is dicht sinds 1985. William Grants & Sons kocht de warehouses en gebruikt deze nu om vaten Glenfiddich, Balvenie en Kininvie te rijpen. Maar dit terzijde. Van deze Convalmore werden slechts 202 flessen op vatsterkte op ons losgelaten. De neus was elegant en floraal op citroen, gebak en iets wat me aan een bloedneus deed denken. Klinkt vreemd, maar werkte wonderwel. De smaak was erg clean op vooral limoen en een karrenvracht aan vanille. De afdronk was erg, erg lang en zacht gekruid, maar de balans van deze whisky was uitstekend. Een absoluut juweeltje om deze geweldige avond mee af te sluiten (88/100).

Ja, amai mijn klak, wat een verwennerij, zeg. We mogen onze twee pollen kussen, zoals dat heet, dat er nog zotten zijn (I mean that in the nicest possible way) die zulke flessen open trekken om te delen met vrienden. Bedankt, heren, het was weer top.

Ik zie de uitnodiging voor 2020 met veel graagte verschijnen in mijn inbox.

May the Malt be with you.

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4462

Signatory 30th Anniversary Tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, december 09, 2018 13:55:10

Het was al de 14e keer dat Jan Visser in zijn Single Malt Whisky Shop te Zammel (of all places) zijn zogenaamde Old Timer Tasting organiseerde.

Ik beken: het is voor mij wat ver rijden, dus heb ik er nog geen enkele meegemaakt. Ik vind het nogal lastig om zo’n 100km te rijden nà een whisky tasting.

Maar voor deze editie maakte ik graag een uitzondering. Immers, Jan had niemand minder gestrikt dan de Big Chief van importeur The Nectar – Mario Groteklaes – en de line-up was zonder weerga. Het thema van deze tasting was immers de 30e verjaardag van Signatory. Andrew Symington en zijn team hebben namelijk heel wat uitzonderlijke single casks op de markt gebracht, in absoluut mooie verpakking, om die drie decennia Signatory in de verf te zetten.

Niet minder dan 7 whisky’s zouden we gaan proeven – allen op vatsterkte – waarbij de jongste reeds 23 jaar op de teller had staan en de oudste niet minder dan 35 jaar! En de grote finale was de bijzondere – maar flink geprijsde – Port Ellen 35 Year Old 1982. Ja… daar komt een mens al eens voor buiten. De waarde van de flessen die vanavond plopperdeplop zouden gaan doen, was niet minder dan 4.500 EUR. Ik heb even getwijfeld om een das aan te trekken.

Na een rit van net geen twee uur – de regen en de vrijdagavondspits deden hun naam weer alle eer aan – arriveerde ik in het verre Zammel, waar mijn Hollandse whiskygabber Imanuel mij al opwachtte. Nadat iedereen zijn plekje had ingenomen en Jan de introductie had gedaan, stak Mario van wal met een powerpointpresentatie. Hij deed dat in zijn unieke Duitse tongval, doorspekt met straffe verhalen en goeie humor.

Dan was het tijd om de eerste dram te schenken… het begin van een geweldige proefavond!

Linkwood 27 Year Old 1990, Signatory 30th Anniversary, Hogshead #9735, 233 bts, 50.3%

Met zijn mooie bronzen kleur bracht hij reeds menigeen in vervoering. De neus was een tikkeltje stoffig met rozijnen en appelsienmarmelade, een toefje eik en flink wat geroosterde amandelen. Op smaak viel hij op door heerlijke waxy te zijn, terwijl pruimen, abrikozen en walnoten je tong streelden. Een flinke kruidigheid maakte hem warm, terwijl wat munt hem tegelijkertijd frisheid gaf. De afdronk was lang, intens en waxy met wat melkchocolade op het sterfbed.

Amai mijn klak! Wat een opener! Een erg intense en krachtige smaakbom na een frisse, ietwat gesloten neus. Schitterend! 426 EUR (86/100).

Bladnoch 25 Year Old 1993, Signatory 30th Anniversary, Hogshead #777, 239 bts, 54.4%

Deze goudkleurige Lowlander had wat tijd nodig. De neus opende op grenenhout, yoghurt, kweepeer, babyadem, druivensuiker en een hint van gras, vanille en Turks Fruit. Maar ik vond hem wat droog. Op smaak bleek dat ook het geval. Droog, waxy op kinine en zoethout, karnemelk, peper en gember. De middellange afdronk bracht wat citrus en meer wit fruit met zich mee.

Een typische Bladnoch, maar met een extra droge afdronk. Deze kon echt wel wat water gebruiken. 334 EUR (84/100).

Glenturret 30 Year Old 1988, Signatory 30th Anniversary, Hogshead #532, 234 bts, 52.4%

Glenturret kennen we voornamelijk van The Famous Grouse. Tot voor kort had niemand echt oog voor deze distilleerderij, maar sinds kort zijn er enkele single casks op de markt gekomen die wel op bijval konden rekenen. Ik was dan ook maar wat benieuwd naar deze Glenturret en kwam verre van bedrogen uit. Hij was erg fruitig – zelfs een beetje weeïg – en zoet. Snoeperig zoet zelfs. Denk cuberdons, maar overgoten met appelcider. Flink wat karamel en een beetje hout. Op smaak bleek hij lekker romig en snoeperig (suikerstok). Erg expressief met karamel, leder en hout. De lange kruidige afdronk maakte het plaatje compleet.

Een erg leuke, speelse en snoeperig Glenturret, maar met een brutaal kantje. De verrassing van de avond voor mij. 358 EUR (85/100).

Caperdonich 23 Year Old 1995, Signatory 30th Anniversary, Refill Sherry Hogshead #95050, 265 bts, 58.4%

Een vergane glorie leidt altijd tot hoge verwachtingen. De neus was waxy, maar had toch last van een flinke rubbertoets in de neus. Tuinslang, zeg maar. Gelukkig ook flink wat abrikozenpastei (carré confituur), munt en chocolade (After Eight) en een herbale toets. Je kon hem bijna kauwen, zo stroperig is deze whisky. Flink wat donker fruit en munt. Maar hoewel de afdronk erg lang en kruidig was, liet hij de mond ook kurkdroog achter. Water hielp ‘m echter niet.

Een zware, donkere Caper als fruit in een Tupperware doos. Leuk, krachtig, maar niet de beste Caper die ik al proefde. 460 EUR (84/100).

Ben Nevis 27 Year Old 1990, Signatory 30th Anniversary Sherry Butt #1505, 593 bts, 59.4%

Ik zal maar met de deur in huis vallen: dit was de tegenvaller van de avond voor mij. De neus was erg groen op rottende planten, koeienvlaai, varens en Oxo kruidenbouillon. Er zat iets van zwavel in de neus dat me echt niet kon bekoren. Hij was erg krachtig en kruidig op de tong en een tikkeltje umami. Wat mij betreft ontbeerde hij een broodnodig zoetje. De afdronk duurde een eeuwigheid, maar was net iets te umami naar mijn zin.

Op de neus was dit echt erg schrikken. En hoewel hij op smaak mooi ontwikkelt, bleef het voor mij een moeilijke whisky. Deze kan flink wat water verdragen! 462 EUR (81/100).

Highland Park 30 Year Old 1988, Signatory 30th Anniversary, Hogshead #755, 220 bts, 49.7%

Dit was wellicht de reden waarom Manny uit Nederland was afgezakt. Hij is immers zot van Highland Park. En gelijk heeft hij, want deze is absolute top! Een spirit-driven neus, close to the grain zoals dat heet, met citrus, heide en zachte turf. Een ‘no frills’ Highland Park. Pure klasse op de neus! Op smaak gaat dat gewoon door. Iets van karton (in de goeie zin), graan, heide en citrus en nog veel meer, lekker waxy en machtig. De middellange afdronk is erg smaakvol.

Goh, dat zo’n HP vaatjes nog bestaan. Schitterend en het beste wat ik vanavond geproefd heb (nou, ja, de laatste was gewoon buiten categorie). 525 EUR (90/100).

Port Ellen 35 Year Old 1982, Signatory 30th Anniversary, Refill Sherry Butt #2040, 567 bts, 50.3%

Hoe vaak komt het nog voor dat je een Port Ellen aan de lippen kan zetten? Een legendarische whisky. Een cult-whisky, zeg maar. En hoewel ik al het geluk gehad heb er een 40-tal te proeven, was dit voor mij reden genoeg om af te zakken naar Zammel. En hij was het helemaal waard! Zalige neus op visolie, wit fruit, krijt, jute, schelpjes op het strand, zeewier en citrus. Zacht op de tong met die typische kiezels en citrus, olijfolie en zelfs een druppeltje balsamico. De turf is zo mooi verweven dat je er lyrisch van zou worden. De bijzonder lange afdronk is simpelweg stunning.

Lang geleden dat ik nog zo’n lekkere Port Ellen tegengekomen ben. Wow! Helaas is de prijs er ook naar. 1980 EUR (92/100).

Er werd nog even nagekaart, gewikt en gewogen, meningen uitgewisseld en ondertussen flink wat afgelachen. Wat een toffe bende was dit. En een leuk extraatje (dit had ik nog nooit eerder meegemaakt) werd nog op tafel gezet na afloop van de tasting. Een heerlijk bord stoverij met brood. Ongetwijfeld klaargemaakt met een donkere Flierefluiter. Hoe dan ook, het was heerlijk.

Maar die Port Ellen bleef maar door mijn kop spoken. Hij was echt absoluut geweldig. Het was moeilijk afscheid nemen.

Bedankt, Jan, voor deze geweldige line-up.
Bedankt, Mario, voor je ongeëvenaarde presentatie en straffe verhalen.
Bedankt, Manny, om mij uw sample van de Port Ellen door te schuiven.

Op een uurtje was ik weer in Gent.
Vrouwlief vroeg me ‘hoe was’t?’ en het eerste wat ik zei was ‘ik heb een zalige Port Ellen geproefd!’.
‘Ah, en heb je een fles gekocht, dan?’
‘Schat, ze kost bijna 2.000 EUR!’

Wikken… wegen… het is toch veel geld… Da’s 125 EUR per keer ik mij daar een stevig glas (5cl) van inschenk. Fuck it! Ik heb mij toch maar een fles besteld. You only live once.

May the Malt be with you!









  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4356

Cadenhead’s Tasting bij PROOF

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, november 25, 2018 18:25:22

Deze tasting in PROOF beloofde al lang op voorhand een specialleke te worden, want de line-up bestond voornamelijk uit ‘smokkelwaar’, flessen van de beruchte Warehouse Tastings bij deze oudste bottelaar uit Campbeltown.

Het verbaasde me dan ook geenzins dat de leuke try-before-you-buy bar in hartje Gent afgeladen vol zat met vele bekende gezichten.

Spreker van dienst was The Nectar-vertegenwoordiger en all-round sympathieke kerel Maarten De Rycker, hoewel de gastheer Timon regelmatig zijn licht op de zaak liet schijnen. Een aantal van de flessen waren immers door Timon ‘gesmokkeld’ en de daarbij horende verhalen waren op z’n zachts gezegd entertaining en in sommige gevallen absoluut hilarisch.

Old Raj Dry Gin (55%)

De debatten werden geopend met een special versie van Cadenhead’s eigen gin Old Raj. Deze versie op 55% en gefinished op een voormalig rumvat kwam stevig binnen, maar was erg smaakvol en had een gelig kleurtje van de toegevoegde saffraan. Het zou bijna zonde zijn hier tonic aan toe te voegen (niet dat we de kans kregen, tonic kwam niet op tafel). Heerlijke aperootje om de smaakpapillen mee op dreef te krijgen en de tongen los.

Glentauchers-Glenlivet 9 Year Old (59.8%)

Deze jonge Glentauchers – gefinished op een Braziliaans rumvat – werd gekozen door o.a. de Mouthy Cows, een whiskyminnend damescollectief onder leiding van Krien van het bekende whiskyrestaurant De Cluysenaer. Waxy en zoet met flink wat banaan en kamfer op de neus, wat mooi werd verder gezet op smaak, hoewel daar nog was kalisse en demarara suiker bij kwamen. In de afdronk volgde een hint van tropisch fruit en drakenvrucht oftwel pitaja (sorry, ik moest het ook Googlen).

Caledonian 31 Year Old 1987 Warehouse Tasting (51.7%)

Caledonian, opgericht in 19885 aan de Haymarket in Edinburgh, sloot de deuren in 1988. Het was één van ’s Schotlands grootste producenten van graanwhisky. Om hiervan een 31-jarige aan de lippen te kunnen zetten, vond ik toch wel een mooi moment. Op de neus kreeg ik voornamelijk Velpon knutsellijm, noedoels, popcorn en witte chocolade. Apart, maar mooi. Hij was best fruitig op smaak, meer dan ik had verwacht en lekker waxy. Op het sterfbed kreeg ik nog mango. Erg mooie grain, als u het mij vraagt, vooral dan op de neus.

Kilkerran 12 Year Old 2006 Warehouse Tasting (53.7%)

Dit zalige monstertje was pur sang Kilkerran. Jute zakken, citrus en appelmoes op de neus. Op smaak meer van hetzelfde, aangevuld met kiezels of gyproc, lekker vuil en kruidig. Lange finish met flink wat peper. Spijtig dat er zo weinig van wordt gemaakt…

Linkwood-Glenlivet 30 Year Old 1987 Warehouse Tasting (45.3%)

Van Linkwood zijn er naar mijn mening veel te weinig officiële bottelingen. Zo’n lekker malt en toch zo weinig liefde van de eigenaars. Nou, ja, hij is dan ook bijzonder goed als leidende malt in vele van Diageo’s blends. Maar deze dertiger bood flink wat rozijnen, banaan, gebakken appels en chocolade op de neus, gevolgd door nog meer donker fruit op de tong. Het hout liet zich niet onbetuigd. De tannine was behoorlijk aanwezig, maar (net) niet over the top. Het zorgde er wel voor dat de afdronk bijzonder droog werd. Voor mij was dit de nummer één van de avond.

Cadenhead Creations 20 Year Old Sweet Fruity Spice (43.8%)

Deze blended malt, waarvan elke single minstens 20 jaar rijpte, werd speciaal gebotteld voor De Clysenaer, The Single Malt Shop in Zammel, Drankenshop Broekmans, TasTToe en – uiteraard – PROOF. Ik beken, ik dacht eerst een rum te ruiken. Rode appels, tamme kastanjes, rumrozijnen… je zou voor minder. Op smaak kreeg ik nog meer rozijnen, maar ook verse vijgen, pruimen en nootmuskaat. Iets van chocolade gevuld met praliné. De licht drogende finish offreerde dan weer wat kaneel. Dit is whisky die het uitermate goed zou doen met Kerstmis en me heel erg deed denken aan de Maverick die ik zelf bottelde voor MMM. Heerlijk spul.

Caroni 19 Year Old Warehouse Rum Tasting (66.5%)

Caroni wordt wel eens de Port Ellen van de rum genoemd. Ik neem aan dat men het dan enkel over de schaarste en populariteit of hype heeft (en de daarmee gepaard gaande prijzen), want ik zie verder niet het minste vergelijkingspunt. Zelf zou ik de distilleerderij eerder vergelijken met Van Gogh. Tijdens zijn leven verkocht hij slechts één schilderij en leefde eigenlijk in armoede en obscuriteit en werd pas op prijs gesteld na zijn dood. Vijftien jaar na de sluiting van de kleine distilleerderij op Trinidad – gerund door de staat – werd de stock opgekocht door het in Genua gebaseerde wijn- en spiritshuis Velier. Luca Gargano kocht er duizenden vaten rijpende rum, waarvan sommige terug gingen tot 1974. De rum was erg fruitig op banaan, zachte rubber, ananas op de barbecue met een donkerzoete, lange en erg kruidige finish. Voor mij was dit zelfs een beetje te veel van het goede, maar dat kan ook aan het onbehoorlijk hoge alcoholpercentage liggen. En terwijl we in het museum blijvend zullen kunnen genieten van de meesterwerken van Van Gogh, moet je Caroni proeven om er van te genieten. Dat gaat – vanzelfsprekend – helaas niet blijven duren.

Nou, nou, het moet gezegd, dit was een uitzonderlijk goeie tasting met spul dat wellicht niet zo gauw meer de lippen zal passeren. Maar het geeft wel erg veel goesting om eens naar Campbeltown te trekken en zo’n beruchte toer door de warehouses van Cadenhead te boeken.

Het was fijn onder gelijkgezinden (Bart, gij telt niet mee, manneke!) te genieten van zulk lekkers. Op naar de volgende!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4333

Glenfiddich Experimental Series Tasting Experience

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, oktober 19, 2018 07:22:21

We schrijven woensdag 17 oktober. Brussel is afgesloten omwille van de Europese top rond de Brexit en ik vloek luidop omdat ik het risico loop te laat te komen op mijn afspraak. En daar hou ik niet van. Absoluut niet, zelfs. En deze keer was het bovendien een erg leuke – en smaakvolle, zo zou later blijken – afspraak in het Thon hotel.

Met een uitnodiging van Oona op zak, parkeerde ik de auto in de ondergrondse garage van het hotel, nam de lift naar de eerste verdieping en bleek nog net op tijd gearriveerd voor een heuse Glenfiddich Experimental Series Tasting Experience. Amai, da’s een mondvol, maar het was dan ook veel meer dan een gewone proeverij.

Mark Thomson – de UK Brand Ambassador van Glenfiddich – zou ons trakteren op een geweldige avond vol vloeibaar lekkers.

Glenfiddich – één van slechts 6 Schotse distilleerderijen die nog in familiehanden is – is ’s werelds best verkopende single malt. Daar is een goeie reden voor. Afgezien van het feit dat William Grants & Sons als eerste een single malt exporteerde (in 1963 was dat) is het ook het bedrijf dat het proces van finishen heeft geïntroduceerd (weliswaar met Balvenie, maar da’s muggenziften). Innovatief? Je mag gerust zijn. En dat blijven ze graag doen.

Zo hebben ze ook de interessante Experimental Series op de markt. En vanavond zouden we daarmee uitgebreid kennis maken.

Glenfiddich IPA, 43%

Voor hun IPA, de eerste in de reeks, lieten ze bij een ambachtelijke brouwerij in de Speyside een IPA produceren. Let wel: deze Indian Pale Ale is niet als product verkrijgbaar en volgens Mark zelfs helemaal niet zo lekker. Het bier (met een alcoholpercentage van 9%) werd speciaal gemaakt om er vaten mee te impregneren om daar dan de Glenfiddich whisky – die eerder op bourbon barrels had gerijpt – nog een 12 weken te laten rusten. Het resultaat was een erg drinkbare Glenfiddich met vanille, citruszeste en een mooie toets van hop. Hij werd gepresenteerd met een mooi stukje gepocheerde kabeljauw en de combinatie was verrassend lekker.

Glenfiddich Project XX, 47%

Het verhaal van de tweede release in de Experimental Series is erg leuk om horen. De 20 Glenfiddich ambassadeurs (vandaar dus de XX en de vingerafdruk op de fles) kregen de opdracht – zonder bijkomende uitleg – om in het warehouse elk 5 vaten te voorzien van hun naam. Daags nadien stonden er voor elk van de twintig ambassadeurs 5 glaasjes op tafel met uit elk door hun gekozen vat een sample. Wederom weinig uitleg behoudens de opdracht hun favoriet te kiezen. Op dag drie stond Brian Kinsman voor hun neus met een vatting van deze twintig samples. De combinatie bestond uit 17 bourbon vaten, 2 sherryvaten en één portvat. En ze zagen (lees: proefden) dat het goed was.

Mark verraste ons opnieuw door deze Project XX – die zonder koelfiltratie gebotteld werd op 47% - te combineren met twee erg uiteenlopende gerechtjes. Enerzijds een stukje zalm en anderzijds een stukje duif. De tweede combinatie (met complimenten aan de chef!) kon mijn voorkeur wegdragen. De whisky, trouwens, was mijn favoriet van de avond.

Glenfiddich 21 Year Old Winter Storm, 43%

Voor het derde experiment – de Winter Storm – liepen de fans echt storm (zag u wat ik daar deed?). In een mum van tijd was de eerste batch uitverkocht. Wij hadden het genoegen om vanavond van batch 2 te kunnen proeven en wees gerust, batch 3 is ondertussen in productie. Wat deze Winter Storm zo bijzonder maakt is het feit dat deze Glenfiddich na 21 jaar op bourbonvat een finish kreeg van zes maanden op vaten waar voorheen ijswijn rijpte. Peller Estates uit het Canadese Niagara-on-the-Lakes (inderdaad, nabij de beroemde watervallen) plukt de druiven voor haar wijnen bij -10°C en maanlicht. Dat is geen folklore, maar een bewuste keuze, omdat de druiven dan van nature de hoogste concentratie aan suikers hebben. De Glenfiddich 21 mag drie maanden lang in zulke vaten overnachten om tot de subtiele single malt te komen die zo populair geworden is.

Ik vond het geweldig om zowel de wijn als de whisky naast elkaar te kunnen proeven. Dat deed de ietwat omslachtige en bombastische titel van heel deze avond absoluut eer aan. En daarna konden we hem nog even combineren met een zalige crème brûlée met abrikozen. Hemels!

Glenfiddich 21 Year Old Reserva Rum Cask Finish, 40%

Maar Mark drukte ons op het hart het dessert niet in één keer naar binnen te spelen, want hij had een extraatje meegebracht. Weliswaar niet uit de Experimental Series, maar hij was van mening – aangezien het net als de Winter Storm een 21-jarige Glenfiddich was – deze ook eens naast dat dessert mocht gezet worden. Pure verwennerij dus.

Maar het piece de resistance moest nog komen, natuurlijk. De avant-première van de nieuwste telg in de Experimental Series. Nummer vier is alvast opnieuw een erg veelbelovende whisky, want hij is gedurfd geturfd! Dit nieuwe experiment wordt begin 2019 in onze contreien verwacht.

Glenfiddich Fire & Cane, 43%

De mooi gefumeerde fles bevat een atypische Glenfiddich met een whisky op 8ppm. U leest het goed. De malt werd samengesteld met zowel geturfde als ongeturde malt die na vatting nog flink rokerig blijkt. Vandaar de ‘fire’ in de naam. De ‘cane’, wat zoveel betekent als suikerstok, verwijst naar het rumvat waarin deze mocht rijpen.

Ik vond hem verrassend goed. Mijn eerste idee – no offense, Mr Thomson – was ‘Hola, een Bruichladdich op wijnvat?’ Om maar aan te geven hoe atypisch deze is. Maar het werkt prima. U mag zich aan uitgebreide tasting notes en een Rambling verwachten. Maar van zodra hij er is, niet te lang dralen, want ik vrees dat ook deze – net als de Winter Storm – snel zal uitverkopen.

Alles bij elkaar was het niet alleen geweldig om deze 5 whisky’s te proeven – in combinatie met heerlijke gerechtjes – maar het opzet van de zaal was ook van die aard dat het uitnodigde tot gezellig keuvelen met de andere genodigden. Geen stoelen, geen saaie presentatie, maar een levendig geheel waarbij de gastheer ons enthousiast van de ene setup naar de andere gidste. Mr Thomson nodigde ook echt uit tot een gesprek. Het was geen eenrichtingsverkeer. Vragen stond vrij. Proeven nog meer. En Mark vertelde erg enthousiast (het zou nog moeten mankeren, ik weet wel) en met de nodige humor. Geweldig vermaak op alle niveaus.

En de gastvrijheid van Glenfiddich kende vanavond geen grenzen. Terwijl we afscheid namen van de sympathieke ambassadeur en de mensen van het PR-bureau (die prima werk leverden, zoals steeds), kregen we nog een geschenk in de handen geduwd: een fles Glenfiddich Project XX. Wait, what? Een fles whisky? Cadeau? Dat had u niet moeten doen (maar ik ben blij dat u het gedaan heeft, want zoals ik al eerder zei, het was mijn favoriet van de reeks tot nu toe).

Ik keerde huiswaarts met mijn geschenk, het flesrestje Fire & Cane dat ik had gebedeld (voor de Rambling, uiteraard) en maakte een mental note. Mijn volgende trip naar Schotland zal sowieso een bezoek aan Glenfiddich bevatten.

A big thank you to Mr Thomson of Glenfiddich, Mrs Claude, Anke & Sven for a great tasting experience.

May the Malt be with you!





  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4270

The Whisky Mercenary bij PROOF

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, oktober 14, 2018 08:31:46

Op dinsdag 9 oktober kwam Jürgen Vromans – beter bekend als The Whisky Mercenary – op bezoek in het Gentse PROOF om een aantal van zijn producten voor te stellen.

Jürgen is al heel lang begeesterd door elke sterke drank. Welk distillaat het ook moge weze, het voedt zijn passie. En dat merk je in de manier waarop hij komt vertellen over de dranken die zijn hart sneller doen slaan.

Maar eerst even een woordje over Jürgen zelve. Hij rolde bijna per ongeluk in het wereldje en werd al snel gevraagd om tastings aan elkaar te praten. Importeurs en verdelers vroegen hem vaak om een tasting te verzorgen of een stand te bemannen op menig festival. Hij werd steeds vaker ingehuurd en toen hij dan uiteindelijk besloot om zelf professioneel in het wereldje te stappen (eerst parttime, maar nu al even fulltime) was de naam ook snel gekozen.

Fast forward naar vandaag: hij is niet alleen onafhankelijke bottelaar van whisky, rum en gin, maar ook importeur van o.a. mezcal en armagnac. En vandaag wilde hij een – weliswaar kort, maar zeer leuk – overzicht bezorgen van wat hij zoals te bieden heeft.

De debatten warden geopend met een mezcal. U weet wel: dat Mexicaanse spul dat gestookt wordt van een agave (familie van de cactus). Veruit de bekendste mezcal is de blanco, maar Jürgen had voor ons een specialleke mee, namelijk een vatgerijpte.

Nucano Mezcal, Anejo, 40%

Ik heb niet echt iets met mezcal. Ik vind het een moeilijke drank, eerlijk gezegd. In mijn koffie gaat het nog net, maar puur? Neen, niet direct mijn ding.

Maar deze werd samengesteld met mezcal die 3 tot 5 jaar op vat had gelagerd, waardoor hij niet alleen een mooie kleurtje kreeg, maar bovendien een extra zoetje (vijg?) op de neus kreeg. De typische rook was zowel op de neus als in de smaak, maar vooraf in de afdronk heel erg aanwezig, samen met mokka en een zuurtje. Ik vond hem best aangenaam. 65 EUR.

Auchroisk 7 Year Old 2010, Limburg Dramclub, 53.5%

Dit was al de 7e clubbotteling van deze Duitse jongens, bekende van het beruchte whiskyfestival in Limburg (Duitsland), waar ik dit jaar voor het eerst naartoe ging. Geweldig festival, maar dit terzijde.

Deze Auchroisk – een minder bekende malt, absoluut – was een stinkertje, als u het mij vraagt. Plantenwortels, bouillon, koude koffie en flink wat toffee en kamfer. Niet alledaags. Op smaak was hij zoet met een hoek af. En te bedenken dat dit een first fill oloroso sherryvat geweest is. Bizar! 80 EUR.

Bruichladdich 12 Year Old 2005, The Whisky Mercenary, 52.6%

Het was een blij weerzien met deze Laddie, met het grappige label van Jürgen als biker uit Sons of Anarchy. Ja, die labels zijn in een zatte bui tot stand gekomen, zoveel is zeker.

Een zoete neus met iets van citrus, babykots (geen offnote), zoete mout en amper rook. Op smaak was hij erg spirit driven wat hem heel erg lekker maakte. Lekker rokerige afdronk. Een toppertje. 115 EUR.

Na deze Laddie kregen de smaakpapillen een korte rustpauze, maar niet voor lang.

Wardhead 21 Year Old 1997, Liquid Treasures, 55.5%

Wardhead is ge-teaspoon­-de Glenfiddich. Het gerust gaat dat er een liter Balvenie aan een vat Glenfiddich wordt toegevoegd om de onafhankelijke botterlaars in de onmogelijkheid te stellen het vat als Glenfiddich single malt te bottlen (andersom wordt ge-teaspoon­-de Balvenie – dus met toevoeging van wat Glenfiddich – gebotteld onder de naam Burnside).

De neus is heerlijk fruitig op appels, banaan, kiwi met een florale hint en wat marsepein. Op smaak wordt hij zelfs wat snoeperig met drop, terwijl de afdronk nog een verrassend streepje woodsmoke presenteert. Stiekem vermoed ik dat dit gewoon Glenfiddich is, hoor. Maar wel een hele lekkere! 105 EUR.

Om af te ronden presenteerde Jürgen nog twee rums van eigen label, zij het wel The Rum Mercenary (met Jürgen als een soort gekke Jack Sparrow op het label, papegaai incluis).

Barbancourt 13 Year Old 2004, The Rum Mercenary, 49.3%

Deze rum uit Haïti had ik nog niet zo gek lang geleden al eens geproefd – en ook toen goed bevonden. Mijn tasting notes van Elexir d’Anvers en Galak Popri werden echter niet zo enthousiast onthaald, moet ik zeggen.

En toch blijf ik er bij. Deze rum is erg toegankelijk – daar waren we het wel allemaal over eens – en erg lekker. 81 EUR.

Monymusk 11 Year Old 2007, The Rum Mercenary, 52.5%

De Monymusk is een ietwat vreemde, droge rum uit Jamaica, die een pak moeilijker bleek dan de Barbancourt – en betrekkelijk atypisch is voor een Jamaicaanse rum tout court.

Hij was fruitig, maar met een hoek af. Denk ecoline of houtlijm met wat Turks Fruit. Op smaak kwam daar nog wat menthol aan te pas, maar hij was verrassend droog. Kamfer op de afdronk. Niet meteen mijn ding, maar toch interessant. 55 EUR.

Nou, dat was weer een erg leuke en interessante avond vol lekkers en in goed gezelschap, dus keerde ik meer dan tevreden terug huiswaarts.

Bedankt voor de lekkere spirits, Jürgen. Bedankt voor de prima ontvangst, Nikkie & Timon. Tot de volgende!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4257

Japanse tasting bij PROOF

EventsGeplaatst door Mark Dermul ma, oktober 01, 2018 07:22:48

Het zat er al efkes aan te komen, maar donderdag 26 september was het eindelijk zover. Timon en Nikkie entertainde een zaal vol enthousiaste proevers op een tasting van Japanse drankjes. PROOF, uw try before you buy bar in hartje Gent, haalde hiervoor niet alleen whisky in huis. Integendeel, slechts 2 whisky’s stonden op het menu.

Dat Japanners een speciale cultuur hebben zal de meeste onder ons wel bekend zijn. Kaizen, voor de kenners. Dat trekken ze door in alles wat ze doen: ambacht, kunst, … En dat is ook in hun dranken terug te vinden, of het nu sake, gin, whisky of iets anders is.

Als aperitiefje kregen we een gin van de betrekkelijk nieuwe Kyoto Distillery Co, nl. de Ki No Tea. Dit is een speciale, gelimiteerde editie van hun gin (de standaard gin heet Ki No Bi, wat zoveel betekent als de schoonheid van de seizoenen, als ik me goed herinner).

Ki No Tea, Kyoto Dry Gin, 45.1%

Deze gin is wel erg apart, moet ik zeggen – hij wijkt dan ook enorm af van de standaardgin (die overigens van gefermenteerde rijst wordt gestookt!). Dat heeft alles te maken met het feit dat hij – zoals de naam al aangeeft – infused werd met een speciale blend van verschillende Japanse thee.

De neus is erg vegetaal en groen op peterselie en rijst, terwijl de smaak naast het typisch Japanse citrusfruit yuzu ook nog wat rauwe bonen en groene thee offreert. De afdronk is erg kort. Naar mijn mening een acquired taste. We maakten er tevens nog een Gin & Tonic mee, gemixt met de Fever Tree Mediterranean. Maar dat vond ik zelf geen succes. Zoetzuur, metalig op appelsien en Dextro Energy tabletten. Misschien eens proberen met een andere tonic.

Miyamizu No Hanza, sake, Sakuramasamune, 15 à 16%

Ik weet niets van sake, behalve dat het een soort rijstwijn is die je zowel warm als koud kan schenken (tussen de 5°C en 45°C). Ik was dan ook maar wat blij met de uitgebreide info die onze gastheer hierover kon vertellen. De kwaliteit van sake wordt onder meer bepaald door de hoeveelheid ‘gepolijste’ rijstekorrels er in gaan. Voor een ‘gewone’ sake is dat zo’n 30%.

Een leuke, zoete neus op kweepeer, chocolade en dessertwijn, met een vreemde hint van rookworst (zij het wel erg kort). Op smaak vond ik het erg moeilijk me vast te pinnen, volgens mij notities. Ik heb enkel ‘zacht, zoet, erg toegankelijk maar onbenoembaar’ genoteerd. U bent er vet mee, ik weet het. Ik ook.

Junmaiginjo, sake, Sakuramasamune, 15 à 16%

Deze sake is van een hogere kwaliteit, waarbij 60% van de rijst gepolijst wordt. Blijkbaar heet dat de ‘milling rate’. In typisch Japanse no-nonsense stijl prijkt op het label duidelijk bij welk gerecht je deze best schenkt: ‘bonds well with beef’. Daarmee wordt ongetwijfeld verwezen naar die rotverwende koeien uit Kobe, die enkel donker bier te drinken krijgen, gras te eten en een godganse dag gemasseerd worden. Als ik reincarneer…

Op de neus was hij zoeter dan zijn voorganger en een tikkeltje romiger. Ja, volle body, maar weer moeilijk te benoemen voor mij. Ik moet eigenlijk vooral aan dessertwijn denken en zo gek blijkt dat niet te zijn.

Timon lastte een korte pauze in om de smaakpapillen even tot rust te laten komen, alvorens aan het whiskygedeelte te beginnen.

Hibiki Harmony Master’s Select, Suntory, 43%

Een Master Blender wordt in Japan hoger aangeschreven dan een Master Distiller en dat heeft alles te maken met het feit dat Japanners meer genieten van verfijnde dingen dan van rasechte smaakbommen waar wij – Westerlingen – meer pap van lusten. Een blend is voor de Japanner echt een kunstwerk en Hibiki is daar een prima belichaming van.

Dadels, pruimenlikeur, amandelen, bloemsuiker en een floraal element maken van deze neus een waar feest. Op smaak gaat dat nog een stapje verder. Donkerzoet fruit, abrikozenmarmelade en Oosterse kruiden (dat zal dan wel de mizunara zijn, zeker?). De lange finish is doorwrocht en evenwichtig, wat van deze Hibiki Master’s Select een absolute topper maakt.

Hakusu Distiller’s Reserve, Suntory, 43%

Eén van de malt whisky’s die in de Hibiki gaat is deze Hakushu single malt uit de forrest distillery aan de voet van wat wel eens de Japanse alpen wordt genoemd. Ik heb deze al vaak geproefd en het blijft telkens een fijn weerzien.

Een mooie, fruitige neus op appels en peren, druiven en limoen, maar met een (weliswaar erg zacht) streepje rook. Die turf zet zich op smaak veel prominenter door, samen met een pepertje. De afdronk is lekker lang met op het sterfbed nog een kleine lift door iets wat aan eucalyptus doet denken. Wat een heerlijke, mooi gebalanceerde malt is dit.

Nigori Yuzushu, ‘likeur’, 12.5%

Om af te sluiten – als digestief, zeg maar – had Timon nog een specialleke in de frigo staan. Deze drank is geen likeur, maar komt wel aardig in de buurt. Hij werd gemaakt van water, alcohol, yuzu, suiker en pruimen. Het label waarschuwt dat bezinksel (van de verse yuzuvrucht) op de bodem van de fles normaal is.

Op de neus kon ik de geur van Sunlight zeep niet wegdenken, hoe ik ook mijn best deed. Daarnaast Fanta Lemon, zoetzure Napoleon bonbons en een karrenvracht aan suiker. Op smaak was het meer van het zelfde – zoetzuur, sans de zeep, thank God – en erg fris. Ik zei wel degelijk ‘fris’, verwar dit aub niet met ‘lekker’. Maar wat een grappige ervaring. Frank, die naast me zat, grapte ‘Wortegemse doet dat beter.’ Ja, het had wel wat van een citroenjenever. Voor mij was het eerder de Japanse versie van de Bacardi Breezer, maar what fun! Zeker eens proberen.

Ja, ja, een topavondje, hoor! Ik had de whisky al wel geproefd, maar de andere drankjes waren niet voor me. En ik heb weer vanalles opgestoken. En veel gelachen in goed gezelschap. Kijk, daar doet een mens het toch voor?

Kakubin, Suntory Whisky, 80 proof (40%)

Terwijl iedereen afscheid nam, viel mijn oog op een ander Japans flesje op het schap. Deze Japanse klassieker stak mijn ogen uit, dus vroeg ik een glas.

Nu moet ik wel bekennen dat deze blend absoluut niet verfijnd was. De neus was best aangenaam, maar op smaak is dit een best scherp beestje. Maar je moet hem in zijn context zien. Dit is het type whisky dat in Japan voornamelijk – zo niet uitsluitend – wordt gebruikt om een mizuwari van te maken. Een glas vullen tot de rand met ijs, een goeie scheut van deze Kakubin en aanlengen met sodawater. Een tip voor volgende zomer.

Het was weer de moeite in PROOF, zoals steeds. Ik kijk alvast uit naar de volgende sessie!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4238

Niek’s 1974 Birthday Bash

EventsGeplaatst door Mark Dermul ma, september 17, 2018 06:56:49

‘Hey, Mark, ik zou voor mijn verjaardag een tasting willen geven aan vrienden en familie. Ik plan 7 flessen uit mijn geboortejaar open te trekken. Bij deze zijn jij en Sofie uitgenodigd’.

Nou, dat is wel een uitnodiging die ik niet zou afslaan. Niet alleen is Niek als meer dan twintig jaar één van mijn beste vrienden, maar bovendien zag ik het helemaal zitten om allemaal whisky, stuk voor stuk gedistilleerd in 1974, te proeven. Liquid history, noem je zoiets. Ik zag het al helemaal voor me: gezellig met het vrouwtje aan de tafel aanschuiven, niet zelf moeten presenteren, maar heerlijk genieten… Maar dat was zonder de waard gerekend.

‘Oh, ja, gij klapt dat wel aan elkaar voor mij zeker?’

Nu moet ik bekennen dat, mocht Niek het aan iemand anders gevraagd hebben, ik toch wel een beetje in mijn gat gebeten zou zijn geweest, dus deed ik het met heel veel plezier.

En plezier hebben we gehad, amai. Flink gelachen. En heerlijk spul geproefd. Een topavond, zoals u hieronder zal kunnen lezen.

Locatie was de prachtige Rolf Benz Lounge van Interieur Vanderwaerden op de vierde verdieping in de Ghelamco Arena – met zicht op het voetbalveld van AA Gent. Zeker een bezoekje waard, overigens.

Terwijl de genodigden druppelsgewijs binnenstroomden, schonk Niek een aperitiefje: 1808 Barely Legal Rum van de Illegal Tender Rum Company uit Australië, een flesje dat hij van zijn meeste recente reis had meegebracht. Deze ongerijpte rum heeft trouwens al wat mooie prijzen in de wacht gesleept. Leuke start van de avond.

Nadat iedereen geknuffeld en gekust had, kon ik – na een korte introductie door de jarige gastheer – aan de slag.

Alvorens de eerste whisky te schenken wilde ik wel eerst wat vertellen over zowel Niek als over 1974, kwestie van het thema van de avond niet uit de weg te gaan. Want 1974 was nu niet bepaald een topjaar. Immers, het was het jaar waarin enkele rampen zich hadden voltrokken: Turkish Airlines 981 stort neer, Turkse troepen bezetten Cyprus, Cycloon Tracy veegt het Australische Darwin van de kaart, ABBA wint het songfestival…

Gelukkig was het niet allemaal kommer en kwel. De Duitsers gaven de Hollanders lik op stuk in de Wereldbekerfinale, Queen brengt Niek’s favoriete nummer uit en Volkswagen lanceert de Golf als opvolger van de Kever (Willy – vader van Niek – reed in 1974 met zo’n Kever en Niek rijdt vandaag met een Golf, stel je voor… Sterker nog, Willy is van ’47 en Niek van ’74… spooky… daar bestaan complottheorieën over!). De eerste F-16 Fighting Falcon doorkruist de hemel.

Maar bovenal, in 1974 werden heel wat celebrities geboren. Denken we maar aan Joaquin Phoenix, Robbie Williams, Christian Bale, Leonardo Di Caprio en… tromgeroffel… mijn makker Niek Verniers.

Ja, Niek en ik hebben al heel wat watertjes doorzwommen. We zijn beiden verslingerd aan Star Wars en whisky – een geweldige combinatie. Zo hebben we samen al flink wat edities van FACTS achter de rug, waar we verantwoordelijk zijn voor de guest stars (en dus al flink wat avonturen met acteurs en actrices hebben beleefd – sommige niet voor publicatie vatbaar), trokken we samen al een paar keer naar Schotland en hebben we – met de hulp van zijn lieftallige eega en fotografe Ilse Everaert – een boekje geschreven over onze favoriete hobby.

Enfin, u begrijpt het al… we zijn onafscheidelijk, door dik en dun (waag het niet!). Maar na deze lyrische beschrijving van onze vriendschap vond ik het welletjes en werd het hoog tijd om aan de slag te gaan met de flessen, waarvan het goedje gedistilleerd in het jaar waarin Magda haar zoon op de wereld had gezet: 1974.

Glen Grant 5 Year Old 1974 – 40%

‘Zo maken ze hem niet meer, meneer’. Ge moogt gerust zijn. Deze ogenschijnlijk lichte en zeer toegankelijke whisky deed al snel menig wenkbrauw in appreciatie omhoog schieten. Ja, licht en toegankelijk, tuurlijk, wat had je dan gedacht. Maar heerlijk zoet en fruitig en een pak complexer dan zijn huidige tegenhanger. En na een half uurtje in het glas werd hij nog beter (toegegeven, na een uur was hij dood).

North Port – Brechin 1974/1993 – Gordon & Macphail Connoisseur’s Choice – 43%

Deze distilleerderij is al sinds 1983 gesloten en in 1990 werd er een supermarkt neergepoot. De whisky, die ondertussen langer op fles zat dan in het vat, was een specialleke. Een beetje een vuile jongen, hoewel we niet van een echte off-note konden spreken, maar het OBE loerde wel om het hoekje. Dat gezegd zijnde, vond ik ‘m verrassend fruitig en best lekker. Voor mij was het de op één na beste van de avond.

Benrinnes 1974/2008 - Gordon & Macphail Connoisseur’s Choice – 43%

We bleven nog even bij Gordon & Macphail en proefden een erg fruitige en zeer aangename Benrinnes die meer dan 3 decennia mocht slapen in de warehouses in Elgin alvorens onze smaakpapillen te verblijden. Trouwens, wist je dat Niek en Ilse de Benrinnes (een berg van 841 meter hoog) beklommen hebben en op de top zo’n drammetje hebben baasgemaakt? Zonder mij! Da’s lef hebben. Enfin, daar moeten we het tijdens de pauze maar even over hebben…

Na de pauze was het tijd voor de echte kleppers.

Macallan 23 Year Old 1974 – Hart Brothers – 43%

Hart Brothers werd opgericht in 1988. Toen ze hun tienjarig bestaan vierden – in 1998 dus – bottelden ze deze 23-jarige Macallan. Zoals te verwachten was, betrof het een zeer lekkere en erg fruitige maar toch een tikkeltje atypische whisky van deze Rolls Royce onder de Speysiders. Ik vond hem vooral erg consistent. Neus, smaak en finish lagen perfect in elkaars verlengde. Alle aanwezigen, ook Niek’s ouders en schoonouders, waren het er over eens: dit is een whisky die iedereen zal lusten.

Inchgower 36 Year Old 1974 – The Nectar of the Daily Drams – 47.3%

Nou, dit was voor mij de topper van de avond. Niet zozeer omdat het de oudste (qua rijping) van de avond was (hoewel dat natuurlijk wel het karakter van deze whisky gevormd heeft), maar omdat hij een absoluut geweldige smaaksensatie opleverde. Dit werkpaard produceert bijna uitsluitend voor de blenders, dus moet je wel uitwijken naar onafhankelijke bottelaars wil je deze malt proeven. Maar dat is meer dan de moeite waard.

Linkwood 30 Year Old 1974 – Rare Malts – 54.9%

De favoriet voor de meerderheid was deze 30-jarige Linkwood uit Diageo’s terecht volprezen Rare Malts reeks. Voor mij was het een blij weerzien. De enige whisky die ik eerder al had geproefd. En ja, dit is een geweldige topper en bovendien een whisky die een explosie van fruit vertoont als je er een paar druppeltjes water aan toevoegt, iets wat Niek liever niet doet, maar vanavond op mijn aanraden toch probeerde met een grote glimlach tot gevolg. Kijk eens aan…

Ledaig Vintage 1974 /1992 – 43%

U weet uiteraard dat Ledaig de geturfde versie van Tobermory is. Deze whisky – die wederom al langer op fles zit dan dat hij in het vat heeft doorgebracht – vertoonde op de neus echter geen spoortje rook meer. Integendeel, hij was erg fruitig en ronduit schitterend. Niemand had dat verwacht, ook Niek niet en ik al helemaal niet (want dan had ik ‘m niet achteraan op de tasting gezet). Maar een waardige afsluiter, zeker weten.

Het fijne aan deze line-up – afgezien van het feit dat het natuurlijk allemaal oude whisky is – was dat elke whisky van een erg goeie kwaliteit was. Er zat geen enkele whisky tussen die niet bekoorde. Geen enkele valse noot. 1974 mag dan misschien een rampjaar geweest zijn, whisky maken konden ze alleszins. Dat ik dit heb mogen meemaken (werken, ja!), zeg. Topavond.

Goeie whisky, goeie vrienden, goeie grappen… het zou zo maar de slogan van een goedkope blend kunnen zijn, maar het omschrijft de avond perfect.

Afsluiten deed ik met een kort (eigenlijk veel te lang) overzichtje van Niek’s whiskyreizen, waaruit duidelijk werd dat hij al meer distilleerderijen bezocht heeft – zowel in Schotland, maar ook in Japan en Australië – dan ik ooit in mijn leven zal doen (wat ik hem niet in dank afneem, ge moogt gerust zijn), wat aantoont dat Niek een kenner is (hoewel hij te bescheiden is om dit zelf toe te geven, hij noemt zichzelf gewoon liefhebber – my ass!). De enige reden waarom ik hem nog niet unfriend heb, is het feit dat hij meestal de reis begint en afsluit met Auchentoshan.

Alle gekheid op een stokje… Niek, bedankt makker. En niet alleen voor deze tasting uiteraard. You know what I mean, brother. Wij gaan nog veel herinneringen maken!

May the Malt be with you!

PS. Bedankt voor de foto’s, Rik!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4224

Wijndomein Waes

EventsGeplaatst door Mark Dermul di, september 04, 2018 21:41:59

Onder het motto ‘het moet niet altijd whisky zijn’ durf ik al wel eens over het spreekwoordelijke muurtje te loeren, zoals u weet. Naast meer dan 3500 whisky tasting notes staan er immers ook al enkele honderden andere drink notes op het blog. Zo ook wijn.

En misschien herinnert u zich deze nog: Waes Wit 2016 en Waes Rood 2015, twee wijnen van Wijndomein Waes uit Zwijnaarde. Welnu, afgelopen zondag – 26 augustus – hield Waes opendeur, dus trokken Dearly Beloved en ik er op uit om deze lokale wijnboer beter te leren kennen.

Het domein beschikt momenteel over 4 wijngaarden, maar enkel het veld van zo’n halve hectare waarmee het allemaal begon in 2005 wordt momenteel gebruikt voor de oogst. De andere velden zijn momenteel weliswaar beplant, maar de oogst hiervan laat nog even op zich wachten. Eens ook de druiven op die wijngaarden kunnen geplukt worden, zal de opbrengst maar liefst verachtvoudigen!

Waes heeft bewust gekozen voor resistente druivenrassen, wat de noodzaak voor pesticiden en andere sproeimiddelen drastisch naar beneden brengt. Voor hun witte wijnen maken ze gebruik van de rassen Solaris en Bianca, voor hun rode wijn is dat Rondo, Regent en Leon Millot.

Naast het Belgische klimaat – wat roet in het eten kan gooien indien het voorjaar te warm en de zomers te nat zijn – hebben de wijngaarden nog enkele andere vijanden: vogels, wespen en konijnen. De gevederde en gevleugelde vrienden pikken graag een druifje mee, terwijl de pluizige viervoeters maar wat graag aan de jonge stammen knagen. Vandaar dat alle wijnstokken grondig beschermd worden.

Tijdens onze rondleiding – met een prima uitleg door Benny Vandenberghe (die hier al jarenlang de handen uit de mouwen steekt – kregen we achtergrondinformatie over de druiven, het werk op de wijngaarden en hoe de productie verder in zijn werk gaat. Zo wordt gebruik gemaakt van trage persing (in verschillende etappes) en wordt de witte wijn opgevoed in inox tanks, terwijl de rode wijn enkele maanden wordt opgevoed op Amerikaanse en Europese eik.

Na afloop van de rondleiding werden we in de mogelijkheid gesteld om zowel de witte als de rode wijn te proeven, maar liefhebbers van een Brut Rosé kwamen ook aan hun trekken. Deze mousserende roze landwijn is helaas slechts heel beperkt beschikbaar en kon niet eens ter plekke gekocht worden. Deze wijn wordt immers ‘tussen soep en patatten’ gemaakt, wanneer de wijnboer hier tijd voor kan vrijmaken. Maar de meeste energie gaat dus naar de Waes Wit en Waes Rood.

En de wijnen doen het goed. Van de oplage van 2000 (van zowel wit als rood), die rond oktober verschijnt, is in december nog amper iets te vinden. Het feit dat de Waes Wit al 5 jaar op rij in de prijzen valt (4x goud en 1x zilver) zit daar ongetwijfeld voor iets tussen.

Overigens geniet Waes de appelatie Vlaamse Landwijn en heeft bovendien de Beschermde Geografische Aanduiding ‘100% Belgische Wijn’, wat impliceert dat de wijn uitsluitend gemaakt worden van druiven van eigen teelt.

Wij – Dearly Beloved en ikzelf – hebben een kleine voorraad liggen, maar hopen stiekem binnenkort nieuws te krijgen over de Brut Rosé. Die willen we wat graag op het menu zetten met de feestdagen!

Voor meer informatie over Wijndomein Waes, verwijs ik u graag door naar hun verzorgde website.

Wijndomein Waes
Sint Eloymeersch, Zwijnaarde
info@wijndomeinwaes.be





  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4204

ProefOlympics 2018 – Deelnemen is Winnen!

EventsGeplaatst door Mark Dermul di, juli 03, 2018 06:06:07

Vorig jaar naam ik voor het eerst deel aan de ProefOlympics (die toen al aan hun derde editie toe waren). Ik moet bekennen: het is aartsmoeilijk, maar wel bijzonder leuk.

Zo’n 85 deelnemers uit Nederland en België namen deel aan deze blinde proeverij, waarbij organisator Norbert Tebarts niet alleen een mooie line-up bedenkt en die naar de deelnemers stuurt (een paar weken op voorhand, gelukkig), maar bovendien elke dag een blogpost publiceert op Facebook die – zo wordt ons toch voorgehouden – enkele tips zou kunnen bevatten.

Tweede bekentenis: ik lees die nooit, want wil niet beïnvloed worden - en proef lang op voorhand (maar als ik mijn scores zo bekijk, zou ik dat misschien beter wel doen).

Vorig jaar eindigde ik op de 48e plaats met 234 punten. Mijn betrachting was om dit jaar beter te doen. Veel meer ambitie had ik niet, want ervaring leert dat blind proeven echt wel bijzonder moeilijk is.

Ik ga er niet veel meer woorden aan vuil maken, maar louter opsommen wat we uiteindelijk voor de kiezen kregen met daarachter (tussen haakjes) wat ik dacht dat ik geproefd had. Beloof me aub niet te hard te lachen. Ja, kijk maar… in vele gevallen zat ik blijkbaar met mijn sample op een andere planeet!

11 juni: GlenDronach 18 Year Old Allardice (Isle of Jura)
12 juni: Glenlivet 16 Year Old Nadurra (Braes of Glenlivet)
13 juni: Hakushu 18 Year Old (Monkey Shoulder – OMG…)
14 juni: Bruichladdich 16 Year Old 1993 Old Malt Cask (Glenkinchie – OMG…)
15 juni: Tullibardine 20 Year Old (Inchmurrin)
16 juni: Caol Ila 25 Year Old 1991 Cooper’s Choice (Lagavulin)

Na de eerste week wist ik al dat ik er niet veel van ging terecht brengen, dit jaar. Slechts een paar puntjes werden gesprokkeld en we belandden meteen aan de onderkant van de tabel.

18 juni: Hazelburn 9 Year Old 2007 Barolo (Auchroisk)
19 juni: Aultmore 5 Year Old Provenance Autumn (Blair Athol)
20 juni: Port Dundas 20 Year Old 1990 Single Grain (Elijah Craig)

Na 9 dagen was ik helemaal onderaan beland, op de allerlaatste plaats. Rode lantaarn. Ik weet dat ik al lekker spul geproefd heb, maar daar is mijn ego niks mee…

21 juni: Kilkerran Work in Progress VI Bourbon (Auchentoshan – het is niet waar, hé!!!)
22 juni: Ledaig 12 Year Old 2004 Gordon & Macphail (Ledaig)

Eindelijk! Ik pak 57 punten, wat de tweede score van de dag is. Ik stijg met stip in de tabel en krijg er weer zin in.

23 juni: Glen Scotia 1992 Coilltean (Isle of Jura)
25 juni: Fettercairn 28 Year Old 1988 Signatory Cask Strength Collection (Braeval)
26 juni: Kilchoman 100% Islay 7th Edition (Lagavulin)
27 juni: Old Forrester 12 Year Old 1984 Barrel Reserve (W.L. Weller)
28 juni: Arran 19 Year Old 1996 for The Nectar (Glenrothes)
29 juni: Clynelish 21 Year Old 1997 The Ultimate (Clynelish)

Ja! Op de voorlaatste dag pak ik de dagscore en heis ik mezelf terug naar de juiste kant van de tabel. Ik stijg met stip naar plaats 30, wat me aangenaam verrast. Nu maar hopen dat die laatste dag me niet helemaal terug naar beneden doet tuimelen. Immers, herinner u mijn ambitie: beter doen dan vorig jaar wil zeggen meer dan 234 punten scoren en hoger dan 48 eindigen.

30 juni: Macallan 24 Year Old 1988 Adelphi (Edradour – OMG…).

Tja, bij die laatste zat ik er (letterlijk en figuurlijk) mijlenver naast, maar dat weerhield me er niet van mijn ambitie waar te maken.

Eindresultaat: 40e plaats met 250 punten. Met 11 van de 18 die ik nog nooit eerder had geproefd, vind ik dat eigenlijk best wel meevallen.

Eindigen doe ik graag op exact dezelfde manier als vorig jaar.

Eén ding is zeker: de slogan van Norbert ‘Deelnemen is Winnen’ is meer dan terecht. Want ik heb echt lekkere dingen geproefd en mij reuze geamuseerd met de commentaren op Facebook tijdens de olympics. Ik zal dan ook met veel plezier deelnemen aan de volgende editie als ik daar de kans toe krijg.

Tot slot: een dikke proficiat aan Norbert voor het organiseren van deze Proefolympics. Het kan geen sinecure zijn om zo’n diverse line-up te verzinnen, aan te schaffen voor 85 man binnen een bepaald budget en er dan voor zorgen dat iedereen alles probleemloos en tijdig in de bus krijgt. Wat een organisatie! Well done.

PS. Het wordt hoog tijd om er toch eens een Auchentoshan in te steken, hoor!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4139

Talisker Tasting bij PROOF

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, juni 03, 2018 10:01:38

Woensdag 30 mei zakte ik af naar PROOF in hartje Gent, want Brand Ambassador Arno Dobbels zou ons doorheen een verticale tasting loodsen van één van mijn favoriete malts: Talisker.

Note to Diageo: pas uw labels maar aan. Talisker is niet langer ‘the only distillery on Skye’. Vervang ‘only’ door ‘oldest’. Torabhaig zal u dankbaar zijn.

Nu moet ik bekennen: ik had verwacht dat ik het meeste van wat geschonken zou worden al geproefd zou hebben – en dat bleek ook het geval. Ik had ze allemaal al eerder geproefd, zelfs. Maar het was een erg fijn weerzien, in een leuke setting met prima gezelschap. Wat wil je nog meer? En we begonnen met een wel erg leuke opener.

Het was een bijzonder zwoele avond. Toen ik rond 20u arriveerde, was het nog steeds een stevige 27°, wat niet bepaald single-malt-weer is, zeg maar. Gelukkig was er nog een plekje vrij naast het open venster, zodat we toch een beetje verkoeling kregen van een zachte bries over de Leie.

Onze gastheer had hier ook prima op geanticipeerd en begon de tasting niet met een Talisker malt, maar met een overheerlijke en erg verfrissende Rusty Nail.

Rusty Nail of Skye

Het is één van de meest eenvoudige cocktails die je je kan inbeelden. Schenk 2.5ml Drambuie en 2.5ml Talisker Skye over een aantal ijsblokjes en… voilà! Klaar! Het resultaat bewees eens te meer dan je – mits respect voor de ingrediënten (lees: gebruik goed spul, in casu single malt) – een heerlijke cocktail kan maken zonder dat je daarvoor een gebrevetteerde bartender hoeft te zijn. Wist je trouwens dat Drambuie een whisky-likeur is op basis van Talisker? Nee, je zal het niet op het label terugvinden, want Diageo – die niet de eigenaar is van deze likeur; dat is William Grant & Sons (en bovendien wordt hij gemaakt bij Morrison Bowmore Distillers in Springburn!) – laat het vermelden van de distilleerderij op het label niet toe. Enfin, een lange uitleg. Maar wel een erg leuke Skye-variant van de welbekende Rusty Nail.

Talisker Storm

Deze Storm, die in 2013 werd geïntroduceerd, is iets pikanter dan de reguliere 10 en verrassend complex met de nadruk op het zilte en de peper en minder op het zoete. Betaalbare kwaliteit.

Talisker 10 Year Old

De 10 behoeft natuurlijk geen introductie meer. Sinds hij werd geselecteerd om de Islands te vertegenwoordigen in de zogenaamde Classic Malts is hij een vaste waarde. En terecht. Het is en blijft een dijk van een malt. ‘Made by the Sea’ is natuurlijk wel een beetje bij zijn haar getrokken, want voor Talisker komt de geturfde malt van bij de Glen Ord Maltings. De gerst wordt dus gedroogd met turf van het vasteland. En de zeebries speelt uiteraard ook geen rol. Dat is een marketingpraatje. Immers, er liggen slechts een kleine 7000 vaten op Skye. De rest rijpt rustig op het vasteland. De verklaring is de fermentatie waarbij lokaal water wordt gebruikt en de vreemd gevormde lyne arms. Soit. Geweldige whisky, toch? Door de jaren heen is de Talisker 10 altijd prijs, altijd gewonnen.

Talisker Port Ruighe

De Port Ruighe (spreek uit ‘port-rie’) is opnieuwe een NAS-release, maar gefinished op – u raadt het al – portovaten. De naam verwijst overigens naar een belangrijke havenstad op Skye. Mooie toetsen van rood fruit, maar ook flink wat kruiden, verblijden de smaakpapillen. Dat gezegd zijnde is het mijn minst favoriete Talisker. Ik hou meer van de bourbongerijpte Talisker whisky.

Talisker 57° North

Eén van de weinige Talisker die niet op 45.8% alcohol werd gebotteld is deze 57° North – die verwijst naar de lattitude op dewelke de distilleerderij gelegen is op Skye. Het is ook geen vatsterkte, natuurlijk. Het is een commercieel gekozen ABV van 57%. Ah, ja. Benny omschreef hem als de 10 Year Old ‘met extra peper in zijn gat’. Da’s het minste wat je hiervan kan zeggen. Deze malt is absoluut geweldig en het was dan ook even schrikken te moeten vernemen van de Brand Ambassador dat deze niet langer geproduceerd wordt. Slachtoffer van zijn eigen succes? Snel nog wat flesjes inslaan is de boodschap.

Talisker 18 Year Old

Top of the bill was deze Talisker 18 Year Old. Ik proefde hem eerder in 2011 en nog eens in 2013. U begrijpt dat ik er erg op uit was deze nog eens aan de lippen te zetten. Wat een sexy malt! Hij heeft alle kenmerken van de klassieke 10, maar alles veel subtieler en zachter. Als een mooie vrouw in een zijden nachtkleed. Eerst kijken, dan proeven en dan… sorry, ik dwaal af.

Needless to say dat het weer een erg geslaagde avond was, waarbij Arno zich perfect aanpaste aan zijn publiek. Er zaten een aantal mensen bij voor wie single malt nog een betrekkelijk nieuwe ontdekkingstocht is, maar ook enkele doorgewinterde drammers. Het evenwicht tussen basisinformatie en anorak-info was even mooi als de balans van de Talisker zelve.

Traditiegetrouw werd aan het eind van de avond de top drie samengesteld door middel van handopsteking. De uitslag was absoluut voorspelbaar…

1e plaats: Talisker 18 Year Old
2e plaats: Talisker 57° North
3e plaats: Talisker 10 Year Old

Ik hoop dat PROOF nog meer van zulke leuke verticale tastings zal organiseren. Boeiende en erg gezellige avond, weeral.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4109

Keep Walking Masterclass

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, mei 20, 2018 09:54:08

Ik beken, ik liep al heel lang rond met het idee een tasting te organiseren met flessen van Johnnie Walker. Want dit wereldmerk wordt door menig whiskyliefhebber schuin bekeken. De schuldige is natuurlijk de Red Label, die – laten we eerlijk zijn – niet veel om het lijf heeft, ook als is het de best verkopende whisky ter wereld.

Maar Johnnie Walker is zoveel meer.

Geen enkele whiskyclub of bar had de ballen – excusez le mot – om zich aan de Striding Man uit Kilmarnock te wagen, dus… deed ik het maar zelf.

Op 18 mei organiseerde ik mijn Keep Walking Masterclass in de prachtige Rolf Benz Lounge in de Ghelamco Arena te Gent.

Ik wilde met deze tasting aantonen dat Johnnie Walker echt wel goed spul op de markt heeft en naar aanleiding van de reacties tijdens en na de tasting ben ik verheugd te kunnen zeggen dat ik in mijn opzet geslaagd ben.

Dit was de line-up:

Johnnie Walker Blender’s Batch Red Rye Finish
Johnnie Walker Blender’s Batch Rum Cask Finish
Johnnie Walker Blender’s Batch Espresso Roast
Johnnie Walker Swing
Johnnie Walker Swing Superior
Johnnie Walker Premier
Johnnie Walker Blue Label Ghost & Rare
en nog een leuke surprise aan het eind… lees verder!

De Red Rye Finish, zoals de naam doet vermoeden, is een erg drinkbare – en spotgoedkope! – blend, die een finish meekreeg op first fill vaten waar voorheen roggewhiskey op gerijpt had. Hij werd unaniem goedgekeurd. Wat een mooie entree. Ik was zelf ook heel aangenaam verrast.

De Rum Cask Finish begon erg gesloten, maar offreerde nadien mooie toetsen van geel fruit (vooral ananas) en had een pittige finish, terwijl de Espresso Roast heerlijke toetsen van chocolade en appelsien op de neus gaf.

Alle drie de Blender’s Batches waren prima drinkbaar op zich, maar doen het vooral uitstekend in een leuke cocktail – iets waarvoor ze immers speciaal samengesteld werden.

De Swing heeft een leuk verhaal, natuurlijk. Bedacht in 1932 door kleinzoon Alexander II, werd deze fles speciaal ontworpen om op de grote ocean liners geschonken te worden. Ongeacht de deining van het schip, konden de eersteklaspassagiers toch rustig genieten van hun dram, want de fles schommelt gezellig mee zonder om te vallen. Een erg smakelijk blend, hoor. Hoewel ik moet bekennen dat de vorige batch die ik proefde (uit 1978!) stukken beter was. Deze fles uit de jaren ’90 van de vorige eeuw moest alvast erg de duimen leggen aan de veel lekkerdere Swing Superior. Niet alleen is die op een iets hoger alcoholpercentage (43% tegenover 40%) gebotteld, het aandeel Islay whisky is ook groter en dat resulteerde in een meer gelaagde en pittigere whisky dan zijn ‘kleine broer’. Hij eindigde vanavond meer dan terecht op de derde plaats. Hoewel de Swing vandaag de dag nog steeds wordt geproduceerd, is dat niet het geval voor de Swing Superior, wat jammer is. Maar in veilingen kan je hem nog wel een tegen het lijf lopen.

Na de pauze proefden we eerst een botteling die enkel in Azië verkrijgbaar is. China, Taiwan, Japan, het zijn allemaal zeer belangrijke afzetmarkten voor Johnnie Walker en consoorten. De Johnnie Walker Premier is er zo eentje, die in 1995 voor het eerst verscheen. De samenstelling zou een reflectie moeten zijn van hoe de blend in de 19e Eeuw smaakte. En hoewel we daar enkel maar naar kunnen raden, was iedereen het er wel over eens dat hij bijzonder lekker was, wat hem meteen ook op de tweede plaats deed belanden.

Maar het moment suprème – althans, dat is wat de proevers dachten – kwam met de splinternieuwe Johnnie Walker Blue Label Ghost & Rare, die samengesteld is met whisky’s uit Brora, Pittyvaich en Cambus – alle drie gesloten, vandaar de Ghost – aangevuld met uitzonderlijke whisky’s (vandaar de Rare) uit Royal Lochnagar, Clynelish, Glenkinchie, Glenlossie en Cameronbrigde. En het mag gezegd… deze fles – die toch maar even 250 neurootjes moet kosten – is een absolute topwhisky. Het is een whisky waarvan je stil wordt. Niet voor niets eindigde deze – met voorsprong – op de eerste plek. Oh, ja… de Ghost & Rare II staat al in de steigers en heeft Port Ellen als hoofdrolspeler… Begin maar al te sparen.

De proevers waren flink onder de indruk, maar little did they know dat er hen nog een vloeibare verrassing stond te wachten. Niemand minder dan Arno Dobbels – Brand Ambassador van Diageo – was namelijk aanwezig op de tasting en had een klein flesje in een grote doos meegebracht. Toen hij onthulde welke whisky we nog als toemaatje geschonken zouden krijgen, vielen de monden (in vele gevallen letterlijk) open! Arno had namelijk de fantastische (maar best dure, met zijn prijskaartje van om en bij de 500 EUR) Johnnie Walker King George V meegebracht. Deze blend, die in 2007 op de markt kwam, is een eerbetoon aan de Royal Warrant die Johnnie Walker in 1934 ontving. En de whisky is samengesteld met oudere grains, Royal Lochnagar, het onvolprezen Cardhu en… Port Ellen.

Nou, nou, nou… hoe decadent kan je een Johnnie Walker Masterclass maken? Needless to say dat zij die erbij waren met een brede glimlach naar huis gingen. De oude boutade maakt haar naam weer helemaal waar: de afwezigen hadden ongelijk!

Wat mij nog het meest deugd deed was het feit dat verschillende mensen me kwamen vertellen dat ze deze tasting een eye-opener vonden, dat ze geen idee hadden dat Johnnie Walker zo’n prachtige whisky op de markt had en dat ze van plan waren om verder te kijken dan de Red Label. En dat is maar goed ook, want onze jongen uit Kilmarnock is na bijna 200 jaar nog altijd flink in de goeie richting aan het lopen.

Met dank aan Vanderwaerden om de Rolf Benz Lounge wederom ter beschikking te stellen (u moet daar echt eens gaan kijken, wat een prachtige salons!), aan Arno Dobbels voor de ongelooflijke verrassing, aan de bezoekers voor hun aanwezigheid en aan Dearly Beloved, mijn rots in de branding.

May the Malt be with you!

PS. U mag zich binnenkort aan mijn uitgebreide tasting notes verwachten op het blog.











  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4094

Exploring Sherry Casks – PROOF 25/04

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, mei 03, 2018 07:18:34

In september van vorig jaar was ik te gast op de ‘Scraping the Barrel’ tasting in PROOF. U kan het verslag hier nog eens rustig nalezen. Aan het einde van de tasting lieten we duidelijk verstaan dat we dit wel konden smaken. Dat was niet in dovemans oren gevallen. Op woensdag 25 april kwam de vervolgtasting onder de noemer ‘Exploring Sherry Casks’, waarbij we acht drankjes voorgeschoteld kregen. Vier sherry’s werden gepresenteerd (Fino, Amontillado, Oloroso en Pedro Ximénez) met een whisky ernaast die op zo’n sherryvat werd gerijpt of gefinished.

Dearly Beloved vergezeld me niet zo vaak naar zulke tastings, maar toen ze vernam dat het ook om sherry ging, vroeg ze me onmiddellijk om ook een zitje voor haar te reserveren. Niet bepaald een tête-à-tête, maar ik vond het erg fijn mijn betere helft erbij te hebben. Sherry lust ze wel, van de whisky nipte ze en de rest was voor mij.

Een boeiend setje stond voor ons klaar.

Laat ik u hieronder kort maar krachtig verblijden met de tasting notes van iemand die niets van sherry maar wel een beetje van whisky kent…

Lustau Fino Jarana – Very Dry Sherry – 15%

Het was een blij weerzien met deze Fino. Een neus vol geel fruit, flink wat boter en een licht zuurtje als van citrus. Op smaak kwam daar banaan bij, maar tevens een mooi zilt element. In de afdronk trok hij de mond helemaal droog, zoals je van een goeie Fino mag verwachten. 15 EUR.

Tomatin 12 Year Old, The Cuatro Series, Fino – 46%

Tomatin speelde enkele jaren geleden in op hetzelfde thema, door 4 whisky’s uit te brengen – vandaar Cuatro – op verschillende sherryvaten. Wij proefden – uiteraard – de Fino-versie. Die offreerde zoete appel en perzik op de neus, maar het ziltje randje was ook hier duidelijk waarneembaar. Op smaak vond ik hem al een pak minder fruitig dan de neus beloofde, maar hij was wel mooi kruidig. In de finish werd hij dan weer erg zoet en teven bijzonder drogend. 100 EUR.

Gonzales Byass 12 Year Old Vina AB Amontillado – 16.5%

Deze was ook erg leuk, hoor. Op de neus kreeg ik eerst babyadem, maar dan evolueerde erg snel naar fruitpap, gevolgd door mooie toetsen van vanille en citrus. De afdronk van deze sherry was bijzonder zacht en licht drogend. 16 EUR.

Goldlys 12 Year Old Amontillado Finish, Cask #2635 – 43%

Deze Belgische whisky had heel wat tijd nodig om open te komen. Op de neus kreeg ik eerst niets dan houtkrullen en karamel, duidelijke kruiden van rogge en amper fruit. Dat was geen al te beste start. Na enkele minuten wordt het wel beter, maar top wordt hij echter nooit. Op smaak is hij licht romig en mierzoet. Eerst anijs, dan chocolade. De afdronk is licht bitter. Maar kapot ben ik hier niet van. 62 EUR.

César Florido Oloroso, cask sample – 16-18%

De foto spreekt boekdelen. Geen glazen fles met indrukwekkend label, maar een plastieken litertje waarin Timon en Nikkie zelf – ter plekke – een cask sample aftapten van deze oudste bodega in Chipiona. Heerlijke, donkerzoete neus op appelsien, noten, chocolade en leder. Licht droog, terwijl hij op smaak net zoet, rond en rijk is. In de afdronk krijg ik een zoetzure toets en lichte kruiden. Heerlijk. 16 EUR (voor een echte fles, welteverstaan).

Clynelish Distillers Edition 1992/2007 – 46%

Ah, Clynelish. Altijd lekker. En leuk als het een botteling is die je nog niet geproefd hebt (ik had die van het jaar erop en vond die oké, maar niet top). Heerlijk zoete, waxy en tegelijkertijd drogende neus op rozijnen, banaan en… niet lachen… klei! Op smaak is hij rond en best vettig, mondvullen, kruidig, zoet met de nadruk op noten. De afdronk is lang, zoet en kruidig. Toppertje. 95 EUR.

Perez Barquero PX – 15%

Pedro Ximénez is niet voor iedereen. Deze stroperige sherry – je kan er bijna een lepel in recht zetten – is mierzoet met een erg herbaal kantje. Denk maar aan Maggie bouillonblokjes. Het is zelfs dominant, waardoor ik de neus van deze PX niet echt top vind. Maar eens aan de lippen is het een explosie van Luikse siroop en donker fruit. Rabarberconfituur! De romige afdronk is lang en blijft zoet. Zet hier een bolletje vanille-ijs of een stukje blauwe kaas bij en het feest is compleet. 25 EUR.

Glenglassaugh PX Sherry Wood – 46%

Hola, dit is een interessante neus en heel anders dan wat ik al van Glenglassaugh heb gehad. Rond, zoet met flink wat kalisse, woodsmoke, kruiden en… rosbief! Umami neusje, met een zilt randje. Erg lekker. Op smaakt is hij evenzeer kruidig, maar zoeter dan verwacht, terwijl de lange, kruidige finish verraadt dat hij op kleine Quarter Casks rijpte alvorens gefinished te worden in een PX-vat. Aanrader! 62 EUR.

Opnieuw een erg leuke tasting en gezien het grote aantal combinatiemogelijkheden hoop ik dat er nog een derde (en vierde en….) aflevering komt.

Na afloop kreeg ik nog twee rums in de handen gestopt van Rasta Morris – u weet wel, Zotte Bert. Een 13-jarige Foursquare die ik echt top vond en een 20-jarige Caroni die me van mijn sokken blies. Ge moogt zeggen van Bert wat je wil, but he knows his stuff. Chapeau.

Door Gent by night kuieren met vrouwlief (allé, van de PROOF terug naar de parking) heeft wel iets. Ze mag nog mee.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4077
Volgende »