WhivieBlog

WhivieBlog

Whisky voor iedereen!

'Whivie' staat voor Whisky voor iedereen. Het is een site waarvan we hopen dat hij u zal helpen whisky in al zijn facetten te leren appreciëren. Je kan alle informatie terugvinden op onze website whivie.be en op deze blog publiceren we graag de laatste nieuwtjes alsook de tasting notes, evenementen en ga zo maar door. Uw suggesties zijn natuurlijk van harte welkom!

Global Spirits Expo – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, juni 23, 2017 07:28:49

Afgelopen zondag, 18 juni, zakte ik af naar het erg mooie San Marco Village op de Boomsesteenweg in Schelle om een bezoekje te brengen aan de allereerste editie van de Global Spirits Expo.

Ik was er onder de indruk van het aantal standhouders en van de producten die ze bij hadden. Ik heb, geloof ik, nog nooit zoveel gin bij elkaar gezien. En dat maakte het best moeilijk om te kiezen. Want hoeveel G&T kan je naar binnen kappen en dan nog veilig terug naar huis met de wagen? Niet al te veel, dus wikken en wegen was de boodschap.

Ik ging in alle eerlijkheid vooral voor de whisky, maar aan het einde van de dag stelde ik toch vast dat ik meer gin dan whisky had geproefd. Zou het kunnen dat het weer – dat zo’n 29° bleek te zijn – hier voor iets tussen zat? Ongetwijfeld. Dat verklaart wellicht ook waarom de opkomst wat lager lag dan je zou mogen verwachten. Want het was een groots opgezette beurs, prachtige locatie en toch vond ik de zalen wat aan de lege kant (ik was er van 14u tot 17u30). Dat is zeker niet aan de organisatie gelegen, want die heeft er echt alles aan gedaan om het iedereen naar de zin te maken. Het goede weer was zeker een ‘spelbreker’ in dit geval. Mijn enige twee puntjes van kritiek? De zaal was, hoewel smaakvol, erg donker, waardoor ik soms moeite had om te zien welk product werd aangeboden. Daarnaast vond ik het lastig dat er geen gewone bar beschikbaar was om tussendoor een frisdrank te nuttigen (er was wel voldoende plat water voorhanden op de tafels, toegegeven, maar een cola tussendoor had ik wel gelust).

Maar goed: wat hebben we geproefd en goed bevonden? Cotswold Gin, Brockmans Gin, Mister Y Gin (van eigen bodem), Dune Gin (ook Belgisch), Drunken Horse Gin (euh… yup, Belgisch!) maar ik was nog het meest (aangenaam) verrast met de verschillende Antwerpse gins van HAVN. Vooral de zilverkleurige ‘Copenhagen’ en de zwarte ‘Antwerpen’ vond ik erg, erg lekker. Daar ga ik toch zeker een fles van in huis halen. Hetzelfde kan zeker gezegd worden van de nieuwe Wagging Finger ‘Quercus Rubra Fino’ gin. Wederom een schot in de roos voor Erik Molenaar.

Op het vlak van whisky heb ik dus niet veel geproefd, maar wel één en ander in sample flesjes meegenomen om later te proeven, als de temperaturen weer wat gezakt zijn. Toch heb ik twee single malts geproefd. Ik vond de Highland Park Valkyrie erg goed meevallen (had lage verwachtingen, want HP is in mijn ervaring wat van zijn pluimen kwijtgeraakt de laatste jaren), maar de Strathisla 25 Year Old van Gordon & Macphail die ik bij Paul Druijve geschonken kreeg, was toch wel een prachtig dessertje. Maar de one for the road was een snoepje dat Jurgen – van het gelijknamige whiskyhuis – mij aanbood: A.D. Rattray’s Dufftown 33 years old 1982. Machtig lekker!

Ik keerde, gewapend met zo’n 20 samples en een vers flesje plat water voor onderweg, terug naar Gentbrugge, waar ik prompt op de zetel in slaap viel.

Proficiat, Boris en Dimitri, met een vlekkeloos georganiseerde beurs. Ik zal alleen maar blije gezichten. Hopelijk volgend jaar iets zachter weer, zodat jullie meer blije gezichten naar de expo kunnen lokken.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3697

Proefolympics 2017 – Deelnemen is Winnen

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, juni 22, 2017 07:28:48

Dat blind proeven geen sinecure is, weten we allemaal. Dat wordt ook bewezen door de Proefolympics, een ludieke blind tasting olympiade, ingericht door de sympathieke Nederlander Norbert Tebarts. In 2017 vonden de Proefolympics al voor de derde keer plaats. Voor mij was het de eerste keer dat ik deelnam.

Niet minder dan 18 samples (waarvan drie mystery drams, die iets anders dan Schotse single malt konden zijn) vielen ruimschoots op tijd in mijn brievenbus. Bedoeling was om regio, merk, leeftijd en alcoholpercentage te ontdekken en in te vullen op een handig opgezette website. Bovendien kon je ook een score geven aan het sample.

Niet minder dan 85 proefatleten namen deel, waaronder een tiental Belgen. Het eerste sample diende geproefd, gewikt en gewogen tegen maandag 29/05. Ik beken: ik had alles al veel eerder geproefd en klaargezet, want de drie olympische weken vielen – voor mij althans – samen met heel wat andere activiteiten. Ik wilde uiteraard niet riskeren om mijn resultaten een keertje te laat in te dienen. Maar ik volgde uiteraard wel elke dag de posts op Facebook, waar veel over en weer werd gegooid met hints, bedenkingen, meningen en gokjes.

De eerste whisky was fris en fruitig met veel banaan en vanille en een zuurtje op smaak. Ik dacht dat het een Balmenach ging zijn, maar het bleek te gaan om de Bunnahabhain 18 Year Old. OMG, van een slechte start gesproken! Whisky twee was mierzoet op wit fruit, citrus en gebak. Duidelijk een Lowlander, maar het was niet mijn geliefde Auchentoshan. Het om de Bladnoch 21 Year Old 1991 Riverstown. Deze bracht me naar de 18 plaats in het klassement, maar nadien ging het van kwaad naar erger. De eerste mystery dram – waarvan ik dacht dat het de Deense Braunstein single malt was – bleek de Glenalba 35 Year Old Sherry Cask Finish van Clydesdale. Bij nummer vier zat ik wel in de juiste regio en kwam ik qua alcoholpercentage en leeftijd dicht in de buurt, maar het was geen Aberlour, maar wel de Speyside 18 Year Old 1996 Old Particular Douglas Laing. Op dag 5 sloeg ik de bal weer helemaal mis. Ik dacht een Bowmore in mijn glas te hebben, maar het was de Clynelish 21 Year Old 1995 Signatory Vintage Cask Strength, ééntje die ik al geproefd had. Dju! En dag zes kregen we een heerlijke Port Charlotte PC 10 Tro Na Linntean, die ik verwarde met een jongere Kilkerran.

Daags nadien, bij de start van de tweede week, werd wel een Kilkerran WIP 6 Sherry Wood geschonken (die ik ook al eerder had geproefd), maar ik zat bij mijn gedachten op Jura. Dag 8 verwarde ik een Glen Grant 18 Year Old ‘In a Bluebell Wood’ Wemyss met een 10-jarige Balblair. Woensdag was het opnieuw een mystery dram. Ik kwam nu toch aardig in de buurt, want was van mening dat het een Thomas H Handy was, terwijl het in realiteit de Elijah Craig Barrel Proof Release #11 bleek te zijn. Hier kon ik toch weer wat punten scoren. Donderdag was andere koek. Ik herkende een Glenrothes van een jaar of 19, maar het bleek een Arran 18 Year Old 1996 Single Malts of Scotland. Vrijdag twijfelde ik tussen een Edradour en Hazelburn (tja, kun je nagaan…), maar het was de Aultmore 7 Year Old 2008 Port Cask The Maltman. Een erg verrassende en zeer lekkere whisky, hoor! De laatste whisky van de week bleek een Tomatin 19 Year Old 1996 Chieftain’s, terwijl ik wederom op Jura zat…

De laatste week begon ik met goeie moed, maar het mocht niet zijn. Hoe verklaar je in godsnaam dat ik denk een Springbank 10 in mijn glas te hebben, als het een Blair Athol 27 Year Old 1988 The Ultimate blijkt te zijn? Tijd om te herbronnen… Dinsdag had ik een heerlijke, jonge Ledaig voor mijn neus. Althans, dat is wat ik dacht. Maar het bleek de Lagavulin 12 Year Old 15th Release te zijn. Misschien dat de mystery dram mij weer op het rechte pad zou krijgen? Niet helemaal. Terwijl ik dacht aan Big Peat, dronk ik eigenlijk de Connemara Turf Mor. Het was al heel erg lang geleden dat ik deze nog had geproefd. Het einde was stillaan in zicht. Dat maakte mijn proefnotities er niet beter op, moet ik zeggen. Want de Ben Nevis 15 Year Old 1996 was voor mij een Blair Athol of een Glengoyne. En vrijdag was ik redelijk zeker dat ik een Kilkerran in mijn glas had (wat ik nog wijzigende naar Springbank omdat ik uit voorgaande als wist dat het geen Kilkerran kon zijn), maar het was de Tobermory 20 Year Old 1995 Valinch & Mallet. Pfff… ik begon een beetje moe te worden. Maar kom… nog eentje… En eindigen deden we wel in schoonheid. Niet dat ik het juist had – ik ging richting Aberlour of GlenDronach) – maar de whisky was wel geweldig. Het bleek de Glengoyne 25 Year Old te zijn. Zalige whisky.

Conclusie: Mijn score was op z’n zachts gezegd belabberd, al zeg ik het zelf. Niet één keer kon ik de whisky herkennen, hoewel ik (gelukkig) toch af en toe in de juiste regio zat en ook qua alcoholpercentage en leeftijd regelmatig in de buurt zat. Maar uiteindelijk belandde ik op de 48e plaats. Daar wil ik – ter mijne verdediging – wel aan toevoegen dat ik slechts 3 van de 18 drams reeds eerder had geproefd. Maar goed, het is gewoon verschrikkelijk moeilijk en ik heb veel respect voor degenen die er hoog scoorden en er meer dan eens boenk op zaten. Chapeau.

Maar één ding is zeker: de slogan van Norbert ‘Deelnemen is Winnen’ is meer dan terecht. Want ik heb echt lekkere dingen geproefd en mij reuze geamuseerd met de commentaren op Facebook tijdens de olympics. Ik zal dan ook met veel plezier deelnemen aan de volgende editie als ik daar de kans toe krijg.

Tot slot: een dikke proficiat aan Norbert voor het organiseren van deze Proefolympics. Het kan geen sinecure zijn om zo’n diverse line-up te verzinnen, aan te schaffen voor 85 man binnen een bepaald budget en er dan voor zorgen dat iedereen alles probleemloos en tijdig in de bus krijgt. Wat een organisatie! Well done.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3696

Bowmore Girl vs Toshan Man tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, juni 11, 2017 08:18:17

Het concept van deze tasting ontstond tijdens een ‘dronkenmansgesprek’ op het festival van de Maltclan in Halle. Jeroen Van Dyck – head honcho van de Maltlovers – dacht dat het wel leuk zou zijn om Rita Lindekens (de Glimlach van Huis Verloo en hevig Bowmore fan) te laten sparren met ondergetekende, notoir onnozelaar en verzamelaar (en liefhebber, godbetert) van Auchentoshan.

En zo werd de ‘battle’ geboren. Nu, ja, battle… het klinkt een beetje als strijden met ongelijke wapens, natuurlijk. En dat wisten we allemaal op voorhand, dus het was eerder een leuke boel dan een echte battle tussen deze twee distilleerderijen. Dat neemt niet weg dat ik – de Toshan Man – toch flink van leer zou trekken met drie Distillery Exclusives. Ik wilde mijn huid duur verkopen. En dat deed ik dan ook.

Er was flink wat volk afgezakt naar de Zurenborger in Berchem voor dit treffen. Na een korte introductie door Jeroen werd de aperitief geschonken. Blind welteverstaan. De commentaren op de gouden nectar waren erg uiteenlopend. De verassing was relatief groot toen bleek dat het op een Johnnie Walker Red Label uit 1973 ging.

En dan volgde de eerste battle. Linda presenteerde de Bowmore 10 Year Old Travel Retail ‘Inspired by the Devil’s Casks’, waartegenover ik een Auchentoshan 2006 Bordeaux Cask #201 Distillery Exclusive zette. Het mag gezegd: de Bowmore was erg lekker, terwijl de Auchentoshan in begin eerder herbaal was (en best een stinkertje) die tijd nodig had om open te komen.

Alvorens een pauze in te lassen, zetten we ook de tweede battle op tafel. Linda had deze keer gekozen voor en Bowmore 15 Year Old Laimrig, een sherry gerijpte, terwijl ik vriend en vijand verraste met een zalige Auchentoshan 2005 PX Cask #133 Distillery Exclusive. Beide whisky’s konden het publiek erg bekoren.

En na de pauze kwam de Bowmore 15 Year Old 1997 The Whiskyman oog in oog te staan met de Auchentoshan 2001 Bourbon Cask #50 Distillery Exclusive. Opnieuw een erg smaakvol duo dat de proevers in twee kampen verdeelde.

Het was zo’n leuke avond – dat wist ik al op voorhand, de spelers kennende – dat ik besloot om een extraatje te schenken, namelijk de nieuwste release van MMM Mark & Manny’s Malts. Hij was pas 3 dagen eerder gelanceerd en dus nog niet verzonden naar de kopers en bijgevolg in absolute avant-premiere te proeven. De Maverick 23 Year Old 1993 Blended Malt for MMM werd heel erg op prijs gesteld en ging aan het eind van de avond met de eerste plaats aan de haal. Ik hoef u niet te vertellen dat ik daar heel erg blij mee was. En de laatste flessen die we nog beschikbaar hadden vonden in de Zurenborger een nieuwe thuis.

Tijdens het napraten kwam ook nog een erg lekkere Double Barrel Bowmore/Ledaig van Douglas Laing op tafel. Ik weet niet wie deze fles had meegebracht, maar alleszins bedankt!

Een heel erg leuk concept, een fantastische sparring partner en een leuke gastheer, tof publiek en heerlijke whisky: what’s not to like? Dit moeten we nog eens doen!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3685

Kilchoman Tasting – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul di, mei 30, 2017 07:33:20

29° is nou niet bepaald een temperatuur om geturfde whisky te slurpen, maar als James Wills naar Gent afzakt, dan wil ik dat zeker niet missen. Bij de vorige twee ontmoetingen hebben we ons altijd prima vermaakt. Dus zakte ik, vergezeld van Ilse en Niek, af naar PROOF.

Blijkbaar waren wij niet de enigen die er zo over dachten, want de zaak zat afgeladen vol met vele bekende gezichten.

Om 20u stipt gaf James de aftrap en begon hij, terwijl de eerste dram werd rondgedeeld, met de relatief korte geschiedenis van de distilleerderij Kilchoman, opgericht in 2005 door zijn vader Anthony.

‘My father thinks he runs the distillery, my mother runs the distillery!’. De toon was wederom gezet.

Kilchoman Machir Bay, 46%

De eerte whisky die geschonken werd was de Kilchoman Machir Bay, een malt die samengesteld wordt uit 90% bourbongerijpe en 10% oloroso sherryvat gerijpte malt. De malt heeft een PPM van 50, wat even geturfd is als Ardbeg. Maar in het finale product is de ervaring toch heel anders. Hij is zacht en toegankelijk met mooie citrustoetsen.

Kilchoman Sanaig, 46%

De Sanaig is dezelfde spirit, maar de verhoudingen zijn toch anders. Hier gaat het om zo’n 30% bourbongerijpte en 70% sherrygerijpte malt. Voor de Sanaig wordt gebruikt gemaakt van oloroso hogsheads. Zowel de Machir Bay als de Sanaig maken deel uit van de core range en zijn dus ten allen tijden verkrijgbaar. Richtprijzen zijn 54 EUR en 66 EUR resp.

Om consistentie te hebben in het eindproduct vinden de mensen van Kilchoman het erg belangrijk om goede vaten te hebben. Om die consistentie te bewaken zijn ze afgestapt van het kopen van vaten via de Speyside Cooperage. Immers, daar worden vaten hersteld of samengesteld om soms wel 10 verschillende vaten. Dat zien ze bij deze jonge Ileach niet zitten.

Dus kopen ze hun vaten in zijn geheel en laten die ook op die manier leveren. James grapt over hun bourbonvaten die van Buffalo Trace komen: ‘We ship a lot of very expensive air’.

Kilchoman Loch Gorm 2017, 46%

De Loch Gorm is een erg populaire, jaarlijks wederkerende, gelimiteerde release. De editie 2017 betreft malt die in 2009 werd gedistilleerd en dus zo’n 8 jaar heeft gerijpt, in dit geval voor 100% op oloroso sherry butts. Een fles kost je zo’n 88 EUR.

Kilchoman 100% Islay 7th Edition, 50%

De 100% Islay wordt, zoals de naam al aangeeft, voor 100% on Islay gemaakt, van korrel tot borrel. Deze 7e editie is voor 100% gerijpt op bourbonvaten, maar James laat zich ontvallen dat de volgende editie wel eens iets helemaal anders zou kunnen worden. Deze malt werd in 2010 te slapen gelegd. In tegenstelling tot de andere releases wordt deze op 50% gebotteld. Ook dit is een jaarlijks wederkerende, gelimiteerde editie en kost zo’n 85 EUR.

James lastte een korte pauze in, om dan twee speciale cask samples boven te halen. Elk jaar lanceert Kilchoman namelijk ook een speciale Vintage die op één of ander vat gerijpt heeft. Dikwijls wordt dat op vatsterkte gelanceerd.

Voor 2017 zijn er twee speciale, erg gelimiteerde edities gepland, die rond oktober beschikbaar zullen zijn. Maar wij konden vanavond genieten van een preview, omdat James twee cask samples had meegebracht van vaten die voor die edities zullen gebruikt worden.

Kilchoman Bourbon Cask Sample 2009 (cask #27), approx 59%

Deze malt is gedistilleerd in 2009. Hoewel James het niet met zoveel woorden zegt, vermoeden we dat het vat reeds in de marrying tun verdwenen is om te huwen met enkele andere vaten. Immers, in oktober moet de Vintage 2009 – volledig bourbongerijpt – op de markt komen.

Op de neus krijg ik flink wat citrus, koord en zachte turf, maar op smaak komt daar ook flink wat aarde en een mooie florale toets bij. De finish is lang en kruidig. Als ik water toevoeg wordt hij zoeter en een pak toegankelijker met meer turf, iets van rottende planten (geen off-note!) en zelfs een hint van plasticine. Ik vond hem verdund beter. James liet ook verstaan dat het ABV van de finale botteling iets lager zal liggen, eerder tussen de 55 en 58%. Iets om naar uit te kijken!

Kilchoman Red Wine Cask Sample 2012 (cask #12/469), approx 59%

Kichoman op een wijnvat? Serieus? Hier was ik erg benieuwd naar, maar ik was absoluut niet teleurgesteld. Deze jonge malt, te slapen gelegd in juli 2012, zal dus 5 jaar rijpen op een Cabernet Sauvignon wijnvat. Het sample dat wij vanavond te proeven kregen rook eerder rumachtig op suikermelasse, aarde, hout en praliné. Op de neus was amper iets van de turf te ontdekken. Op smaak barstte hij van het rode fruit, houtskool en een licht bittertje als van een druivenpit. De finish was lang en kruidig. Ik vond hem erg apart, maar was er niet onmiddellijk kapot van, moet ik bekennen.

Maar…. Ik liet hem een dik kwartier ademen en keerde dan terug naar deze malt om hem te herontdekken als donkerzoet met rood fruit, gesuikerde en geroosterde noten, marshmallow en een hint van cuberdons. Echt geweldig. Dit wordt wellicht geen Kilchoman voor iedereen, maar ik vond hem de topper van de avond.

Wederom een erg geslaagde avond: een blij weerzien met enkele bekende gezichten, een leuke hernieuwde kennismaking met enkele Kilchoman releases én een heerlijk voorproefje van things to come en gezellig gekeuveld met James na de tasting (en ons geplande bezoek aan de distilleerderij besproken).

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3673

SMWS Tasting Halle – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul za, mei 13, 2017 09:55:20

De Scotch Malt Whisky Society – een uniek whiskygenootschap, opgericht in 1983, waarvan je lid moet worden om van hun single casks bottelingen te kunnen genieten (lees er hier meer over) – lanceerde in Halle de nieuwe outturn.

Plaats van het gebeuren was de gezellige whiskybar ’t Parlement, een prima kandidaat om in het partner bar programma te stappen. De tasting werd geleid door de woordvoerder van SMWS voor Nederland (in afwachting van een nieuw gezicht voor België): niemand minder dan de gerenommeerde Nederlandse whiskyauteur Hans Offringa.

Typisch voor de bottelingen van de SMWS is het feit dat ze allemaal dezelfde look hebben (die heel onlangs werd opgefrist en een extra kleurtje kreeg wat op het smaakprofiel wijst) en dat de distilleerderijen niet vermeld worden. In plaats daarvan krijgen ze een uniek nummer – waarbij het eerste cijfer verwijst naar de distilleerderij en het tweede naar de botteling (bv. 5.24 Frisky Whisky is de 24e botteling van een Auchentoshan om maar iets te noemen). Dat laatste is een gimmick, natuurlijk, want de lijst van de ondertussen meer dan 120 distilleerderijen is ondertussen makkelijk te vinden.

’t Parlement was goed volgelopen om kennis te maken met de nieuwe flessen van SMWS en de soft voiced gastspreker loodste ons met een dosis humor en veel informatie doorheen de line-up, die blind werd gepresenteerd. Na elke fles vroeg Hans het publiek om feedback en mochten we raden naar leeftijd, alcoholpercentage, regio en distilleerderij. De antwoorden waren verrassend accuraat, wat duidde op een kennerspubliek (of mensen die dringend hun lottocijfers aan mij mogen bezorgen).

SMWS 36.130 ‘Summer Wedding Happiness’ (Benrinnes 12 year old), 59,3%, 177 bts

De debatten werden geopend met een heerlijk zoete, 1st fill bourbon gerijpte, Benrinnes die op de neus kokos en Haribo-beertjes presenteerde. Hij bleef lekker zoet op smaak, met een klein bittertje en een middellange finish.

SMWS 10.115 ‘Free the Imagination’ (Bunnahabhain 10 year old), 62%, 202 bts

Turks Fruit, een karrenvracht aan perzik en een tikkeltje houtlijm maakten hier een neus van waar niet iedereen blij van werd. Op smaak had hij een scherpe kruidigheid, wat meringue en ook een groen kantje. Tuinkruiden. De afdronk was lang en kruidig. Wat niemand kon vermoeden – en zeker Chris was erg (on)aangenaam verrast – was dat dit een Bunnahabhain betrof. Erg verrassend. Maar zeker niet de topper van de avond en zelfs mijn minst favoriete uit deze line-up.

SMWS 35.186 ‘Pimms, punch and pavlova’ (Glen Moray 10 year old), 58,6%, 172 bts

Wie bedenkt die namen toch? Maar het was er wel boenk op. Wat de Pimms (chocoladekoekjes met zachte bodem, gevuld met appelsienmarmelade) waren erg prominent op de neus, evenals zoete boterbabbelaars. Punch had hij zeker ook. Hij kwam betrekkelijk gesherried over, maar de droge kruidigheid was te danken aan een virgin oak hogshead. Een verrassend mooie Glen Moray.

Tijdens de pauze bood Mina – de waardin van ’t Parlement – zonder verpinken haar samples aan ons aan. Een verkoudheid weerhield haar ervan om optimaal te genieten van de drams. Nou, Mina, jij mag in de toekomt altijd naast mij komen zitten, hoor. Bedankt!

SMWS 37.90 ‘The Path Less Trodden’ (Cragganmore 12 year old), 57,7%, 278 bts

Deze whisky was voor mij erg mysterieus, maar overheerlijk. Een erg zoete, maar herbale neus die niet onmiddellijk al zijn geheimen prijsgaf. Je moest hem wat tijd geven om open te komen. Peperkoek, rumrozijnen, jute en zelfs de schil van aardappelen gaven hem een erg gelaagde neus. Flink wat woodsmoke en zelfs iets wat me aan Oxo deed denken op smaak, maakte hem erg apart. Deze op virgin oak gerijpte Cragganmore viel terecht in de categorie ‘Deep, Rich & Dried Fruits’. Ik vond hem geweldig.

SMWS 3.264 ‘Bus garage by the machair’ (Bowmore 19 year old), 58,2%, 252 bts

Wel, wel, wel… dat is wat met noemt going out with a bang! Voor de afsluiter selecteerde Hans een prachtige Bowmore die maar liefst 19 rijpte en nog steeds een behoorlijk ABV kon voorleggen. De neus barstte van de vanille, grassen en turf, had wat verrassende plasticine op het palate en een mooie zilte afdronk. Ik beken dat ik aan Caol Ila dacht. Deze fles, oorspronkelijk bedoeld voor de Japanse markt, was de favoriet van de meeste aanwezigen en met recht en reden! En een leuke anekdote (althans voor mezelf): dit is de 3.000e whisky die ik proef. Ik had het slechter kunnen treffen!

Wat een topavond. Locatie, whisky en spreker waren allen voortreffelijk. Zelfs de man die naast mij regelmatig uitbarstte in een spontane aanzet van ‘happy birthday to you’ (terwijl er niemand aanwezig jarig was) viel nog best te pruimen (you know who you are!). Het mooiste aan de avond vond ik toch het feit dat Hans Offringa zelf duidelijk het meest genoot van de discussies die de whisky aan de tafels ontlokte. Hij verontschuldigde zich zelfs wanneer hij de gesprekken onderbrak om de volgende whisky aan te kondigen. Een Hollandse gentleman, het bestaat (maar daar zit zijn betere helft Becky ongetwijfeld voor veel tussen – ik weet zeker dat Hans me volmondig gelijk zou geven).

Even terug naar de SMWS… Deze internationale club met meer dan 25.000 leden in 8 landen biedt verschillende formules voor de leden.

Op www.smws.com kan je er alles over lezen.

In a nutshell:

GRATIS: Sample Subscription. Zo kan je kennis maken met deze club. Je krijgt toegang tot een beperkte selectie flessen die je kan aanschaffen (weliswaar iets duurder dan voor de betalende leden) en wordt op de hoogte gehouden van tastings en evenementen in je buurt.

61,50 GBP: Member. Je bent volwaardig lid en krijgt toegang tot de hele selectie single cask bottelingen, een lidkaart waarmee je ook in Leith en London de Society’s kan binnenwandelen, kortingen op drams die je nuttigt in Partner Bars over de hele wereld en een abonnement op het driemaandelijkse tijdschrift Unfiltered.

122 GBP: Member Pioneer. Je krijgt, naast alles van het Member pakket, bovendien een mooi welkomstpakket in de vorm van een doosje met 3x 10cl single cask whisky, 10 GBP korting op je eerste aankoop, een SMWS whiskyclub speld en een SMWS journal.

Wie van zichzelf al weet dat hij sowieso twee of drie flessen per jaar zal aanschaffen (Ikke! Ikke!), is zeker het best gediend met een betalend lidmaatschap. Het voorbeeld hieronder (ik weet het, het is weer een Auchentoshan…) maakt dit duidelijk.

Een dikke proficiat aan ’t Parlement voor weer een uitstekende whiskyavond. Ook een welgemeende dankuwel aan Hans en Becky, waarmee ik achteraf nog even kon napraten met een geweldige sherrygerijpte lamiek van brouwerij 3 Fonteinen (waarvoor dank, Frank!).

Ik kijk alvast uit naar onze volgende ontmoeting.

PS. 1. Op zondag 18 juni bestaat’t Parlement 5 jaar en dat wordt feestelijk gevierd van 14u tot 20u met allerhande hapjes, drankjes en meer van dat soort fratsen. Blokkeer uw agenda!

PS. 2. Een mijlpaal voor Whivie.be! Dankzij deze tasting heb ik nu 3.000 whisky's op de teller staan... zolang de lever mee wil, gaan we rustig (lustig?) door!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3658

Teeling Whiskey Tasting – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, april 28, 2017 07:33:41

Woensdag 5 april zakte een delegatie van Whivie af naar PROOF, de leukste ‘try before you buy’ bar in Gent en omstreken. Nikkie, Timon en Jeroen hadden Mark Halvey, sales manager van Teeling, naar Gent gehaald om enkele leuke flessen van deze nieuwe distilleerderij voor te stellen.

Nou ja, er was eigenlijk maar één fles bij die spul bevatte dat werd gestookt in de nieuwe distilleerderij op Newmarket in hartje Dublin. De andere flessen die Teeling momenteel vermarkt, zijn afkomstig van oude Cooley stocks. Toen Cooley in 2012 verkocht werd aan Beam-Suntory, bedong de Teeling familie het behoud van zo’n 36.000 vaten. Ze kunnen dus nog even verder, terwijl hun eigen spul langzaam maar zeker op leeftijd kan komen.

Timon begon zijn introductie, maar werd door ons brutaal maar goed bedoeld onderbroken door de inzet van Happy Birthday. Hij werd immers 31 die avond. Na onze korte muzikale intro was hij even de kluts kwijt, maar herpakte zich snel en rondde zijn voorstelling van Teeling en de spreker af en liet dan Mark aan het woord.

De debatten werden geopend met de Spirit of Dublin, de new make die in nieuwe distilleerderij in Dublin wordt gestookt van 50% gemoute en 50% ongemoute gerst. Heerlijk zacht en romig met een flink spicy afdronk. Het is een publiek geheim dat ik tuk ben op new make en deze komt zeker in de top tien. Hij is versneden naar 52,5% en kost 28 EUR (50cl).

De Teeling Small Batch is een blend die voor 75% uit grain en 25% uit moutwhiskey is samengesteld, gebottled op 46%. Hij kreeg een finish op rumvaten, wat hem een duidelijke twist van banaan en appelcake meegaf. Hij viel aan onze tafel best in de smaak, maar we waren nog niet van onze sokken geblazen. Maar voor 34 EUR zet je deze wel in je barkast, en dat is value for money.

De Teeling Single Grain, eveneens gebotteld op 46%, deed erg aan bourbon denken, maar dan met een zoete twist. Daar zullen de wijnvaten, waarop deze grain een finish kreeg, ongetwijfeld voor veel tussen zitten. Ook de drogende tannines in de kruidige afdronk zijn aan het hout toe te schrijven. Als ik hem proef, moet ik steeds aan Greenore denken. Een fles kost 43 EUR.

Vervolgens werd de Teeling Single Malt op tafel gezet, nog een oude bekende op 46%. Deze single malt werd samengesteld uit vaten van 9 tot zelfs 23 jaar oud, die gerijpt hadden op verschillende types wijn- en portovaten. Het resultaat, dat u 47 EUR zou kosten, is een smeuïge, maar kruidige whiskey die niet teleurstelt.

Voor de pauze kwam nog één whiskey aan bod, de Teeling Single Cask for the Nectar, een vat dat exclusief voor de Belux werd gebotteld ter ere van de tiende verjaardag van deze importeur. Gebotteld op 51,5% is deze zoete reus eerder tropisch van karakter op bigarreau-kersen en appelsien. Echt heerlijk fruitig, wat me doet vermoeden dat dit een stiekeme Bushmills is, crafted by Teeling. Kostprijs 79 EUR. Elke cent waard.

Na de pauze kwam een erg speciale botteling aan bod in absolute avant-première. De whiskey, gebotteld in maart 2017, zou immers pas over twee weken beschikbaar zijn Ierland en bedoeld voor een release in onze contreien in de week erop. Het feit alleen al dat ik door de marketingjongens van Teeling werd verzocht mijn Facebook post te verwijderen – binnen het half uur van online zetten, terwijl we nog in PROOF waren – maakt duidelijk Teeling deze nog even under wraps wilde houden. Dat is overigens ook de reden waarom u tot vandaag moest wachten op dit verslag.

De Teeling Brabazon Bottling (batch 01) is een vreemde whiskey, samengesteld uit allerlei sherryvaten, die zoetigheid combineert met een toefje verbrand rubber. Na de fruitbom kwam deze eerst absoluut niet goed over, maar it grows on you en redelijk snel ook. Hij is gebotteld op 49,5%.Na vijf minuten wikken en wegen kwam deze meteen bovenaan mijn lijstje van lekkerste spul tot nu toe. De fles, genaamd naar één of andere nobele onbekende (of in dit geval onbekende nobele), bevatte zo’n atypische whiskey… ik vond hem excentriek lekker! Bijzonder interessant. De fles zal zo'n 75 à 80 EUR gaan kosten.

Dat Teeling aan een revival bezig is, maken ze duidelijk met hun whiskey. Vanavond kregen we de derde in de reeks, de Teeling 14 Year Old Revival, gebotteld op 46%. Het unieke aan deze whiskey is dat hij, na een reguliere rijping op ex-bourbonvaten, een finish kreeg op zoete Pineau de Charentes-vaten. Het is de eerste en enige Ierse whiskey die op dat type vaten werd gefinished. Het resultaat is een erg zoete, maar bijzonder gevaarlijk drinkbare whiskey. Kostprijs is 120 EUR.

Let’s go out with a bang! – zal de gastheer gedacht hebben. Want we eindigden met de nieuwe Teeling 24 Year Old, de op één na oudste whiskey die de Dubliners al op de markt brachten (hun 33 Year Old is de oudste, maar kost ook een kleine 4000 EUR, dit volledig terzijde). Een mix van zowel bourbonvaten als Sauternes wijnvaten en een toefje geturfde mout in de mix, zorgt voor een caleidoscoop aan geuren en smaken en katapulteert deze meteen naar de top van het lijstje.

Zelfs op 46% is het een smaakbom die absoluut bekoort. Guimauve, geflambeerde bananen, rode bessen, nectarines, hij heeft het allemaal en meer… Maar eigenlijk is deze hors concours, want met een prijskaartje van 325 EUR kan ik me deze echt niet veroorloven.

Na afloop van deze geslaagde tasting praatten we nog even na met Mark Halvey alsook met de andere proevers, die voor een groot deel uit de usual supects bestond zoals Dersou, Bart, Luc en consoorten. Het was een fijn weerzien.

Ik maakte ook nog een leuk fotootje met Chris Boni, de actrice uit Thuis, die ook was afgezakt om haar jarige kleinzoon te feliciteren. Ze vertrouwde ons toe dat we onze spontane Happy Birthday song hadden ingezet op de minuut dat Timon 31 jaar geleden ter wereld was gekomen. Ah, geluk zit soms in kleine dingen.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3644

Qwhizky 2017 – verslagje

EventsGeplaatst door Mark Dermul wo, maart 29, 2017 05:09:41

Onze 6e editie van Qwhizky vond plaats in een prachtige zaal van de IJsbaan Kristallijn in Gent. Gewapend met 50 vragen en 5 whisky’s – en een prachtig prijzenpakket te danken aan onze gulle sponsors – verwelkomden we de ploegen die om de eer zouden gaan strijden.

Het was ook fijn om een nieuwe ploeg te mogen verwelkomen, maar we hopen toch dat we de volgende editie wat meer ploegen rond te tafel kunnen brengen. Heel wat clubs lieten het helaas afweten dit jaar, waardoor de opkomst lager lag dan we hadden gehoopt. Is het de moeilijkheidsgraad van onze quiz? Aan het prijzenpakket zal het zeker niet liggen. Enfin, geen erg, want we wilden ook zeker heel veel plezier maken (en als de reacties op de sociale media een referentie zijn, dan zijn we in dat opzet zeker geslaagd).

Traditiegetrouw zijn de titels van onze rondes betrekkelijk vaag. Het is dus best moeilijk in te schatten wanneer je best je Joker inzet, om de verdubbeling van de punten te verzekeren. Maar ook de Mystery Drams zijn steevast een grote uitdaging (ondanks het lijstje met tien distilleerderijen om de kwissers op weg te helpen).

De eerste ronde – Whisky Voor Iedereen – bleek meteen een moeilijke. De scores bleven wat achter en één Joker was – for lack of a better word – verspild. Tja, zo gaat dat soms. De tweede ronde – Schotse Strip Tease – was verrassend voor de meesten, maar werd ook als erg leuk ervaren. En er werd al beter gescoord.

De derde ronde – bij uitstek de meest populaire, want de meest ‘inschatbare’ wat betekent dat er flink wat Jokers doorgejaagd worden – is die van de Distilleerderijen. En ja, daar werd goed in gescoord. En na de derde ronde diende ook de puzzelronde afgegeven. Dit bestond dit jaar uit een tekening van een vat waarin de deelnemers de verschillende onderdelen correct moesten benoemen.

Na de pauze kwam ronde 4 – 3x6 genaamd – die verwees naar het Nummer van het Beest en handelde over allerhande whsiky’s die te maken hadden met de duivel.

De laatste ronde – Wereldse Whisky Weetjes – zat weer boordevol leuke anekdotes en wetenswaardigheden. En hoewel we reeds een kloof zagen tussen de eerste twee ploegen en de anderen, bleef het voor die koplopers wel spannend tot het allerlaatste moment.

Het was enkel en alleen te danken aan de Mystery Drams dat de ploeg, die lang tweedes stond, plots toch naar de eerste stek doorstootte en uiteindelijk met de winst aan de haal ging. Proficiat aan de mannen van Dramit, die Qwhizky 2017 op hun naam zetten.

Grappig was wel dat iedereen het er over eens was dat de whisky’s dit jaar van lekker tot erg lekker ging en dat de line-up voor ieder wat wils was en erg uiteenlopend qua smakenpallet. Groot was dan ook de verwondering toen de whisky’s bekend werden gemaakt en het stuk voor stuk Auchentoshan bleek te zijn. Hilariteit alom.

Na de prijsuitreiking werd nog wat nagepraat en kregen we flink wat complimenten, wat ons erg veel plezier doet.

Langs deze weg wil ik iedereen – deelnemers en sponsors – van harte bedanken, maar ook Niek (die de kwis voor meer dan 90% in elkaar gestoken heeft), Ilse en Sofie (die de gracieuze whisky serveersters van dienst waren) en de uitbaters van de IJsbaan Kristallijn die ons zulk een warm welkom boden.

Het was een leuke, leerzame en lekkere avond!

Noteer nu alvast de datum voor Qwhizky 7: vrijdag 23 maart 2018. Tot dan!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3609

Chris’ 1973 Verjaardagstasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul za, maart 25, 2017 09:50:44

Het was al voor de elfde keer dat Zijne Hoogheid Chris Lauriers – bekend van de Maltclan, notoir Bunnahabhain liefhebber en onverbeterbaar goedlachse vriend – zijn verjaardagstasting organiseerde. Hij laat de gelukkige aanwezigen dan telkens genieten van flessen uit zijn geboortejaar, iets wat je toch niet zo vaak mee tegenkomt.

Plaats van het gebeuren was het onvolprezen (nou, ja) ’t Parlement, een oergezellig whisky- en bierparadijs in hartje Halle, waar we traditiegetrouw erg warm worden onthaald door Mina en Frank.

Al even traditiegetrouw had Chris geen boekje voorbereid (de grappen over zijn typfoutjes zijn blijkbaar nog steeds niet verteerd) en werden de flessen blind geproefd.

We begonnen niet met een whisky, maar met een Calvados – én wat voor één! Comte Louis de Lauriston, een 35-jaar lang gerijpte om 42%, was meteen een schot in de roos. Mierzoet met een flinke bite, maar een zachte afdronk.

Dan werden de debatten geopend met een Miltonduff 23 Year Old 1973 Hart Brothers. Ik moet bekennen, hij kon me niet erg bekoren. Het begon redelijk braaf, maar zeker niet slecht, maar ging snel bergaf. Fris en zoet met een beetje paardenbloemen op de neus, ditto op smaak met een korte afdronk. Maar na een kwartiertje keerde ik even naar het glas terug. Dat was een big mistake. De dram was echt onfris geworden en rook naar vaaswater.

Maar niet getreurd, de tweede whisky werd al geschonken en die had een prachtige bronzen kleur. Donkerzoet op de neus met wat marsepein, een licht bittertje met donker fruit op smaak en een middellange afdronk waarin op het sterfbed wat hout doorschemert. Groot was mijn verbazing toen Chris plots de fles boven haalde. Het ging namelijk over de Auchentoshan 21 Year Old 1972, een botteling uit begin jaren ’90 van de vorige eeuw. Het was een versie die ik nog niet geproefd had, maar hij was echt onherkenbaar (en ik was niet de enige die die mening was toegedaan – gelukkig). Maar naarmate hij ademde werd hij echt nog beter en na een kwartier was het een heuse sherrybom in mijn glas.

De derde whisky, die eveneens een mooi kleurtje had, geurde van meet af aan heerlijk. Ananas, kiwi, kweepeer, vijgen en perensiroop op de neus, snoeperig zoet op smaak met wat munt en dan een heerlijk lange afdronk. Goh, die Glenfarclas 25 Year Old 1973 was een toppertje. Hij duikelde onmiddellijk mijn top drie in.

Whisky vier was een bleke jongen, maar wel erg fruitig op mandarijn met wat noten en varens, wat mooi verder werd gezet op smaak en eindigde in een middellange maar erg zoete afdronk. Ik vond hem echt lekker en toegankelijk en het alcoholpercentage was van die aard dat hij vlotjes naar binnen ging. Het bleek te gaan om de Tullibardine 32 Year Old 1973. Yup, die gaat ook de top drie in.

De vijfde en voorlaatste whisky was een echte smaakbom. Bitterzoet op citrus, maar tevens herbaal op planten en arendsvaren met een ietwat umami palet met wat munt en grapefruit en een bijzonder lange afdronk met een bittertje. Maar het alcoholpercentage maakte hem wel iets minder toegankelijk dan ik had gehoopt. En er wat water bij doen bracht geen soelaas. Hij werd een pak minder aromatisch. Desalniettemin een dijk van een whisky, hoor. Het bleek te gaan om de Glenlivet 23 Year Old 1973 Scott's Selection. Erg bijzonder.

Tot slot nog een single cask botteling op vatsterkte die erg in de smaak viel. Beginnend op wat houtlijm evolueerde de neus gauw naar donker fruit zoals rozijnen en vijgen met daarna wat chocolade; op smaak was het één en al donkerzoet op bessen, pruimen en iets van sinaasappelschillen terwijl de afdronk lang en kruidig was met wat hout op het sterfbed. De Glen Moray 36 Year Old 1973 Duncan Taylor bracht de zaal min of meer in vervoering.

Chris liet ons door middel van handopsteking een top drie samenstellen en ik moet zeggen dat mijn persoonlijke top drie (tussen haakjes) flink afweek van die van de groep.

1. Glen Moray (Glenfarclas)

2. Glenfarclas (Auchentoshan)

3. Glenlivet (Tullibardine)


Kent u de uitdrukking ‘het venijn zit in de staart’? Dat was hier zeker het geval. Chris haalde namelijk nog een heel speciale fles boven (er bestaat er maar één) van een vat Springbank, ter plekke afgevuld. Het first fill sherryvat, dat ligt te rijpen in warehouse 15, werd te slapen gelegd op 27 januari 2006. De inhoud van de fles is dus 11 jaar oud en heeft een ABV van 59,7% ABV. Het was een stinkertje en op smaak veel vuiler dan ik van Springbank gewend ben. Ik beken, ik heb hem zelfs niet helemaal uitgedronken. Maar wat een unieke belevenis, deze Springbank 11 Year Old 2006 Cask Sample.


En dat is een mooie samenvatting van heel deze verjaardagstasting, eigenlijk. Iedere keer opnieuw proef je zaken die je niet eerder tegen kwam en wellicht nooit meer tegen komt, in een bijzonder gezellige en goedlachse sfeer. En dat is de essentie van samen genieten van een goed glas.

Bedankt, Chris, dat ik er wederom bij mocht zijn. Ik neem je flauwe Auchentoshan grapjes er met plezier bij (en beraam stiekem mijn zoete wraak).

Zet me maar al op de lijst voor volgend jaar!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3605

Whiskyfestival Gent 2017 – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, maart 24, 2017 07:28:55

Afgelopen weekend was het weer zover: Gent werd overspoeld door whiskyliefhebbers die kennis wilden maken met de gouden nectar tijdens het Whiskyfestival. Traditiegetrouw zakten Niek, Ilse en ikzelf af naar het ICC op zondag, netjes afgeleverd door Dearly Beloved.

Het eerste wat opviel was de openheid. Er waren naar mijn mening minder stands, maar ze zagen er wel beter uit en de extra ruimte zorgde voor een rustiger gevoel. Het feit dat het op zondag ook wal kalmer is dan op zaterdag droeg daar zeker aan bij.

Gewapend met mijn sample-flesjes ging ik op jacht naar nieuwe dingen, die ik dan in de komende maanden kan proeven in de rust van het Whivie HQ (mijn burootje, dus), maar ik liet me ook enkele spullen ter plaatse welgevallen.

Al even traditiegetrouw begon ik met een Auchentoshan, de 13-jarige van Provenance – kwestie van te beginnen met een aperitiefje. Die werd gevolg door een heerlijke Arran 19 Year Old 1997 Old Particular. We waren alvast goed begonnen. Ook de Glen Garioch Renaissance 2nd Chapter kon mij bekoren, maar je moest er wel wat geduld voor hebben.

Bij Anverness leerde ik enkele nieuwe dingen kennen van onder andere de Italiaanse bottelaar Valinch & Mallet. The South Shore 8 Year Old Islay Malt – een vermomde Lagavulin – vond ik best aangenaam.

Bij Jameson proefde ik de Black Barrel – de enige op de tafel die ik nog kende – maar die was een beetje te braaf naar mijn zin (ik had niet meer verwacht, maar toch). Maar op de tafel daarnaast vond ik een geweldige Glenlivet 18 Year Old single cask #59245, gebotteld in 2015.

Ondertussen kwamen we natuurlijk weer heel wat bekende gezichten tegen. Dat blijft één van de leukste elementen van zo’n festival, toch? En niet alleen om geanimeerd te praten over de pareltjes die ontdekt waren (‘die moet je zeker proeven!’). Maar je krijgt daar zo’n honger van! Dus trokken we naar het achterste gedeelde van de zaal waar Bart Messiaen en Guy Lippens zoals steeds enkele hapjes in elkaar boksen, gemaakt met en vergezeld door leuke whisky.

Een heerlijke carpaccio met Oban Little Bay, gerookte zalm met Talisker Port Ruighe, scampi vergezeld van de Goldlys Madeira Cask, het spek met de Macallan Amber… maar mijn favoriet was toch de eend met de Glenfarclas 15. Die was erg lekker.

Nadat er een gezond bodempje op de maag was gelegd, konden we opnieuw aan de slag. Bij BenRiach proefde één van de lekkerste whisky’s van het hele festival. Een BenRiach 29 Year Old 1989 Peated/Oloroso. Wow, wat een dram!

Maar ook de Bunnahabhain 29 Year Old 1987 van Berry Bros & Rudd voor The Nectar was ronduit schitterend. Maar dan werd het toch stilaan tijd om op te houden met proeven, want de smaakpapillen geraakten verzadigd. Enkel voor nog een dessertje bij Douglas Laing zwichtten we. Een 10-jarige Port Charlotte, een 20 -jarige Bowmore en een 25-jarige Caol Ila. Huzzah!

Een 30-tal samples vonden hun weg naar mijn rugzak en zullen in de komende weken/maanden aan de tand worden gevoeld. Ik ben heel benieuwd naar de releases van Nantou en Box, moet ik bekennen.

Langs deze weg wik ik ook nog iedereen bedanken die mij zijn stem gegeven heeft voor Whisky Ambassador of the Year. Hoewel de titel (verdiend!) naa Eric Vermeire ging, ben ik zeker en vast al enorm vereerd met de nominatie. Het feit dat u op mij gestemd heeft, doet me veel plezier. Thx!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3604

Arne & Arnout 1975 Birthday Tasting – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, februari 17, 2017 07:40:33

Arne & Arnout 1975 Birthday Tasting – verslag

Arne en Arnout zijn twee whiskyvrienden die allebei in 1975 geboren zijn. Dat is een mooie kapstok waaraan ze elk jaar (dit was het derde jaar op rij) hun verjaardagstasting ophangen en we kunnen daar maar blij mee zijn, want dan worden er enkele juweeltjes uit dat jaar open gemaakt.

Dus met veel goesting zakte ik af naar Lebbeke waar in het proeflokaal van de shop Dram242 de tafel gedekt stond voor zo’n 20 whiskyliefhebbers.

De line-up was op z’n zachts gezegd impressive.

VAT 69

Banff 34 Year Old 1975 The Nectar of the Daily Dram

Dallas Dhu 29 Year Old 1975 Signatory Vintage Cask Strength Collection

Convalmore 31 Year Old 1975 Scott's Selection

St Magdalene (Linlithgow) 28 Year Old 1975 Signatory Vintage Dumpy

North Port-Brechin 26 Year Old 19675 Signatory Silent Stills

Cambus 36 Year Old 1975 Part des Anges

Na het aperitiefje – een VAT 69 uit 1975 die ik als fruitig en zacht, met appel maar ook een hint van OBE, ervoer, werd al een eerste klepper op tafel gezet. De Banff 1975 was voor mij een smoothie van appel en mandarijn met wat mango in de mix. Lekker krachtig op smaak met flink wat krijt en een licht bittertje waardoor hij me wat aan Clynelish deed denken.

De Dallas Dhu van Signatory was eenvoudig op wit fruit, maar zeker aangenaam. Op smaak kwam er een stevig pepertje aan te pas, terwijl de afdronk droog en mierzoet werd. De volgende in het rijtje was – voor mij althans – de topper van de avond. De Convalmore offreerde gedroogd fruit en guimauve op de neus, geel en wit fruit met flink wat peper en nootmuskaat op de tong en zou ik bijna als een calvados op steroïden kunnen omschrijven. Voor deze whisky alleen was het de verplaatsing waard!

De Linlithgow van Signatory – beter bekend als Saint Magdalene – begon betrekkelijk scherp op de neus, maar herstelde snel met zoet, waxy fruit en wat woodsmoke. Op smaak evolueerde dat naar bitterzoet, maar erg stevig, terwijl de afdronk bijzonder lang bleef hangen. Heerlijk! De North Port-Brechin, eveneens van Signatory, maar uit de Silent Stills reeks – kwam aardig in de buurt, met zijn zesty grapefruit op smaak. Enkel in de afdronk was hij een tikkeltje te bitter naar mijn smaak, waardoor hij uit mijn persoonlijke top drie duikelde. Eindigen deden Arne en Arnout met een oude single grain van Cambus, een gesloten Lowland distilleerderij. Vreemd genoeg prijkte er ‘Malt’ op het label… Hij kon me echter niet onmiddellijk bekoren, omdat ik iets floraal op de neus kreeg dat me aan vaaswater deed denken. Op smaak maakt hij veel goed. Popcorn, viooltjes en crème brûlée.

De top drie van de groep, samengesteld door middel van handopsteking, zag er als volgt uit (met mijn persoonlijke top drie er tussen haakjes achter):

1. Convalmore (Convalmore)

2. Linlithgow (Banff)

3. North Port-Brechin (Linlithgow)

Wie dacht dat het feestje dan al ten einde was… niet dus. Zowel Danny, Jonas als ikzelf hadden nog een dessertje bij. Danny presenteerde de Ardmore 19 Year Old 1997 for Maltclan, Jonas een Tobermory 19 Year Old Distillery Only (op sherry en absoluut zalig!) en ikzelf had de Arran 20 Year Old 1996 for MMM mee.

Ze werden alle drie erg gewaardeerd, wat wij natuurlijk ook op prijs stelden. Wat ik nog veel meer op prijs stelde, was de verklaring van Arne en Arnout dat ze nog voldoende voorraad uit 1975 hebben staan om nog minstens 5 jaar verder te doen… Nou, ik zie de uitnodigingen met veel plezier tegemoet!

Bedankt, heren, het was wederom geweldig!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3566

Mark's 47th Birthday Tasting - verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul za, februari 11, 2017 08:18:04

Naar jaarlijkse gewoonte organiseerde ik een birthday tasting, waarbij ik enkele leuke flessen uit mijn Auchentoshan-verzameling open trek. Dit jaar was het een tikkeltje anders, want ik wilde naast Auchentoshan (die natuurlijk goed vertegenwoordigd was) ook een paar andere dingen proeven.

De line-up zag er als volgt uit:

1. Westvleteren 12 Abtsbier

2. Clydebank Special Reserve

3. Auchentoshan 11 Year Old 2001 Hepburn’s Choice

4. Auchentoshan 12 Year Old QE II Crystal Decanter (bottled 1983)

5. Auchentoshan 21 Year Old 1991 Malts of Scotland

6. Auchentoshan 24 Year Old 1991 Asta Morris

7. Caol Ila 9 Year Old 2010 for MMM

8. Surprise-botteling: de nieuwste MMM in avant premiere.

Ik kon ook voor het eerst mijn verjaardagstasting in een uniek decor presenteren, namelijk de Rolf Benz Lounge in de Ghelamco Arena, het mooiste stadion van het land waar AA Gent zijn thuismatchen speelt.

Nou, ik speelde ook een thuismatch. Nadat de Westvleteren gedegusteerd werd, schonk ik als eerste whisky de Clydebank Special Reserve, een blend van de eigenaars van Auchentoshan, waar ook een tikkeltje Bowmore en graanwhisky verwerkt zit. Hij werd speciaal gebotteld voor 100 jaar scheepsindustrie. John Brown & Co startten namelijk hun werf in 1886 in de dokken van de Clyde en bouwden er schepen als de Royal Yacht Britannia en de Queen Elisabeth I en II. Het was helemaal geen slechte blend. Vooral de neus kon bekoren. Op smaak zat er toch een licht zepig kantje aan, het is waar.

De Hepburn’s Choice was een erg typische, grassige aperitief-stijl whisky met flink wat citrustonen, maar verre van groots. Dat kon dan weer wel gezegd worden van de geweldige 12-jarige die speciaal voor de Queen Elisabeth II op kristallen decanter werd gestoken. Toendertijd was de standaardbotteling een 10-jarige op bourbon, terwijl deze 12-jarige een mix was van bourbon en sherry – maar wel op 43% (tegenover de huidige versie op 40%). Iedereen was het er over eens: geweldige Toshan. Ik ben blij dat ik ‘m open gemaakt heb.

Ondertussen was mijn betere helft Sofie druk bezig in de kleine keuken om allerhande lekkere hapjes op tafel te zetten – waarvoor dank, lieverd! Dochter Amber en zoon Kobe waren ook van de partij en hielpen bij het serveren en schenken van de gouden nectar.

Zowel de bourbon-gerijpe single cask van Malts of Scotland als de sherry-gerijpte van Asta Morris vielen allebei erg in de smaak. Ze waren elk op hun eigen manier een smaakbom en het publiek was er unaniem erg over te spreken. Nou, ik ook!

Dan was het tijd om even buiten de lijntjes te kleuren en een heel andere whisky op tafel te zetten. Ik presenteerde eerst de laatste MMM-botteling van 2016, onze jonge Caol Ila. Het is – liet ik mij vertellen – een dijk van een whisky. Ik ben het er volkomen mee eens.

Maar het toetje van deze avond wast toch wel de nieuwste botteling van Mark & Manny’s Malts – de eerste in de Galaxy Series – die hier in absolute avant-première werd geproefd: de Arran 20 Year Old 1996, één van ’s werelds eerste (zoniet dé eerste) single cask Arran op die leeftijd en op vatsterkte, in dit geval 54,1%. Goh, wat een zalige whisky toch. Ook daar was het publiek het roerend mee eens.

Ik beleefde een fantastische verjaardag, dankzij de opkomst van zulke toffe mensen (op die ene Hollander na… Grapje, Manny, ik vind het super dat je er elk jaar bij bent!) die samen met mij genoten van heerlijke whisky en hapjes, in een uniek decor. Ook daarvoor een dikke merci aan het team van Interieur Vanderwaerden, die me toelieten hun geweldige lounge te gebruiken.

Ik kreeg tevens het compliment dat de lat elk jaar iets hoger ligt. Da’s fijn, maar maakt het mij anderzijds niet makkelijk. Wat ga ik dan volgend jaar doen? Ach, dat zijn zorgen voor later. Ik heb een heel jaar om geweldige flessen bij elkaar te zoeken om wederom een weergaloze Toshan Man Birthday Tasting in elkaar te boksen.

Tot volgend jaar!

May the Malt be with you!





  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3559

Star Wars Tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul wo, februari 01, 2017 07:32:49

‘Hey, Mark, ik organiseer een whiskytasting met Star Wars als thema. Interesse?’

Is dat een strikvraag? Toen ik leerde dat de line-up ook nog eens twee van mijn eigen Save Lars bottelingen zou bevatten – die ik zelf al een hele tijd niet meer had geproefd, want mijn flessen zijn allang one with the Force – hapte ik onmiddellijk toe.

Op vrijdag 28 januari zakte ik af naar Brecht voor een privé-tasting (we waren maar met 7 deelnemers, gastheer incluis), geleid door Sven Cipido.

Natuurlijk kon ik het niet laten van zelf een aperitief mee te pakken. Ik verraste de mensen in positieve zin met mijn Auchentoshan 24 Year Old 1991 Noble Oak, een heerlijke whisky van mijn favoriete merk. De toon was gezet!

De line-up die Sven had voorzien – en zou presenteren aan de hand van een leuke, Star Wars getinte Powerpoint presentatie – was deze:

1. Auchentoshan 24 Year Old 1989 Save Lars Whisky

2. Balmenach 14 Year Old 2001 Save Lars Whisky

3. Imperial 17 Year Old 1995 Lord of the Drams

4. GlenDronach 9 Year Old PX Cask ‘Darth Vader’

5. GlenDronach 12 Year Old Oloroso Cask ‘Yoda’

6. GlenDronach 10 Year Old PX Cask ‘Luke Skywalker’

Vooral die drie laatste flessen intrigeerden mij, natuurlijk, want die had ik nog niet geproefd. En ze zijn vandaag de dag ook niet meer zo makkelijk te vinden. Ze werden door GlenDronach gebotteld voor de Deense markt.

Nou, hoe dan ook, de Auchentoshan en Balmenach werden gesmaakt, maar de gastheer had zich er wel heel makkelijk vanaf gemaakt. Hij had namelijk in zijn presentatie mijn eigen Whisky Ramblings gestoken. Als ik dat had geweten, had ik mijn haar gekamd…


De Imperial kon ook bekoren, zeker in combinatie met de lekkere hapjes die Sven op tafel zette. Het feit ook dat we met zo’n kleine groep waren, maakte dat we intens konden ouwehoeren over de whisky en nog veel meer. Dat maakte deze tasting zo leuk.

Na de pauze was het dan tijd voor de drie GlenDronach waarop ik zat te wachten.

En ze waren alle drie heel erg lekker en genuanceerd. De verschillen waren overduidelijk, maar alle drie vielen ze erg in de smaak. Mijn voorkeur ging wel uit naar de Darth Vader, die geweldig donkerzoet, complex en gelaagd was.

Een dikke merci aan Sven voor de uitnodiging. Ik heb me reuze geamuseerd, vond het geweldig mijn eigen flessen nog eens te proeven en ben blij eindelijk die drie speciale GlenDronach geproefd te hebben.

May the Malt be with you!





  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3549

Maltclan festival – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, januari 27, 2017 19:39:55

Het werd hoog tijd dat ik dit festival – dat erg hoog wordt aangeschreven en in 2016 zelfs nog tot beste festival van België werd uitgeroepen – eens ging bezoeken. Het was immers al hun 8e editie en nog geen enkele keer was het mij gelukt af te zakken naar Halle; iets waar de organisatie mij meermaals fijntjes op wees.

Plaats van het gebeuren was Cultuurcentrum ’t Vondel te Halle, wat erg makkelijk bereikbaar was, want op slechts 10 minuten stappen van het station. Toen ik arriveerde waren de deuren nog maar een half uurtje open, maar het liep er al goed vol. Dat hoeft niet te verbazen, want er waren meer dan 500 verschillende whisky’s te proeven (alsook nog wat ander lekker spul). De hartelijke ontvangst door Zijne Hoogheid Chris Lauriers – sinds zijn bekroning tot Whisky Ambassadeur van het jaar 2015 weiger ik hem nog anders aan te spreken – deed me deugd. Het feit dat hij opende met een Auchentoshan-grapje (‘De stand van Auchentoshan is hier naar buiten, tweede straat rechts!’) bewees dat hij oprecht blij was mij te zien. Wederzijds, Majesteit, en mijn excuses dat het zo lang geduurd heeft.

Het was wederom fijn zoveel bekende gezichten te zien, wat garant stond voor het uitwisselen van ervaringen. Wat moet ik proeven, wat vond jij lekker, wat laat ik best aan me voorbij gaan? Dat maakt het festival zo gezellig en zelf een tikkeltje intiem. Nou ja, kan je over intiem spreken als de zaal zo rond 15u zodanig gevuld is dat je moet springen om naar adem te happen? Iets meer dan 500 bezoekers lieten zich de gouden nectar welgevallen.

Maar ook een groot aantal nieuwe mensen ontmoet, wat onze kleine whiskywereld alleen maar leuker maakt. En proeven, dat deden we met verve. Wat mij heel erg kon bekoren – en wellicht het hoogtepunt was van mijn (beperkte) proeverij, was de Glenturret 35 Year Old 1977 van Kintra. Man, wat een zalige whisky, zeg. Maar ook de Glen Garioch 15 Year Old Sherry Cask op vatsterkte was geweldig, om maar te zwijgen van de Arran 5 Year Old 2011 op sherry cask van A.D. Rattray. Ook mooi waren de Glenrothes 1970 van Taste Still en de Banff 1975 van Malts of Scotland, The Unknown 1980 van The Nectar en zalige Linkwood 8 Year Old 2008 van Signatory voor LMdW.

Helaas heb ik ook enkele dingen geproefd die gewoon oké of zelfs wat minder waren. Ik denk bijvoorbeeld aan de Wolfburn Aurora, de Glencadam Origin en de Gouden Carolus Sola Jerez. Maar ik proefde ook twee flessen die me ertoe aanzetten om de organisatie in niet mis te verstane bewoordingen ertoe aan te zetten om voor hun volgende editie kwispedoors te plaatsen. Voor de ongeïnitieerden; dat zin spuugemmers. Want verdorie, die Craiglodge 4 Year Old 2001 (een geturfde Loch Lomond) leek nergens naar. Niet veel later proefde ik nog de Loch Lomond 19 Year Old 1996 van het Duitse The Whisky Cask. Ik dacht ‘als een bottelaar het aandurft een single cask van Loch Lomond te bottelen, dan moet het toch goed zijn?’. Ik kwam erg, erg bedrogen uit.

Ook zeker te vermelden is de nieuwste botteling voor de club Maltclan zelve. Deze keer gingen ze voor een licht geturfde, maar stevige en romige Ardmore 19 Year Old 1997 uit de stallen van Gordon & Macphail. En hoewel ik er zeker van was dat de jongens van Maltclan een goeie keuze zouden maken, was het fijn dit ook te proeven. Een fles kost iets meer dan 100 EUR, maar ik vrees dat ze snel uitgeput zullen zijn. De flessen vlogen over de toonbank op het festival. U mag binnenkort een Rambling over deze Ardmore verwachten.


Ik nam ook nog een twintigtal samples mee naar het Whivie HQ om in de komende weken/maanden op mijn gemak te proeven. Zo kijk ik erg uit naar de single casks van Claxton’s, de Tomintoul Five Decades en een Ben Nevis 1996 die binnenkort zal verschijnen voor een Vlaamse club (later hierover meer, ze mogen het eerst zelf aankondigen, natuurlijk).


Kaasmeester Van Tricht, Chef Zonder Restaurant Inge en nog enkele andere stands maakten het ook boeiend om de whisky te combineren met voedsel. De heerlijke chocoladepralines van Inge ken ik natuurlijk al veel langer. De combinatie met kaas is mij niet onbekend, maar ik had de mogelijkheid om zowel nieuwe kaas als nieuwe whisky te ontdekken. Zo deed ik wat ideetjes op voor mijn volgende kaasschotel.

Tot slot wil ik nog een woord van dank uitspreken aan de crew van Cinoco, die ook wat mooie Auchentoshan bij had. Het blijft voor mij toch altijd een beetje thuiskomen. Een Auchentoshan 12 en ik voel me helemaal op mijn gemak. Bedankt, gasten, u weet wel waarom. Groeten van ‘de man met de witte kast’ (je moest er bij geweest zijn om deze te snappen, laat maar zitten).

Enfin, alles bij elkaar stoot ik mezelf nu wel voor het hoofd dat ik de eerste zeven edities gemist heb. Wat een leuke boel. Wat een toffe standhouders. Geen commerciële bullshit, geen babes (nou, ja) zonder brains, maar gepassioneerde mensen met kennis van zaken en een goed gevoel voor humor en een nog beter gevoel voor schenken zonder bottle pilot. Meer moet dat niet zijn.

Dit festival krijgt een vaste plek op de kalender!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3542

Jan’s Birthday Extravaganza

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, januari 22, 2017 09:09:08

Naar jaarlijkse gewoonte ontving ik ook dit jaar van mijn whiskygabber Jan de vraag om een verjaardagstasting voor hem te hosten. Nou, met plezier Jan!

Dit jaar wilde Jan wel eens iets speciaals. En die wens werd volgens mij wel mooi ingevuld. Niet alleen was het een aparte line-up – namelijk enkel whiskey uit de Verenigde Staten – maar ook de locatie was best uniek te noemen. Ik schakelde namelijk mijn connecties is om deze tasting te kunnen laten doorgaan in een uniek kader: de Rolf Benz Lounge in de Ghelamco Arena van AA Gent. Wat een geweldig zicht hadden we op het terrein, dat voor de gelegenheid gehuld was in een gouden gloed van de lampen die op het gras stonden; niet om het droog te houden, wel om het te doen groeien.

De Rolf Benz Lounge is schitterend ingericht met salons van deze Duitse meubelfabrikant en de gasten lieten zich dan ook zalig wegglijden in de kussens terwijl ze wachtten op de laatste proevers. De dames (die als bobetten waren meegekomen) werden door Jan’s betere helft verwend met hapjes en drankjes, terwijl Jan de proevers (waar ook enkele dames bij waren) uitnodigde om plaats te nemen aan de proeftafels.

En dan was het mijn beurt om de proevers doorheen deze leuke line-up (die door Jan werd samengesteld, by the way) heen te loodsen met de nodige uitleg.

Line-up:

1792 Small Batch

Eagle Rare 10 Year Old

Widow Jane 8 Year Old

John J Bowman Pioneer Spirit

Images of Bardstown ‘Main Street’ Malts of Scotland

Russell’s Reserve Single Barrel

Blanton’s Straight from the Barrel

Extra: Lock Stock & Barrel 13 Year Old Rye

Licht uit, projector aan, here we go!

De 1792 Small Batch is in de loop der jaren wat van uiterlijk veranderd. Begonnen als Ridgewood Reserve 1792 zag de producent zich verplicht te naam te wijzigen na een rechtszaak door Woodford Reserve. Dan werd het Ridgemont Reserve, maar dat bekte dan weer niet. Sinds 2015 heet deze elegante en zeer drinkbare bourbon gewoonweg 1792, verwijzend naar het jaar waarin Kentucky als 15e staat in het leven werd geroepen.

De Eagle Rare 10 Year Old van Buffalo Trace werd ervaren als een complexe, doch nog steeds heerlijk drinkbare Kentucky Straight Bourbon.

Het verhaal achter de Widow Jane 8 Year Old is interessant. De producent begon als likeur- en chocoladefabrikant en is pas laat begonnen met distilleren. De bourbon die momenteel op de markt is – en in single casks wordt verkocht – werd ingekocht bij een niet nader genoemde distilleerderij in Kentucky. Hij wordt versneden met mineraalrijk water uit de nabijgelegen Widow Jane grot en smaakt apart, maar groots. Zeer leuke whiskey.

De A. Smith Bowman distillery werd twee decennia geleden door Sazerac opgekocht en ondergebracht in een nieuw complex. Hun triple gedistilleerde bourbon is een eerbetoon aan John J Bowman, één van Amerika’s bekendere pioniers. Het bleek een zachte, bijna snoeperige bourbon en kon helaas lang niet iedereen bekoren. Een lichtgewicht.

Malts of Scotland, de bekende Duitse onafhankelijke bottelaar, heeft zich ook al een paar keer aan bourbon gewaagd, waaronder deze Images of Bardstown ‘Main Street’. Heerlijk complex en licht floraal op ondermeer cuberdons. MoS geeft de distilleerderij niet prijs, maar als ik een gokje zou wagen, zou ik zeggen Barton Distillery.

Jimmy Russell is al 60 jaar lang Master Distiller bij Wild Turkey. Hij heeft een aantal vaten in een apart warehouse te slapen gelegd die hij trots als single barrel bottelt onder de naam Russell’s Reserve Single Barrel. Een krachtige bourbon met een uitgesproken karakter.

Albert Blanton was één van de eerste werknemers van Buffalo Trace. Het was in zijn opdracht dat Building H werd bekleed met metalen wanden. Dit zorgt er voor dat de rijping, door de verhoogde temperatuur in het warehouse, veel sneller verloopt. Het resultaat is de Blanton’s Straight from the Barrel op vatsterkte. Het was trouwens Blanton die het idee van een single barrel als eerste lanceerde. De whisky was hands down de beste van de avond.

Hoewel de nuances in bourbon soms klein lijken, leerde deze line-up, waarin de whiskies effectief head-to-head konden worden geproefd, dat er wel degelijk verschillen zijn en dat je ze makkelijk kan opmerken. Zeer interessante line-up, moet ik zeggen. Proficiat Jan. Goeie keuze!

Maar om de avond af te sluiten, had de waard nog een speciaal fleske meegebracht. Deze was een 100% roggewhiskey. De Lock, Stock & Barrel 13 Year Old was lekker kruidig en apart en de verrassing van de avond. Hij tuimelde meteen de top drie binnen.

Die top drie, die ik traditiegetrouw door middel van handopsteking samenstel, zag er als volgt uit:

  1. Blanton’s Straight from the Barrel (32 punten)
  2. Lock, Stock & Barrel 13 Year old (27 punten)
  3. Widow Jane 8 Year Old (19 punten)

Bedankt, Jan, voor deze geweldige flessen en de oppotuniteit om je tasting aan elkaar te babbelen. Ik heb er zelf ook veel van opgestoken.

Bedankt, familie Van der Waerden, voor de warme ontvangst, ondersteuning en het ter beschikking stellen van de Rolf Benz Lounge.

Bedankt, vrienden, voor de bijzonder gezellig avond.

Benieuwd wat Jan zal bekokstoven voor zijn volgende verjaardag!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3536

Reza Tasting Veldegem IX

EventsGeplaatst door Mark Dermul ma, januari 02, 2017 07:33:29

Niet minder dan 9 keer mochten Inge, Jeroen en ikzelf al aantreden in het verre Veldegem om de Bende van Reza te vergasten op een leuke whisky tasting.

Het thema – Exit 2016 – paste perfect bij de datum (28/12) en de aanwezigen waren duidelijk in eindejaarstemming. Misschien had één en ander wel te maken met het feit dat ze wisten dat Inge ze weer zou gaan verwennen met allerlei heerlijke hapjes, die ze speciaal voor deze line-up in elkaar had gebokst.

Die line-up bestond uit volgende heerlijke flessen:

⦁ Irish 13 Year Old Single Malt Cadenhead

⦁ Compass Box The Peat Monster Signature Range

⦁ Arran Madeira Cask Finish

⦁ Port Askaig 8 Year Old

⦁ Benrinnes 20 Year Old 1995 Signatory Vintage

⦁ Clynelish 19 Year Old 1996 Signatory Vintage for The Bonding Dram

⦁ Ballechin 12 Year Old 2004 for the Flemish Tour

De Irish was zeer toegankelijk en een absolute kaarterswhisky. Ideaal om de smaakpapillen mee op gang te trekken en ze klaar te maken voor de Peat Monster van enfant terrible John Glaser. Maar het was de Arran Madeira Cask Finish die de lippen pas echt losmaakte. Deze werd unaniem goed gesmaakt en stond in menige top drie op het einde van de avond.

De Port Askaig verraste vriend en vijand met zijn ronde, smeuïge body. In tegenstelling tot eerdere bottelingen – die uitsluitend Caol Ila in vermomming waren – is deze Port Askaig 8 Year Old een onvervalste Lagavulin. Onmiddellijk daarna volgde een fruitbommetje in de vorm van de Benrinnes 1995.

De Clynelish 1996 was een onvervalste topper (en mijn persoonlijke favoriet van de avond), maar de fles die met de meeste aandacht aan de haal ging in een absoluut heerlijke finale was de Ballechin 2004 op sherryvat en op vatsterkte van de jongens van de Flemish Tour. Iedereen vond deze ronduit schitterend en apart dat hij probleemloos in de top drie van de avond werd gekatapulteerd.

Ook Inge had zich weer geweldig overtroffen met zalige kleine kunstwerkjes die de whisky’s compli- en complementeerden. Altijd een beetje feest.

Traditiegetrouw werd via handopsteking een top drie samengesteld. Dit was het resultaat van de Bende van Reza:

1. Clynelish 1996 : 31 punten

2. Ballechin 2004 : 26 punten (ondanks meer stemmen op nummer 1)

3. Benrinnes 1995 : 23 punten

Er werd nog gezellig nagekaart bij pot en pint en plannen werden gesmeed om voor de volgende editie – wat dan tenslotte de tiende zou zijn – iets heel speciaals in elkaar te boksen.

Daar zien wij alvast enorm naar uit!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3519

Diageo Masterclass 2016 – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, november 17, 2016 07:29:15

De Diageo Special Releases is steeds een leuk moment voor whiskyliefhebbers. Het is iets om naar uit te kijken. Niet zozeer omwille van de gelimiteerde oplage (en nog minder omwille van de maffe prijzen), maar dikwijls verschijnen hier juweeltjes die je anders niet zou kunnen proeven.

Ik keek dan ook enorm uit naar de Diageo Masterclass op zondag 7 november op Spirits in the Sky.

Echter: er werden slechts twee Special Releases gepresenteerd. Gelukkig waren het wel de twee kleppers waar iedereen naar uitkeek, zijnde de nieuwe Brora en Port Ellen. De overige drie, waarmee de Masterclass van start ging, waren Distiller’s Editions.

Dit was de line-up:

1. Dalwhinnie Distillers Edition 2000

2. Oban Distillers Edition 2001

3. Talisker Distillers Edition 2005

4. Brora 38 Year Old 15th Release

5. Port Ellen 37 Year Old 1978 16th Release

Helaas liet de presentatie van de Masterclass te wensen over. De Nederlandse Brand Ambassador gebruikte geen aanschouwelijke Powerpoint (‘ik hou meer van verhaaltjes’), presenteerde in ‘Hollands Engels’ omdat van de 31 aanwezigen er ‘slechts’ 30 Nederlandstalig waren en één Franstalige gast… maar wat vooral stoorde was het feit dat hij weinig tot veel te weinig informatie gaf. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat hij het publiek niet op de hand had. Een gemiste kans.

Voeg daar aan toe dat de samples die geschonken werden bovendien ‘te klein’ waren. Er werd nochtans gebruik gemaakt van een bottle pilot, maar het schenken werd onderbroken want ‘anders heb ik niet genoeg voor iedereen’. Dit leidde tot protest van de bezoekers (want na het schenken van heel de zaal bleef er nog een halve fles over! Gelukkig werd dit bijgestuurd tegen dat we aan de Brora en Port Ellen kwamen.

Dus een flink valse noot in deze Masterclass, het moet gezegd! We hebben dan ook ons beklag gedaan bij de organisatie (die hier uiteraard absoluut geen schuld treft, laat dat duidelijk zijn), die onze feedback ter harte nam.

Enfin… back to the whisky at hand! Want die mocht er wel wezen.

Ik zal binnenkort uitgebreide tasting notes publiceren van alle whisky’s uit deze Masterclass (ik heb immers nog samples te pakken gekregen), maar graag laat ik hier mijn eerste indrukken achter.

De Dalwhinnie was aangenaam zoet terwijl de Oban een obligaat zilt randje had (weliswaar erg bedeesd) en de Talisker flink wat appelsien en peper vertoonde. Alle DE’s bleven mooi overeind en waren absoluut lekkere whisky’s in hun genre. Maar u zit natuurlijk te wachten op informatie van de Brora en de Port Ellen natuurlijk. Laat ik beginnen met de prijs… kwestie van uw enthousiasme wat in toom te houden. De Brora zal u zo’n 1400 EUR kosten, terwijl je voor de Port Ellen net iets meer dan het dubbele zal moeten ophoesten. Duur? Jazeker! Lekker? Absoluut!

De Brora 38 Year Old 1977, gebotteld op 48,6%, is 2984 flessen sterk. Absoluut geweldige neus op dieselolie, remsporen, hints van mest, herfstbladeren na een flinke regnbui, flink farmy dus, maar met een mooie toest van munt. Op smaak gaat het nog een beetje verder op hetzelfde elan, met assen en zoethout, teer en parrafine. Iets van amandelen. De afdronk, die lekker lang is, laat je mond helemaal droog achter. Eén van de beste Brora die ik al proefde (toegegeven, dat zijn er nog niet zo veel). Het was ook meteen mijn favoriete whisky van deze Masterclass en bij uitbreiding van heel het festival!

De Port Ellen 37 Year Old 1978, gebotteld op 55,2%, is 2940 flessen sterk. Zeewater, citrus, hoestsiroop en wat plasticine op de neus, maar verrassend zacht. Op smaak, daarentegen, explodeert deze PE met flink wat rook en limoensap. Textbook Port Ellen, me dunkt, met flink wat rook in de erg lange afdronk. Opnieuw een fantastische release, hoewel ik de 7th en 9th Release nog altijd beter, ook al zijn die wat jonger. Dat neemt niet weg dat dit de tweede beste whisky van het festival was.

We kunnen concluderen dat we meer dan waar voor ons geld kregen, zoveel is zeker. Alleen spijtig van die valste noot tijdens de presentatie. Gelukkig deed dat geen afbreuk aan de smaaksensatie.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3473

Spirits in the Sky 2016 - verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul wo, november 16, 2016 07:21:16

Het weekend van 5 en 6 november was het Brusselse Thon hotel weer the place to be, want Spirits in the Sky, of kortweg SITS, is één van de (zoniet het!) beste whiskyfestivals in de Benelux. Afgezien van het feit dat het steeds een prettig weerzien is met heel wat bekende gezichten (you know who you are), valt er ook altijd wet lekkers te proeven, uiteraard.

Maar omdat ik het proeven wil beperken, ga ik steevast gewapend met sample flesjes. De meeste standhouders zijn het ondertussen gewoon, natuurlijk. Niet minder dan 45 samples verdwenen in de rugzak om in de komende weken (zeg maar maanden) aan de lippen te zetten en van tasting notes te voorzien.

Zo scoorde ik 4 Armorik (ik heb een zwak voor die Franse single malt), 4 Bowmore, 2 Caol Ila, de meeste bottelingen voor de 10e verjaardag van The Nectar, 3 Westland, 3 Glenturret, enkele malts uit de Signatory Cask Strength Collection, de laatste Isle of Jura, Kilkerran new make en enkele grains. Oh, ik zou hem bijna vergeten: de Auchentoshan 1997 van Blackadder, natuurlijk.

Maar zoals gezegd hebben we ook een aantal dingen geproefd. Ik maak hieronder een lijstje:

1. Chivas Regal 25 Year Old

2. Death’s Door Wondermint Snapps Liqueur

3. Fijian Rum 11 Year Old BBR

4. Panama Rum 12 Year Old BBR

5. Barbados Rum 10 Year Old BBR

6. Trinidad Rum 25 Year Old The Nectar

7. Bowmore 16 Year Old 2000 Signatory UCF cask 800092

8. Wemyss The Hive Batch Strength

9. Wemyss The Peat Chimney Batch Strength

10. Clynelish 1997 ‘The Highland Mariner’ Wemyss

11. Compass Box Three Year Old Deluxe

12. Glenfarclas £511.19s0d

13. The Epicurean

14. Glenrothes 25 Year Old 1990 XOP Douglas Laing

15. North British 50 Year Old 1963 DL Director’s Cut

16. Laphroaig 26 Year Old 1989 XOP Douglas Laing

17. Belsazar Vintage Rosé Vermouth

18. Kavalan Sherry Oak

19. Bowmore 9 Year Old Sherry Wood

20. Glenfiddich IPA

21. Arran 13 Year Old 2001 Private Cask #2001/872 for The Nectar

22. AR7 Ardbeg Elements of Islay

23. Bunnahabhain 2001 ‘Hickory Mollasses Glaze’ Wemyss

De Chivas was een vloeibaar dessert op de neus, maar op smaak viel hij wat vlak uit. Van Death’s Door had ik de lekkere new make en de zeer lekkere gin al geproefd, maar hun nieuwe Wondermint was toch heel apart. Vloeibare King muntjes. De rums van Berry Brothers dan. Terwijl de Panama uitstekend was, had de Barbados wat tijd nodig. Die van Fiji daarentegen… foute boel. We spoelden onze mond meteen na met de uitmuntende Trinidad 25 voor The nectar.

Er stond weer heel wat lekkers bij Signatory en ik kon niet weerstaan aan de Bowmore 2000. Aan de overzijde, bij Jacqueline van Wemyss, lieten we ons The Hive en The Peat Chimney – beiden de nieuwe Batch Strength botteling – welgevallen, maar de Clynelish 1997 was erg lekker. Eén van de beste whisky’s die ik zondag proefde.

Hetzelfde kan gezegd worden van de Three Year Old Deluxe van Compass Box – die ook Clynelish-driven mag genoemd worden. De Glenfarclas Family Casks met de vreemde naam (die verwijst naar het aankoopbedrag destijds) viel mee, maar was zeker niet uitzonderlijk. Hetzelfde kan gezegd worden van de Regional Lowland Malt van Douglas Laing The Epicurean. Mooie verpakking, maar daarmee is het meeste wel gezegd. Voornamelijk Auchentoshan, wat Glenkinchie en Aisla Bay maakten hem een beetje scherp. Ik was er niet zot van. Dat was ik echter wel – en nog geen klein beetje – van de andere drie bottelingen die we proefden, met name de Glenrothes 1990 en de Laphroaig 1989 uit de XOP reeks. Maar de North British 1963 Director’s Cut was wederom één van de highlights van dit festival.

Van 16u tot 17 nam ik ook deel aan de Masterclass van Diageo, waarop onder andere de nieuwe Brora en Port Ellen stonden geprogrammeerd. Daarover morgen meer. Dat verdient een apart verslagje…

Na de Masterclass keerden we nog even terug naar de zaal om afscheid te nemen. Uiteraard ging dat gepaard met nog een paar laatste glaasjes…

Ik was aangenaam verrast met de Belsazar Vintage Rosé Vermouth die het ongetwijfeld erg goed zal doen in de cocktailbars. De Kavalan Sherry Oak (geen Solist!) was een ontdekking, terwijl de nieuwe Bowmore 9 Year Old Sherrywood wat tegenviel.

De Glenfiddich IPA stelde flink teleur. Ik had daar al zoveel van gehoord (net als zijn broertje XX), maar bekoren deed hij absoluut niet. Ik liet de XX dan maar voor wat het was. De Arran Private Cask voor de Nectar was een mooie, maar afsluiten deden we met twee kleppers: de nieuwe Ardbeg Ar7 van Elements of Islay, op sherry gerijpt en de Bunnahabhain 2001 van Wemyss.

Ja, het was weer een feestje, zoveel is zeker. Mario en zijn team slagen er keer op keer in een geweldig festival neer te zetten waar de sfeer altijd goed zit. Editie 2017 staat al op de kalender genoteerd.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3472

Specialty Drinks at PROOF

EventsGeplaatst door Mark Dermul di, november 08, 2016 07:01:27

Nikkie, Timon en Jeroen waren erin geslaagd de felle Italiaanse brand ambassador van Specialty Drink – Mariella Romano – in huis te halen om ons kennis te laten maken met de range van Specialty Drinks. Met veel goesting zakte ik woensdag 2 november af naar PROOF in hartje Gent.

Misschien dat die naam Specialty Drinks u niet onmiddellijk veel zegt, maar als ik The Whisky Exchange en Elements of Islay noem, gaat er wellicht onmiddellijk een lichtje branden.

Het was overigens fijn om zoveel bekende gezichten te zien (Jan, Dirk, Joelle, Luc, Tom, Dennis, Kurt), maar eveneens tof om mensen te ontmoeten die voor het eerst langskwamen bij PROOF. Er was zelfs iemand bij die voor het eerst kennis maakte met whisky, stel je voor! Dit was nochtans geen tasting voor beginners, maar hij leek zich toch erg geamuseerd te hebben en onder de indruk te zijn geweest van de line-up. Dat hoeft niet te verbazen, natuurlijk, want dit was wat we aan de lippen gingen zetten:

Longmorn 24 Year Old 1990 Single Malts of Scotland

Port Askaig 8 Year Old

Port Askaig 16 Year Old

Elements of Islay PEAT

Elements of Islay Bw4 (Bowmore)

Elements of Islay Bw6 (Bowmore) als verrassing en in absolute avant-première!

Elements of Islay Lg6 (Lagavulin)

Na een bijzonder korte introductie van Jeroen (zo hebben we het graag), nam Mariella het woord. Ik moet zeggen, het was even schrikken. Haar met Italiaans accent doorspekt Engels was best verstaanbaar, maar de dame had een stem als een klok. Of een trompet, zelfs. Zo schetteren, damn! Een ware spraakwaterval. Maar ze sprak met passie, humor, overtuiging en ze wist waarover ze het had.

De debatten werden geopend met een single cask Speysider uit de Single Malts of Scotland reeks.

Longmorn 24 Year Old 1990, Single Malts of Scotland, hogshead #191954, 216 bts, 53,7%

Hij was wat snoeperig op de neus met toffee, carré confituur en wilde bloemen. Mierzoet op smaak, lekker olieachtig. Een marmelade van geel fruit. De finish was lekker lang en warm.

Ik vond het een schitterende opener (en bewaarde een flinke slok om de avond tevens mee af te sluiten).

Pakweg 143 EUR.

Port Askaig 8 Year Old, 45,8%

Deze nieuwe Port Askaig (Coal Ila in vermomming, maar dat wist u wellicht), nog maar net op de markt, werd op drinksterkte gebotteld, wat hem toegankelijker maakt dan zijn voorganger, de 100 Proof. Ik kreeg aarde, appels, heide en hooi op de neus met flink wat citroenzeste. Hij was best romig, maar had toch een zachte body. De rook speelde tweede viool en de finish was eerder kort.

Ik vond hem lekker, maar een beetje te braaf. Pakweg 49 EUR.

Port Askaig 16 Year Old, 45,8%Port Askaig 16 Year Old, 45,8%

Aha! Deze Port Askaig is een mix van 60% bourbon- en 40% sherrygerijpte Caol Ila. Lekker aromatische neus op peperkoek, noten, appelsienen en milde rook. De verzachtende invloed van de sherryvaten zorgde voor een complexe dram die me aan Cointreau op rook deed denken. Heerlijke lange finish.

Voor mij – en velen met mij, zo bleek op het einde van de avond – was dit de absolute topper van de avond. Zo’n 116 EUR. Die nam ik mee naar huis.

Elements of Islay PEAT, 45%

Ik proefde reeds de ‘full proof’ versie van deze nieuwe Elements of Islay, maar vanavond kregen we de PEAT op drinksterkte voorgeschoteld. Het is een vatting van twee distilleerderijen, maar Mariella mocht ons niet verklappen dewelke. Maar dit spul ruiken en proeven sterkt ons in het idee dat het om Laphroaig en Caol Ila gaat. Spek met flink wat zoetigheid op de neus, denk appelsien en chocolade. Op smaak was het meer van hetzelfde: chocolade, amandelen, gerookt spek met een zilt randje. Verrassend lange en rokerige finish.

Lekker, zeker, en een leuke introductie tot Islay whisky, maar ik vond de blended malt op vatsterkte beter. Zo’n 37 EUR.

Dan was het de hoogste tijd om een pauze in te lassen, want Mariella hield er een strak tempo op na.

Naast de blended malt PEAT worden er in deze reeks – in de leuke apothekersflesjes – ook single malts gebotteld. En de inhoud wordt aangeduid met een leuke verwijzing naar de periodieke tabel van de elementen. Mendeljev zou zich wellicht in zijn graf omgedraaid hebben, maar wij vinden het alvast spitsvondig. En voor de anoraks onder ons: alle info over deze bottelingen is te vinden op de bijzonder mooi vormgegeven website www.islay.com (en ik wil niet weten hoeveel Sukhinder Singh voor deze URL heeft neergeteld…).

Elements of Islay Bw4 (Bowmore), 51,6%

Deze vierde batch van Bowmore is een vatting van vier vaten, twee uit 1995 en twee uit 1996. Hij werd samengesteld door Oliver Chilton, head of development voor Specialty Drinks en dus Mariella’s rechtstreekse baas. Lekker zoet en tropisch op mandarijn, appels, banaan en mango. Op smaak bleef hij minstens even tropisch, maar op de finish was het echt uitbundig zoet. Oasis limonade op steroïden. Heerlijk!

Ik dacht lang dat hij in mijn top drie zou belanden, maar dat was buiten het extra drammetje gerekend dat Mariella dan bovenhaalde. Toch al 93 EUR voor dit flesje van 50cl.

Elements of Islay Bw6 (Bowmore), 55,2%

Deze zesde batch van Bowmore is splinternieuw en komt pas deze week aan in ons landje. Het leuke hieraan is dat Mariella deze vatting zelf heeft samengesteld. Ze mocht hiervoor spelen met vier vaten uit 1999. Het resultaat is een Bowmore die best afwijkt qua smaakprofiel dan de eerder geproefde Bw4. Hij is ook fruitig zoet, bijna tropische, maar met een vuil kantje. Wat kalissehout, marsepein en een zilt randje maken hem minder tropisch, maar zeker niet minder lekker! Op smaak kon ik papaya, mango en sigaarassen niet uit mijn hoofd krijgen. Zalige finish.

Een leuke avant-première en zeker eentje om naar uit te kijken. Hij duikelde meteen mijn top drie binnen. En met een prijskaartje van 63 EUR toch een pak goedkoper dan Bw4.

Elements of Islay Lg6 (Lagavulin), 53,7%

Ook nieuw is deze Lagavulin, die zo'n 8 jaar rijpte. Het is een mix van 'veel bourbon en weinig' sherry', aldus Mariella. Gerookt vlees, rosbief, iodine, aarde, kelp, zilt en munt op de neus. Op smaak begon hij wat minder uitgesproken, maar als hij wat tijd kreeg om te ademen werd hij stukken beter. Middellange finish op rook, met zoet en zilt in de finale.

Weinig complex, maar wel krachtig beestje.

Na de officiële tasting werd traditiegetrouw rondvraag gedaan naar de favoriete whisky van het publiek. De Port Askaig 16 was de overduidelijke winnaar.

Mijn persoonlijke top drie zag er als volgt uit:

1. Port Askaig 16 Year Old

2. Bw4 Elements of Islay

3. Longmorn 24 Year Old 1990 SMOS

Alvorens huiswaarts te trekken met mijn buit (ja, ik schafte me ook nog twee flessen gin aan, zo gaat dat als je in deze ‘snoepwinkel’ terecht komt), schotelde Timon ons nog een specialleke voor. Een Ballechin 12 Year Old Sherry Butt. U leest het goed. Ballechin is, zoals u wellicht weet, de flink geturfde whisky van Edradour Distillery. 349 flessen op 53,7% werden afgevuld. Dit is de oudste Ballechin die momenteel beschikbaar is (op twee Distillery Exclusives na). Ik moet zeggen, ik was zeer aangenaam verrast. Het is een stevige jongen op chocolade en rosbief die je mond lekker droog achterlaat. Voor 89 EUR durf ik zeggen: waar voor je geld.

Ik moet u niet vertellen dat het een geweldige avond was, zeker? Liefhebbers van geturfde whisky konden hier vanavond zeker hun hartje ophalen.

Ik kijk alvast uit naar de volgende!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3464

Kavalan Tasting met Kelly Du

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, september 18, 2016 09:32:57

Drie weken geleden ging het Gentse PROOF de exotische whiskytoer op met de Indische malts van Paul John. Dinsdag 13 september gingen ze nog een stapje verder – naar Taiwan, zeg maar – met een mooie line-up van Kavalan. En hoewel ik de meeste ervan reeds had geproefd, trok ik toch naar hartje Gent. Niet alleen voor de whisky (ik wist immers dat er Solist single casks op het programma stonden en die zijn altijd geweldig), maar ook voor het gezelschap. En dat was er in overvloed. De tasting was uitverkocht. Bakske vol, zoals ze in Antwerpen zeggen.

Terwijl we de line-up bewonderden (en wachtten op de rest van de proevers), kregen we van onze immer sympathieke en net uit Mexico teruggekeerde gastvrouw een aperitiefje aangeboden. Twee, eigenlijk. De Mexicaanse booze bij uitstek is mezcal. En Nikkie presenteerde ons met een juweeltje dat ze daar ter plekke hadden weten stoken – en ongetwijfeld hoogst illegaal ons land binnengesmokkeld. Hij bestond voor 50% uit cuiske en 50% uit tepestate en was gebotteld op 50%. De fles boezemde weinig vertrouwen in, maar het drankje mocht er echt wel wezen. De tweede mezcal, de Alipus op 47%, was iets minder mijn ding.

Ondertussen was de zaak al goed volgelopen en kwam Timon toe met de gastvrouw van de avond, Brand Ambassador Kelly Du (en een assistente waarvan ik naam niet heb begrepen, waarvoor mijn excuses). Ik liet me nog een 13 (‘treize’ - artisanale pils) voorzetten, nam pen en papier bij de hand en liet de eerste whisky’s op me afkomen. Aangezien ik ze al geproefd had, zal ik het hier kort houden.

Kavalan Classic, 40%

De instapmalt van Kavalan is best tropisch te noemen met mango, citrus en banaan en een karrenvracht aan honing op de neus. Op smaak komt daar wat woodspice bij, maar hij is wel heel erg zoet. Deze whisky, die een vatting is van malt gerijpt op zowel bourbon- als sherry- als wijnvaten, rijpte minstens vier jaar. Hij is een tikkeltje te zoet naar mijn mening. (68 EUR).

Kavalan Concertmaster, 40%

Gerijpt op bourbonvaten, kreeg de Concertmaster een finish van 12 maanden op portovaten, wat resulteerde in een zoete neus op bessen, kokos en marshmallow. Op smaak kwam daar nog een licht zuurtje bij, wat woodspices en iets wat me aan menthol deed denken. Leuke whisky. (68 EUR).

Wist je trouwens dat Kavalan zijn bourbonvaten rechtopstaand laat rijpen? Dit omdat er dan minder contact is tussen het hout en de spirit, waardoor te snelle rijping in het exotische klimaat kan worden voorkomen. Kavalan gebruikt overigens geen Europese eik, enkel Amerikaanse, laat Kelly nog weten.

King Car Conductor, 46%

Deze single malt, die niet de naam van de distilleerderij, maar wel van het moederbedrijf King Car meekreeg (dat bedrijf bestaat als sinds 1956 en is actief in de dranken- en voedingsindustrie, destijds begonnen met Mr Brown Coffee), doet erg denken aan de Classic, maar is iets zoeter en meer floraal op de neus. Ondanks het feit dat hij op 46% is gebotteld, gaat Kavalan er prat op deze nog steeds te koelfilteren. Ik vond hem best lekker. (70 EUR).

Kavalan Podium, 46%

Podium is de virgin oak expressie van Kavalan, waarbij Ian Chang – de Master Blender – nieuwe Amerikaanse eik samenbracht met refill bourbon- en sherryvaten. De invloed van de virgin oak zou immers te sterk zijn geweest (te kruidig en te veel tannine). Hij was lekker fris op mirabellen, Granny Smith appels, kokosnoot, banaan en papaya. Dezelfde florale toetsen die ik in bijna alle Kavalan terugvind. Hij is lekker mondvullend en kruidig met flink wat honing en vanille. De afdronk is lang en warm. Ik vind deze alvast beter dan de voorgaande. (78 EUR).

Kelly nodigde ons uit om een korte pauze te nemen, alvorens aan de twee kleppers te beginnen. Want dat het kleppers gaan zijn, dat heeft Kavalan met zijn Solist range al bewezen. Meermaals vielen deze single cask bottelingen in de prijzen. Ik heb het geluk gehad er al enkele te proeven, zowel bourbon als sherry als vinho barrique en het waren stuk voor stuk pareltjes. Ik keek dus erg uit naar de twee Solist van vanavond.

Kavalan Solist Bourbon Cask, 56,8%, 225 bts

De neus offreerde flink wat banaan, ananas, vanille en kokosnoot, wat zich – ondersteund door een mooie kruidigheid – doorzette op smaak. In de lange en lekker warme afdronk kreeg ik nog wat appel en toffee. Hij kon water verdragen, maar ik vond ‘m op zijn best zonder. (134 EUR)

Kavalan Solist Sherry Cask, 57,8%, 515 bts

Grootse neus op amandelen en donker fruit (kersen!) met een hint van chocolade, tabaksbladeren en oxo, lekker gekruid. Op smaak kreeg ik opnieuw donker fruit, maar deze keer de gedroogde versie (denk dadels, vijgen, pruimen), opgesmukt met espresso en een hint van (goede) rubber. In de afdronk keerde de chocolate en bouillon weer, alsook de rubber. Niek, een fervent F1 volger, liet me verstaan dat dit hem deed denken aan de rubber die achterblijft op de weg in Francorchamps aan het einde van de wedstrijd. Mooie vergelijking, ook al kan ik ze zelf niet maken. Maar wat een whisky! (157 EUR).

Ik zou durven besluiten met te zeggen dat de vier eerste whisky’s meer dan ok waren, maar naar mijn (on)bescheiden mening lijken ze allemaal wat te veel op elkaar. En breek me de mond niet open over de prijs… Maar voor de single cask bottelingen mag je mij altijd uitnodigen, want dat is steevast genieten. Ja, ze zijn duur, maar wat zijn ze lekker, zeg!

De traditionele handopsteking voor de top drie leek mij vanavond een maat voor niets. Iedereen was er van overtuigd dat de Solisten de twee besten waren. Dus was het enkel uitkijken welke van de vier ‘gewone’ expressies met de bronzen medaille aan de haal zou gaan.

Mijn top drie verschilde overigens van die van de groep. De mijne staat tussen haakjes.

1e plaats: Solist Bouron (Solist Sherry)
2e plaats: Solist Sherry (Solist Bourbon)
3e plaats: Solist Podium (ditto)

Terwijl PROOF langzaam leegliep – ik zag vele tevreden gezichten, overigens – liet ik me nog iets fris uitschenken – de Fritz Kola. Wat een leuke alternatieve cola, inderdaad, gemaakt door een bedrijfje in Hamburg. In PROOF kan je van deze jongens ook nog andere frisdranken krijgen. Ik liet me vertellen dat de rabarberlimonade echt de moeite is.

Maar ik was er aan voor de moeite met mijn frisdrankje, want Nikkie & Timon – geweldige gastvrouw en – heer als ze zijn – zetten nog enkele pareltjes op tafel die we ‘moesten geproefd hebben alvorens te vertrekken’. Tja, wie zijn wij om hen tegen te spreken?

De debatten werden geopend met de nieuwe Kilkerran 12 Year Old, de eerste botteling die niet langer als Work in Progress wordt beschouwd. Lekker spul zeg. Zoet en zilt met een vuil randje. Old School Whisky met hoofdletters. En amper 52 EUR. Geweldig.

Dan een verrassende Britse single malt van Adnams, die we vooral kennen van hun Copper House gin. Hun Single Malt No 1 was verrassend op de neus – deed wat aan roggebrood denken – en interessant op smaak. Hier moet ik mij bij de volgende gelegenheid een sample van afgieten om hem thuis nog eens op mijn gemak te herproeven.

Maar het dessertje van de avond was een flesje Ma1 uit de Elements of Islay serie van Specialty Drinks. Het is een flink geturfde jongen op 54,2% en is een verwijzing naar Margadale, wat zoveel betekent als geturfde Bunna. Ik vond hem wat bruut, moet ik bekennen, maar wel herkenbaar met de typische noten van zuurkool op de neus.

Het is stout om zulke uitspraak te doen, maar deze whisky’s waren alle drie interessanter dan de vier eerste Kavalan die we eerder op de avond proefden.

Moe maar meer dan voldaan liet ik mij door Niek & Ilse thuis afzetten. Het was weer een zeer geslaagde en gezellige avond. Ik kijk al uit naar de volgende.

May the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3413

Trappisten met Marc & Mark

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, september 08, 2016 07:30:43

We zien elkaar niet zo vaak, maar als we elkaar zien: we make it count. Op zaterdag 13 augustus waren Dearly Beloved en ik te gast bij whisky- en wijnliefhebber Marc en zijn betere helft Pascale. Hij wilde me kennis laten maken met een aantal trappistenbieren. Ik heb daar niet zo heel veel ervaring mee, dus was ik niet alleen benieuwd maar ook met een flinke dorst afgezakt naar Grimbergen.

Terwijl Pascale zich ontfermde over mijn vrouw en kind, schonk Marc de eerste trappist uit. Uiteraard schonin een galopin, een typisch klein bierproefglas. We gingen verschillende trappisten proeven, dus was het verstandig ze te delen. Hij zette ook een bordje kaas voor ons klaar. Het was de Chimay à la Rouge, een halfharde kaas waarvan de korst werd gedrenkt in het gelijknamige Belgische bier en een ideale partner bleek voor onze biertjes.

Nivard is een blonde trappist van de Oostenrijke abdij Stift Engelszell. Het heeft een ABV van 5,5% en werd een tijdlang enkel verkocht aan de poorten van de abdij. Maar ter ere van pater Nivard, die in september 2014 overleed, werd het bier gelanceerd voor het grote publiek. Het was een zeer verfrissende start van de namiddag.

Ik had er stiekem op gehoopt dat Marc deze (enige!) Amerikaanse trappist op het programma zou zetten. De Spencer Brewery is verbonden aan de St Joseph’s Abbey in Spencer, Massachusetts. Ze brouwen ondertussen een 5-tal verschillende trappisten, maar hun traditionele patersbier Spencer (een zogenaamde Belgian Pale Ale), met een ABV van 6,5% is ook bij ons verkrijgbaar. Goudkleurig met een volle body en enkele fruitjes, licht drogende en bittere afdronk. OK, toegegeven, ik was er niet helemaal kapot van, maar toch zeer blij deze eerste Amerikaanse trappist te hebben kunnen proeven.

Ook Italië heeft zijn eerste trappist gelanceerd met de Tre Fontane, uit de gelijknamige abdij in Rome. De paters produceren ook olijfolie, honing, chocolade en likeur, maar begin 2015 dienden ze een aanvraag in voor toekkenning van het trappistelabel. In mei 2015 werd het bier herkend als dusdanig en werd op die manier het 11e bier dat zichzelf trappist mag noemen. Het heeft een alcoholpercentage van 8,5% en is toch erg mild. Blijkbaar wordt deze gebrouwen met eucalyptuskruid, wat hem zijn zoete, milde afdronk geeft. De Tre Fontane was voor mij het lekkerste bier uit de geproefde reeks.

Dan keerden we terug naar de Oostenrijkse abdij voor de Benno, vernoemd naar een abt uit het verleden. Dit bier op een ABV van 6,9% is een zogenaamde Dubbel en heeft een felle oranje gloed, bijna amberkleurig. Hij was bijzonder fruitig (citrus en abrikozen) en naar mijn mening een buitenbeentje. Maar lekker, dat wel!

De laatste trappist van de middag (ondertussen was het al flink avond, want naast proeven wordt er natuurlijk ook gezellig gekeuveld) was eveneens afkomstig van Stift Engelszell. Hun Gregorius met een ABV van 10,5% ABV was het eerste trappistenbier dat de Oostenrijkse paters op de markt brachten, maar Marc zette het logischerwijs achteraan. We proefden de biertjes in stijgende sterkte. Een diepe, kastanjebruine kleur met flink zoetzure vruchten en licht bittere chocolade op smaak, sluit deze het best aan bij mijn idee – mijn beperkte ervaring in acht genomen – van wat een trappist eigenlijk zou moeten zijn. Heerlijk!

Nog even ter vervollediging, de wereld heeft momenteel dus 11 erkende trappistenbieren. België kent er zes (Achel, Chimay, Orval, Rochefort, Westmalle en Westvleteren), terwijl onze noorderburen La Trappe en Zundert aanbieden. Die 8 had ik allemaal al eens gedronken. Nu kan ik dus verkondigen dat ik alle trappisten in de wereld geproefd heb, dankzij deze tasting met Marc. Leuk!

Maar de heer des huizes had nog een biertje klaarstaan van de Tildonkse microbrouwerij Hof ten Dormaal. Van hen had ik al één en ander geproefd (en ik heb zelf nog een fles in de kelder staan, als ik me niet vergis), maar deze was nieuw voor mij. De Winter 2014 uit hun Barrel Aged Project rijpte op zowel porto als sherryvaten. Het is lekker donker met een ABV van 12% en smaakte donkerzoet op vijgen en rozijnen met een milde wijntoets. Ik vond hem heerlijk funky.

Maar wie dacht dat de avond er dan al op zat, had buiten de waard gerekend. Na een korte pauze haalde Marc nog een paar flessen naar boven, weliswaar geen bier. Het eerst vocht dat hij me schonk was kristalhelder, wat me deed vermoeden dat het new make was. In eerste instantie was het op de neus nog doenbaar, maar op smaak viel het dik tegen. Ik schrok me een hoedje wanneer Marc de fles op tafel zette: Lao Khao White Rice Whiskey uit Thailand. Mag ik een sample mee om dat thuis op mijn gemak nog eens te proeven? Zeker. Wat ik ook deed en waar ik ondertussen dik spijt van heb. Ik ben er echt niet goed van geweest. Mijn wraak zal niet lang op zich laten wachten. Never again!

Maar Marc maakte het onmiddellijk goed met een leuke en erg drinkbare Japanse blend, de Nikka Super Revival, gebaseerd op het originele recept uit 1962. Het is een mix van sherrygerijpte graanwhisky van Nikka en malt whisky van Yoichi en gebotteld op 43%. Ideaal als aperitief, dat geflankeerd werd door een heerlijke Italiaanse kaas Occelli al Malto d’Orzo e Whisky (wat Occelli met gerstenmout en whisky betekent).

Deze unieke kaas werd lange tijd gerijpt en dan ingesmeerd met whisky. Het eindresultaat is een erg brokkelige kaas met bijzonder sterke smaak. Echt een aanrader!

Bij de verse pizza die gastvrouw Pascale uit de oven toverde, kwam een heerlijke rode wijn op tafel, de Ravenswood Zinfandel uit California, USA. De Zinfandel druif komt bijna uitsluitend voor in California, maar hij zou oorspronkelijk afkomstig zijn uit Kroatië. De ‘Zinmaster’ achter Ravenswood is Joel Peterson, die zijn winery uit de grond stampte in de jaren ’80 van de vorige eeuw. Deze geraffineerde wijnen hebben hem een ijzersterke reputatie gegeven, waardoor men Peterson ook wel eens de Godfather of Zin placht te noemen. Na het proeven van deze fles kan ik dat alleen maar beamen.

Moe en meer dan voldaan namen we afscheid van Marc en Pascale met de plechtige belofte dat de volgende afspraak bij ons zou doorgaan. Maar om dit smaakspektakel te evenaren zal ik toch sterk uit de hoek moeten komen. Gelukkig heb ik een jaartje tijd om er over na te denken.

Bedankt, Marc en Pascale! Het was – zoals vanouds – geweldig.





  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3404
Volgende »