WhivieBlog

WhivieBlog

Whisky voor iedereen!

'Whivie' staat voor Whisky voor iedereen. Het is een site waarvan we hopen dat hij u zal helpen whisky in al zijn facetten te leren appreciëren. Je kan alle informatie terugvinden op onze website whivie.be en op deze blog publiceren we graag de laatste nieuwtjes alsook de tasting notes, evenementen en ga zo maar door. Uw suggesties zijn natuurlijk van harte welkom!

Glenturret 35 Year Old 1977 Kintra

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul wo, juni 28, 2017 07:20:35

Distilleerderij: Glenturret
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Glenturret 35 Year Old 1977 Kintra, refill sherry cask #19, 173 bts
Kleur: oud goud
ABV: 47,1%

Glentopper!

Het was weer lang geleden dat Erik Molenaar - de sterke man achter Kintra - nog eens een whisky op de markt had gegooid. Veel heeft natuurlijk te maken met zijn bezigheden voor Wagging Finger, zijn distilleerderij waarmee hij nu furore maakt dankzij zijn geweldige gin. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik op het Maltclan festival deze nieuwe release in mijn glas kreeg: Glenturret 1977!

Mooie, gelaagde neus met allerhande fruit zoals dadels, gedroogde abrikozen, zwarte bessen, mandarijntjes uit blik, maar ook perensiroop, pomme d'amour, een druppeltje balsamico en een hint van jute. Erg complex, hoor!

Hij is lekker romig op de tong. En heerlijk rijk en vol op peer, gebakken appels met kaneel, zwarte en rode bessen, nectarine, pompelmoes en mandarijn... enfin, een hele boomgaard! Daarachter zitten nog flink wat kruiden verscholen zoals peper, anijs, munt en verse gember.

De finish is heerlijk lang, complex en zoet en zet je mond helemaal droog. Ik heb de neiging om nu een glas water te nemen. Maar daar ga ik nog heel even mee wachten...

Absolute topwhisky. Wat een leuke verrassing!

91/100

Geproefd door Mark Dermul op 05-03-2017
(om andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3702

Glenturret Peated Edition Batch 2

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul di, juni 27, 2017 07:05:19

Distilleerderij: Glenturret
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Glenturret Peated Edition, OB 2016
Kleur: goud
ABV: 43%

Teer en Jute

Geturfde whisky wordt al lang niet meer alleen op Islay gestookt. Heel wat distilleerderijen experimenteren graag met geturfde mout, zo ook Glenturret. Dit is hun Peated Edition, die normaliter bestemd is om in the Black Grouse te verdwijnen, maar nu dus als single malt wordt gepresenteerd.

Heerlijk romige neus met een mooi rokerig jasje, maar wel zijdezacht. Pink Lady appels, honingkoekjes, noten en wat melkchocolade, gewikkeld in zachte toetsen van teer en jute. Zelfs wat kandijsuiker steekt de kop op. Dit is best aangenaam, hoor!

Ook op smaak is hij best zacht, maar nu is hij minder zoet dan de neus deed vermoeden. Hij wordt zelfs flink brak. De honingkoekjes zijn nu eerder zoete mout, terwijl het fruit evolueert naar butterscotch. De kruiden zijn best fel.

De afdronk is betrekkelijk lang, met een pepertje op het zoete sterfbed.

Dit gaat vlotjes binnen. Prima instapper voor mensen die nog niet zoveel ervaring hebben met geturfde whisky. Alleszins de beste van de drie nieuwe NAS-releases.

82/100

Geproefd door Mark Dermul op 13-12-2016
(om andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3701

Glenturret Sherry Edition Batch 2

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul ma, juni 26, 2017 07:32:47

Distilleerderij: Glenturret
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Glenturret Sherry Edition, OB 2016
Kleur: koperABV: 43%

Kriekbier

De Sherry Edition van Glenturret, die in 2015 het levenslicht zag, is vergelijkbaar met de Triple Wood Edition. Het enige wat ontbreekt in de mix zijn de Amerikaanse bourbonvaten - hier gaat het louter om sherryvaten van zowel Amerikaanse als Europese eik.

Ha! Dit is een mooie neus. Bakkerskruiden en vanille gaan wat rood fruit vooraf. Licht zoetzuur als van aardbeien en frambozen met een enkele kriek in de mix. Doet zelfs een beetje aan kriekbier denken.

Bijzonder romig op de tong, flink zoetzuur en kruidig nu, met opnieuw rood fruit, aangevuld met verse perziken. Gaat langzaam maar zekere de donkere kant op, maar hij geraakt er niet helemaal.

De afdronk is middellang en kruidig, maar wel erg zoet.

De belofte van de neus werd op smaak niet helemaal ingevuld, meen ik. Desalniettemin een mooie entry level malt, die voor een bescheiden prijs te koop is.

81/100

Geproefd door Mark Dermul op 13-12-2016
(om andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3700

Glenturret Triple Wood Edition Batch 2

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul zo, juni 25, 2017 08:38:32

Distilleerderij: Glenturret
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Glenturret Triple Wood Edition, OB 2016
Kleur: oud goud
ABV: 43%

Zoete Boter

In 2016 bracht Glenturret van zijn NAS-bottelingen Triple Wood, Sherry Cask en Peated een tweede batch op de markt, maar op een iets hoger alcoholpercentage, namelijk 43%. Nou, laat ons die dan ook maar proberen.

De neus is romig en zoet op ontbijtgranen, vanille en Pink Lady appeltjes, maar vertoont ook een beetje een verschaal bier... Hmm. Na enkele ogenblikken komt er een hint van marsepein opzetten, die één en ander goedmaakt.

Ook op de tong is hij erg romig, bijna stroperig. Nu krijg ik ook flink wat houtkruiden. Denk peper, gember en wat nootmuskaat. De marsepein komt weer, alsook de vanille. Iets van melkchocolade. Gezoete boter.

De afdronk is kruidig en erg zoet.

Duidelijk een entry level malt en een beetje te zoet naar mijn gading.

80/100

Geproefd door Mark Dermul op 13-12-2016
(om andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3699

Glenturret Triple Wood Edition Batch 1

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul za, juni 24, 2017 10:18:29

Distilleerderij: Glenturret
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Glenturret Triple Wood Edition, OB 2015
Kleur: oud goud
ABV: 40%

Pilsbier

Glenturret is niet de bekendste van de Highland distilleerderijen, hoewel het toch één van de oudste is, gebouwd in 1775. Maar u heeft ongetwijfeld al wel van The Famous Grouse gehoord, die hier ook zijn spirituele thuisbasis heeft. In 2015 sprong ook Glenturret op de NAS-kar en bracht drie nieuwe expressies uit: Triple Wood, Sherry Cask en Peated. We zetten ze alle drie op een rijtje en starten doen we met de Triple Wood, die rijpte op een mix van Amerikaanse sherry- en bourbonvaten en Europese sherryvaten.

De neus offreert gedroogde vruchten, vanille, karamel en noten, maar is niet echt uitgesproken. Nogal gewoontjes, als u begrijpt wat ik bedoel. Niets mis mee, maar zet me ook niet bepaald in vuur en vlam.

Op smaak is hij lekker romig en kruidig. Peper, gember en wat zoethout. Een verrassend zilte toets, zij het wel op de achtergrond. Ook iets wat me aan pilsbier doet denken. Erg moutig, dus.

De afdronk is zoet, kruidig en middellang.

De drie verschillende vaten hebben hem wel iets van diepgang gegeven, maar het blijft een kleine malt. Dat gezegd zijnde: hij kost dan ook maar 35 EUR. Dus krijg je waar voor je geld.

80/100

Geproefd door Mark Dermul op 18-12-2016
(om andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3698

Global Spirits Expo – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, juni 23, 2017 07:28:49

Afgelopen zondag, 18 juni, zakte ik af naar het erg mooie San Marco Village op de Boomsesteenweg in Schelle om een bezoekje te brengen aan de allereerste editie van de Global Spirits Expo.

Ik was er onder de indruk van het aantal standhouders en van de producten die ze bij hadden. Ik heb, geloof ik, nog nooit zoveel gin bij elkaar gezien. En dat maakte het best moeilijk om te kiezen. Want hoeveel G&T kan je naar binnen kappen en dan nog veilig terug naar huis met de wagen? Niet al te veel, dus wikken en wegen was de boodschap.

Ik ging in alle eerlijkheid vooral voor de whisky, maar aan het einde van de dag stelde ik toch vast dat ik meer gin dan whisky had geproefd. Zou het kunnen dat het weer – dat zo’n 29° bleek te zijn – hier voor iets tussen zat? Ongetwijfeld. Dat verklaart wellicht ook waarom de opkomst wat lager lag dan je zou mogen verwachten. Want het was een groots opgezette beurs, prachtige locatie en toch vond ik de zalen wat aan de lege kant (ik was er van 14u tot 17u30). Dat is zeker niet aan de organisatie gelegen, want die heeft er echt alles aan gedaan om het iedereen naar de zin te maken. Het goede weer was zeker een ‘spelbreker’ in dit geval. Mijn enige twee puntjes van kritiek? De zaal was, hoewel smaakvol, erg donker, waardoor ik soms moeite had om te zien welk product werd aangeboden. Daarnaast vond ik het lastig dat er geen gewone bar beschikbaar was om tussendoor een frisdrank te nuttigen (er was wel voldoende plat water voorhanden op de tafels, toegegeven, maar een cola tussendoor had ik wel gelust).

Maar goed: wat hebben we geproefd en goed bevonden? Cotswold Gin, Brockmans Gin, Mister Y Gin (van eigen bodem), Dune Gin (ook Belgisch), Drunken Horse Gin (euh… yup, Belgisch!) maar ik was nog het meest (aangenaam) verrast met de verschillende Antwerpse gins van HAVN. Vooral de zilverkleurige ‘Copenhagen’ en de zwarte ‘Antwerpen’ vond ik erg, erg lekker. Daar ga ik toch zeker een fles van in huis halen. Hetzelfde kan zeker gezegd worden van de nieuwe Wagging Finger ‘Quercus Rubra Fino’ gin. Wederom een schot in de roos voor Erik Molenaar.

Op het vlak van whisky heb ik dus niet veel geproefd, maar wel één en ander in sample flesjes meegenomen om later te proeven, als de temperaturen weer wat gezakt zijn. Toch heb ik twee single malts geproefd. Ik vond de Highland Park Valkyrie erg goed meevallen (had lage verwachtingen, want HP is in mijn ervaring wat van zijn pluimen kwijtgeraakt de laatste jaren), maar de Strathisla 25 Year Old van Gordon & Macphail die ik bij Paul Druijve geschonken kreeg, was toch wel een prachtig dessertje. Maar de one for the road was een snoepje dat Jurgen – van het gelijknamige whiskyhuis – mij aanbood: A.D. Rattray’s Dufftown 33 years old 1982. Machtig lekker!

Ik keerde, gewapend met zo’n 20 samples en een vers flesje plat water voor onderweg, terug naar Gentbrugge, waar ik prompt op de zetel in slaap viel.

Proficiat, Boris en Dimitri, met een vlekkeloos georganiseerde beurs. Ik zal alleen maar blije gezichten. Hopelijk volgend jaar iets zachter weer, zodat jullie meer blije gezichten naar de expo kunnen lokken.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3697

Proefolympics 2017 – Deelnemen is Winnen

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, juni 22, 2017 07:28:48

Dat blind proeven geen sinecure is, weten we allemaal. Dat wordt ook bewezen door de Proefolympics, een ludieke blind tasting olympiade, ingericht door de sympathieke Nederlander Norbert Tebarts. In 2017 vonden de Proefolympics al voor de derde keer plaats. Voor mij was het de eerste keer dat ik deelnam.

Niet minder dan 18 samples (waarvan drie mystery drams, die iets anders dan Schotse single malt konden zijn) vielen ruimschoots op tijd in mijn brievenbus. Bedoeling was om regio, merk, leeftijd en alcoholpercentage te ontdekken en in te vullen op een handig opgezette website. Bovendien kon je ook een score geven aan het sample.

Niet minder dan 85 proefatleten namen deel, waaronder een tiental Belgen. Het eerste sample diende geproefd, gewikt en gewogen tegen maandag 29/05. Ik beken: ik had alles al veel eerder geproefd en klaargezet, want de drie olympische weken vielen – voor mij althans – samen met heel wat andere activiteiten. Ik wilde uiteraard niet riskeren om mijn resultaten een keertje te laat in te dienen. Maar ik volgde uiteraard wel elke dag de posts op Facebook, waar veel over en weer werd gegooid met hints, bedenkingen, meningen en gokjes.

De eerste whisky was fris en fruitig met veel banaan en vanille en een zuurtje op smaak. Ik dacht dat het een Balmenach ging zijn, maar het bleek te gaan om de Bunnahabhain 18 Year Old. OMG, van een slechte start gesproken! Whisky twee was mierzoet op wit fruit, citrus en gebak. Duidelijk een Lowlander, maar het was niet mijn geliefde Auchentoshan. Het om de Bladnoch 21 Year Old 1991 Riverstown. Deze bracht me naar de 18 plaats in het klassement, maar nadien ging het van kwaad naar erger. De eerste mystery dram – waarvan ik dacht dat het de Deense Braunstein single malt was – bleek de Glenalba 35 Year Old Sherry Cask Finish van Clydesdale. Bij nummer vier zat ik wel in de juiste regio en kwam ik qua alcoholpercentage en leeftijd dicht in de buurt, maar het was geen Aberlour, maar wel de Speyside 18 Year Old 1996 Old Particular Douglas Laing. Op dag 5 sloeg ik de bal weer helemaal mis. Ik dacht een Bowmore in mijn glas te hebben, maar het was de Clynelish 21 Year Old 1995 Signatory Vintage Cask Strength, ééntje die ik al geproefd had. Dju! En dag zes kregen we een heerlijke Port Charlotte PC 10 Tro Na Linntean, die ik verwarde met een jongere Kilkerran.

Daags nadien, bij de start van de tweede week, werd wel een Kilkerran WIP 6 Sherry Wood geschonken (die ik ook al eerder had geproefd), maar ik zat bij mijn gedachten op Jura. Dag 8 verwarde ik een Glen Grant 18 Year Old ‘In a Bluebell Wood’ Wemyss met een 10-jarige Balblair. Woensdag was het opnieuw een mystery dram. Ik kwam nu toch aardig in de buurt, want was van mening dat het een Thomas H Handy was, terwijl het in realiteit de Elijah Craig Barrel Proof Release #11 bleek te zijn. Hier kon ik toch weer wat punten scoren. Donderdag was andere koek. Ik herkende een Glenrothes van een jaar of 19, maar het bleek een Arran 18 Year Old 1996 Single Malts of Scotland. Vrijdag twijfelde ik tussen een Edradour en Hazelburn (tja, kun je nagaan…), maar het was de Aultmore 7 Year Old 2008 Port Cask The Maltman. Een erg verrassende en zeer lekkere whisky, hoor! De laatste whisky van de week bleek een Tomatin 19 Year Old 1996 Chieftain’s, terwijl ik wederom op Jura zat…

De laatste week begon ik met goeie moed, maar het mocht niet zijn. Hoe verklaar je in godsnaam dat ik denk een Springbank 10 in mijn glas te hebben, als het een Blair Athol 27 Year Old 1988 The Ultimate blijkt te zijn? Tijd om te herbronnen… Dinsdag had ik een heerlijke, jonge Ledaig voor mijn neus. Althans, dat is wat ik dacht. Maar het bleek de Lagavulin 12 Year Old 15th Release te zijn. Misschien dat de mystery dram mij weer op het rechte pad zou krijgen? Niet helemaal. Terwijl ik dacht aan Big Peat, dronk ik eigenlijk de Connemara Turf Mor. Het was al heel erg lang geleden dat ik deze nog had geproefd. Het einde was stillaan in zicht. Dat maakte mijn proefnotities er niet beter op, moet ik zeggen. Want de Ben Nevis 15 Year Old 1996 was voor mij een Blair Athol of een Glengoyne. En vrijdag was ik redelijk zeker dat ik een Kilkerran in mijn glas had (wat ik nog wijzigende naar Springbank omdat ik uit voorgaande als wist dat het geen Kilkerran kon zijn), maar het was de Tobermory 20 Year Old 1995 Valinch & Mallet. Pfff… ik begon een beetje moe te worden. Maar kom… nog eentje… En eindigen deden we wel in schoonheid. Niet dat ik het juist had – ik ging richting Aberlour of GlenDronach) – maar de whisky was wel geweldig. Het bleek de Glengoyne 25 Year Old te zijn. Zalige whisky.

Conclusie: Mijn score was op z’n zachts gezegd belabberd, al zeg ik het zelf. Niet één keer kon ik de whisky herkennen, hoewel ik (gelukkig) toch af en toe in de juiste regio zat en ook qua alcoholpercentage en leeftijd regelmatig in de buurt zat. Maar uiteindelijk belandde ik op de 48e plaats. Daar wil ik – ter mijne verdediging – wel aan toevoegen dat ik slechts 3 van de 18 drams reeds eerder had geproefd. Maar goed, het is gewoon verschrikkelijk moeilijk en ik heb veel respect voor degenen die er hoog scoorden en er meer dan eens boenk op zaten. Chapeau.

Maar één ding is zeker: de slogan van Norbert ‘Deelnemen is Winnen’ is meer dan terecht. Want ik heb echt lekkere dingen geproefd en mij reuze geamuseerd met de commentaren op Facebook tijdens de olympics. Ik zal dan ook met veel plezier deelnemen aan de volgende editie als ik daar de kans toe krijg.

Tot slot: een dikke proficiat aan Norbert voor het organiseren van deze Proefolympics. Het kan geen sinecure zijn om zo’n diverse line-up te verzinnen, aan te schaffen voor 85 man binnen een bepaald budget en er dan voor zorgen dat iedereen alles probleemloos en tijdig in de bus krijgt. Wat een organisatie! Well done.

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3696

Dufftown 26 Year Old 1984 Signatory Cask Strength

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul wo, juni 21, 2017 07:19:53

Distilleerderij: Dufftown
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Dufftown 26 Year Old 1984/2010, Signatory Cask Strength Collection, refill sherry butt #79, 311 bts
Kleur: koper
ABV: 55,0%

Koude Thee

Deze Dufftown 1984 sliep 26 jaar lang op een refill sherry butt wat hem een heldere koperen kleur en een vatsterkte van 55% opleverde.

De neus heeft even zijn tijd nodig om open te komen. Het begint allemaal eenvoudig op appeltjes en peren, maar offreert na enkele ogenblikken veel meer. Koffie, confituur van mirabellen en kersen, hint van melkchocolade. Voorts geroosterde en gesuikerde amandelen en zelfs wat koude thee. Hint van nat hout. Prima in mooi in balans.

De aanzet is bijzonder krachtig en heel pikant, maar verzacht betrekkelijk snel om dan opnieuw mirabellen en kersen te bieden, maar ook citrusfruit. Tikkeltje zesty. De noten zijn er nog, maar op de achtergrond. Een klein bittertje als van koude thee, net als op de neus.

De afdronk is kruidig en warm, betrekkelijk lang op kersen en appelsien met een hint van chocolade.


Mooie Dufftown met een mooi gebalanceerde invloed van het sherryvat.

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 03-07-2016
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3695

Dufftown-Glenlivet 8 Year Old Pure Malt

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul di, juni 20, 2017 06:36:02

Distilleerderij: Dufftown
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Dufftown-Glenlivet 8 Year Old, Pure Malt Bell's
Kleur: vol goud
ABV: 40%

Citruszuur

Ha, een oude botteling van Dufftown, toen nog Dufftown-Glenlivet op hun label prijkte en toenmalig eigenaar Arthur Bell & Sons hun 8-jarige een Pure Malt mochten noemen. Een botteling uit de jaren '80 van de vorige eeuw, dus.

Ouch! De fles was duidelijk niet goed afgesloten. De whisky vertoont appel en kruisbes, maar wordt overstemt door een ongehoorde zurigheid als van brandnetels en paardenbloemen gemixt met citroensap. Heel erg groen, als u mij begrijpt.

De aanzet is waterachtig en flets. Opnieuw bijzonder zuur. Citroen- en appelsap, honing. Citruszuur, ik kan het niet anders omschrijven. En flink wat OBE, wat niet totaal onverwacht is, maar de whisky in dit geval wel flink de das om doet.

Genadeloos lange afdronk die me doet bekken trekken. Bah!


Dit is ongetwijfeld geen representatieve tasting note van deze botteling aangezien ze duidelijk flawed was omwille van het slechte afsluiten met OBE tot gevolg. Bijgevolg geen score.

Geproefd door Mark Dermul op 03-07-2016
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3694

Singleton of Dufftown Spey Cascade

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul ma, juni 19, 2017 07:26:29

Distilleerderij: Dufftown
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Singleton of Dufftown Spey Cascade
Kleur: amber
ABV: 40%

Gebakken Appeltjes

Een paar jaar geleden kwam Diageo met twee nieuwe Singletons op de markt: de Tailfire en de Sunray, beide zeer drinkbare, niet onaardige whisky's die het ideaal zouden doen op het terras met een bordspel. Een jaar later, in 2015 kwam deze Spey Cascade op de markt, die hetzelfde doelpubliek moet aanspreken.

De neus is mierzoet op honing, toffee, havermoutpap, nougat en amandelnoten, met wat boerenboter en gebakken appeltjes. Een hint van eik en zelfs een verloren gelopen rozijn.

De aanzet is zacht, bijna romig maar niet helemaal, en licht gekruid. Zelfs een tikkeltje astringent en droog. Nu zijn het de gebakken appeltjes die leiden, gevolgd door wat noten en een hint van kersen.

Korte afdronk die de mond betrekkelijk droog achterlaat, met een zilt puntje op het sterfbed.


Hij houdt zowat het midden tussen de Sunray en de iets betere Tailfire. Alsof de twee werden samengekieperd. Zeer vriendelijk geprijsd met zijn 25 tot 30 EUR, dat wel. Leuke instapper, maar meer niet.

81/100

Geproefd door Mark Dermul op 03-07-2016
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3693

Mark’s Whisky Ramblings 166: Auchentoshan 17 Year Old 1987 for Belgium

Mark's Whisky RamblingsGeplaatst door Mark Dermul zo, juni 18, 2017 08:51:22

Als ik op vakantie ga, heb ik altijd een goeie fles whisky mee. Onlangs bezocht ik Berlijn en nam ik een speciale botteling mee van één van mijn favoriete malts: Auchentoshan. Dit single sherry cask op 61,5% ABV was speciaal gebotteld voor België en is een krachtige, maar erg sexy malt.

Ontdek hem samen met mij in deze Rambling die ik opnam aan de Berlijnse Dom.



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3692

Glen Flager Distillery

DistilleerderijenGeplaatst door Mark Dermul za, juni 17, 2017 08:33:52

Glen Flager Distillery

Tower Road, Moffat

Airdrie, Lanarkshire M6 8PL

Scotland

Gesloten sinds 1986

Moffat

Het verhaal van Glen Flagler Distillery is een beetje verwarrend. Eigenlijk moet ik al beginnen met de melding dat Glen Flagler geen distilleerderij was (maar we kozen toch voor die titel, omdat het de bekendste is – lees verder en u zal begrijpen wat we bedoelen). Het begon allemaal in 1964 toen Inver House Distillers op het Moffat industrieterrein in Airdrie (een goeie 20 kilometer ten oosten van Glasgow) een oude papiermolen ombouwde tot graandistilleerderij. Die kreeg de naam Garnheath Distillery mee. De productie begon in februari 1965. Om de verwarring nog groter te maken wordt soms ook van de Moffat Distillery gesproken. Ze beschikte ook over de Wanderhaufen System Maltings, de grootste in Europa op dat ogenblik.

Zoals bij een aantal andere graandistilleerderijen al gebeurde, installeerde Inver House ook pot stills op de Moffat (of is het Garnheath) distilleerderij om maar liefst drie types single malt te produceren. Alle productie was bestemd voor de blends. Maar lang heeft de distilleerderij niet bestaan. In 1986 ging ze definitief dicht en twee jaar later werd ze ontmanteld. Het enige wat nog overblijft zijn de warehouses en een kantoor. In dat kantoor is vandaag de dag nog steeds het hoofdkwartier van Inver House Distillers ondergebracht.

1 Grain en 3 Malts

Naast de graanwhisky, die dus Garnheath wordt genoemd en nog steeds te vinden is, produceerde Inver House drie verschillende malts: Glen Flagler, Killyloch en Islebrae. De eerste twee zijn al een pak moeilijker te krijgen (en ondertussen veel te duur geworden omwille van hun zeldzaamheid), terwijl de derde nooit als single malt werd gebotteld. Voor de productie beschikte Inver House over twee wash stills en twee spirit stills. Het water was afkomstig van Lily Loch, een meer niet ver van het complex.

Glen Flagler is ongetwijfeld de bekendste van deze single malts en nog betrekkelijk gemakkelijk te vinden. De productie hiervan stopte in 1985 (een jaar voordat de graandistilleerderij werd gesloten). Het is een Lowland style whisky.Killyloch werd geproduceerd tot 1970 en is licht geturfd. Islebrae is daarentegen een flink geturfde whisky. De productie hiervan werd eveneens stopgezet in 1970.

Range

Van de graanwhisky Garnheath bestaan er geen officiële bottelingen, enkel onafhankelijke zoals die van Douglas Laing, Signatory en uiteraard Clan Denny (van Hunter Hamilton). Maar het zijn er maar een zeer klein aantal, hoor. Van Islebrae zijn er absoluut geen bottelingen te vinden, maar de licht geturfde Killyloch werd wel gebotteld, namelijk door Signatory. Good luck in finding a bottle!

Glen Flagler, daarentegen, is nog relatief makkelijk te krijgen (maar veel te duur) en werd ook officiëel of fles gestoken. Enkel Signatory kwam als onafhankelijke bottelaar met deze malt op de proppen.



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3691

Aberlour a'bunadh Batch 57

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul vr, juni 16, 2017 07:19:41

Distilleerderij: Aberlour
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Aberlour a'bunadh Batch 57 (OB 2016)
Kleur: brons
ABV: 60,7%

Butterscotch

Zouden er verzamelaars van Aberlour a'bunadh zijn? Ongetwijfeld wel. Dure hobby, want Aberlour brengt ze met de regelmaat van de klok uit. Ze zitten al op 58 batches op het moment dat ik deze proef. De voorlaatste totnutoe, dus. Opnieuw een stevig alcoholpercentage.

De neus houdt zowat het midden tussen die van batch 54 en batch 55: mierzoet, maar verrassend zacht. Wederom die mooie mix van pruimenconfituur en gegrilde ananas, opgesmukt met flink wat butterscotch. Meer dan ik al eerder in een a'bunadh tegen kwam. En een licht florale toets, ook.

Op smaak laat hij er geen twijfel over bestaan dat hij een krachtpatser is. Flink kruidig (en wat herbaal!) bij aanzet, maar eens je speekselklieren hun werk doen, komt er een donkere fruitigheid opzetten. Ah, de klassieke toetsen van opgelegde rozijnen, verse vijgen, pruimen en dat typische druppeltje balsamico. Erg, erg lekker!

De finish is erg lang - volledig volgens de verwachtingen - met een kruidigheid die maar langzaam wegdeemstert, maar het fruit voldoende kans geeft om zicht te blijven tonen tot op het sterfbed.

Het is leuk te merken dat alle batches gelijkaardig zijn, maar toch voldoende verschillende om te blijven boeien. En als whisky zo lekker is, dan kan je niet anders dan dit toejuichen. A'bunadh is en blijft één van de sterkhouders van Aberlour. Geweldige whisky. Zo'n 60 tot 70 EUR.

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 15-05-2017
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3690

Aberlour a'bunadh Batch 55

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul do, juni 15, 2017 07:29:37

Distilleerderij: Aberlour
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Aberlour a'bunadh Batch 55 (OB 2016)
Kleur: brons
ABV: 60,9%

Schoenveter Snoep

Hot on the heels van Batch 54 verscheen in 2016 Batch 55 (doh!). Mag het een beetje meer zijn? Ja, hoor, deze zit op maar liefst 60,9%.

De neus is verrassend zacht op pruimenconfituur, gegrilde ananas, rode schoenveter snoep (weet u nog?) en overrijpe aardbeien. Mooie toetsen van pomme d'amour en pure chocolate. Als je hem echter lang laat staan, krijg je toch een toefje rubber ook.

Op smaak is het (uiteraard) één en al sherrytoetsen: pruimen, dadels, donkere chocolade, rozijnen, vijgen en opnieuw aardbeien, maar nog altijd verrassend drinkbaar zonder water. Ik had hier een alcoholbommetje verwacht, maar hij brandt hoegenaamd niet. Doet sterk aan oudere sherry denken (doh!), maar dan op steroïden. Donker en zoet, zoals je van a'bunadh kan verwachten.

De afdronk is erg lang en kruidig met een ziltje op het sterfbed. Je mond is wel kurkdroog.

Deze a'bunadh is wederom heerlijk, vooral op de neus.

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 27-11-2016
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3689

Aberlour a'bunadh Batch 54

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul wo, juni 14, 2017 07:31:23

Distilleerderij: Aberlour
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Aberlour a'bunadh Batch 54 (OB 2015)
Kleur: brons
ABV: 60,7%

Veenbessen

Batch 54 van deze Aberlour a'bunadh (wat 'van de bron' betekent) kwam in 2015 op de markt. Hij is gebotteld op een vatsterkte van maar liefst 60,7%.

De neus is mierzoet en doet eerder aan een GlenDronach dan aan een a'bunadh denken. Ik krijg flink wat toffee, witte chocolade, veenbessen en rozenwater, gedrenkt in appelsiensap. Maar van de donkere sherrytoetsen (pruimen, dadels, rozijnen) is hier amper sprake. Dat neemt niet weg dat het een heel uitnodigende en lekkere neus is, natuurlijk. Versta me niet verkeerd. Maar verrassend anders dan wat ik van a'bunadh gewoon ben.

Op smaak is dit - uiteraard - een stevige jongen. Het hoge ABV doet me even naar adem snakken. Opnieuw veenbessen en appelsien, opgesmukt met nootmuskaat, peper en wat cacao. Lekker, maar niet erg complex.


In de middellange afdronk komt nog wat perzik piepen.

De invloed van het sherryvat was hier een pak minder dan op eerdere batches, maar het blijft een dijk van een whisky. De prijs durft al eens variëren... van 50 tot 70 EUR.

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 03-07-2016
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3688

Aberlour a'bunadh Batch 19

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul di, juni 13, 2017 07:27:17

Distilleerderij: Aberlour
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Aberlour a'bunadh Batch 19 (OB 2007)
Kleur: brons
ABV: 59,9%

Subliem

Van de 58 batches die er op de markt zijn gebracht, heb ik het geluk gehad er al 7 te proeven, waaronder deze batch 19. Maar dat is toch alweer jaren geleden. En nu ik batch 54 te pakken heb, zet ik ze graag even H2H, beginnend met deze botteling uit 2007. Wist u trouwens dat de Aberlour a'bunadh voor het eerst verscheen in 1997?

Heerlijk gesherriede neus op pruimen, dadels, opgelegde peren en karamel, maar met een apart toefje rook dat ik niet in alle a'bunadh terugvind. Deze heeft bovendien een druppeltje balsamico en een hint van chocolade op de rijke, ronde neus. Bovendien zit er een groen randje aan. Herbaal noemen we dat. Van de hoge vatsterkte is op de neus weinig te merken.

Het ogenblik dat hij je tong streelt is hij nog zacht en licht gekruid, maar eens hij alle hoeken van je mond geraakt heeft, merk je hoe krachtig hij is. En toch is hij drinkbaar zonder water. Ik krijg kirsch, koffie en balsamico eerst, dan rozijnen en pruimen en zelfs een hint van kokos. Dat alles in een jasje van woodsmoke. Hier is heel wat aan de gang, hoor. Zeer complexe jongen.


De finish is bijzonder lang en zoet, maar blijft kruidig tot op het sterfbed.

Ik had deze al eerder geproefd. Ik moet zeggen, hij is nog beter dan ik mij kon herinneren. Subliem. Naar mijn mening de beste a'bunadh die ik al geproefd heb.

88/100

Geproefd door Mark Dermul op 03-07-2016
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3687

Linkwood 19 Year Old 1997 Brachadair

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul ma, juni 12, 2017 06:56:43

Distilleerderij: Linkwood

Regio: Schotland (Speyside)

Fles: Linkwood 19 Year Old 1997/2016 Brachadair, bourbon hogshead #10646, 120 bts

Kleur: witte wijn

ABV: 52,6%

Jelly Beans

Vlakbij BenRiach en Longmorn - in hartje Speyside dus - kan je de Linkwood distilleerderij vinden. Ze werd opgericht in 1821. Ze levert nog steeds vooral voor de blending industrie (met name voor White Horse, Haig, Bells en Dimple) en als single malt kan je deze niet zo makkelijk vinden. Tenzij je naar de onafhankelijke bottelaars gaat. Dit is er zo eentje van de Belgische bottelaar Brachadair. Gestookt in oktober 1997 en gebotteld in oktober 2016 (net geen 20 jaar, zo blijkt). Hij komt nu pas op de markt omdat Patrick nog in blijde verwachting was van gloednieuwe kokers. Maar u weet: good things come to those who wait.

De neus is erg speels. Roomboter, jelly beans, ananas, nougat, yoghurt met perzik. Doe daar gerust nog wat rabarber en Pink Lady appels bij. Best wat karamel. Zoete mout en de korst van een wit brood. Ik ben alvast gewonnen voor deze neus.

De malt is erg olieachtig, bijna vettig, op de tong. Het ABV is prima drinkbaar. Krijgt naast al het zoets van de neus nu ook iets gekonfijt. En peren, zoete peren! Er spelen ook wat kruiden mee. Gember, nootmuskaat, een pepertje. Mooi is dit.

De afdronk is betrekkelijk lang, zoet en kruidig.

Erg genietbare Linkwood. Wederom een goeie keuze van Patrick en zijn team. Kostprijs 129 EUR. Aanrader!

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 07-06-2017

(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3686

Bowmore Girl vs Toshan Man tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, juni 11, 2017 08:18:17

Het concept van deze tasting ontstond tijdens een ‘dronkenmansgesprek’ op het festival van de Maltclan in Halle. Jeroen Van Dyck – head honcho van de Maltlovers – dacht dat het wel leuk zou zijn om Rita Lindekens (de Glimlach van Huis Verloo en hevig Bowmore fan) te laten sparren met ondergetekende, notoir onnozelaar en verzamelaar (en liefhebber, godbetert) van Auchentoshan.

En zo werd de ‘battle’ geboren. Nu, ja, battle… het klinkt een beetje als strijden met ongelijke wapens, natuurlijk. En dat wisten we allemaal op voorhand, dus het was eerder een leuke boel dan een echte battle tussen deze twee distilleerderijen. Dat neemt niet weg dat ik – de Toshan Man – toch flink van leer zou trekken met drie Distillery Exclusives. Ik wilde mijn huid duur verkopen. En dat deed ik dan ook.

Er was flink wat volk afgezakt naar de Zurenborger in Berchem voor dit treffen. Na een korte introductie door Jeroen werd de aperitief geschonken. Blind welteverstaan. De commentaren op de gouden nectar waren erg uiteenlopend. De verassing was relatief groot toen bleek dat het op een Johnnie Walker Red Label uit 1973 ging.

En dan volgde de eerste battle. Linda presenteerde de Bowmore 10 Year Old Travel Retail ‘Inspired by the Devil’s Casks’, waartegenover ik een Auchentoshan 2006 Bordeaux Cask #201 Distillery Exclusive zette. Het mag gezegd: de Bowmore was erg lekker, terwijl de Auchentoshan in begin eerder herbaal was (en best een stinkertje) die tijd nodig had om open te komen.

Alvorens een pauze in te lassen, zetten we ook de tweede battle op tafel. Linda had deze keer gekozen voor en Bowmore 15 Year Old Laimrig, een sherry gerijpte, terwijl ik vriend en vijand verraste met een zalige Auchentoshan 2005 PX Cask #133 Distillery Exclusive. Beide whisky’s konden het publiek erg bekoren.

En na de pauze kwam de Bowmore 15 Year Old 1997 The Whiskyman oog in oog te staan met de Auchentoshan 2001 Bourbon Cask #50 Distillery Exclusive. Opnieuw een erg smaakvol duo dat de proevers in twee kampen verdeelde.

Het was zo’n leuke avond – dat wist ik al op voorhand, de spelers kennende – dat ik besloot om een extraatje te schenken, namelijk de nieuwste release van MMM Mark & Manny’s Malts. Hij was pas 3 dagen eerder gelanceerd en dus nog niet verzonden naar de kopers en bijgevolg in absolute avant-premiere te proeven. De Maverick 23 Year Old 1993 Blended Malt for MMM werd heel erg op prijs gesteld en ging aan het eind van de avond met de eerste plaats aan de haal. Ik hoef u niet te vertellen dat ik daar heel erg blij mee was. En de laatste flessen die we nog beschikbaar hadden vonden in de Zurenborger een nieuwe thuis.

Tijdens het napraten kwam ook nog een erg lekkere Double Barrel Bowmore/Ledaig van Douglas Laing op tafel. Ik weet niet wie deze fles had meegebracht, maar alleszins bedankt!

Een heel erg leuk concept, een fantastische sparring partner en een leuke gastheer, tof publiek en heerlijke whisky: what’s not to like? Dit moeten we nog eens doen!

May the Malt be with you!



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3685

Caol Ila 19 Year Old 1977 Blackadder

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul za, juni 10, 2017 08:02:56

Distilleerderij: Caol Ila
Regio: Schotland (Islay)
Fles: Caol Ila 19 Year Old 1977/1996 Blackadder 'Limited Editions'
Kleur: goud
ABV: 60,8%

Onvergetelijk

Eind mei was ik even te gast bij Bert Bruyneel en daar proefde ik één van de lekkerste Caol Ila die ik al ooit aan de lippen mocht zetten. Sterker nog, het is één van de lekkerste Islay whisky's die ik al ooit proefde. En dat hij gedistilleerd werd in het jaar dat Star Wars op het grote scherm verscheen heeft daar niets mee te maken, noch het feit dat ik hem proef op 25 mei 2017, dag op dag 40 jaar nadat mijn favoriete filmsaga op het witte doek begon. Neen, daar heeft het echt niets mee te maken, beloofd. Het was één van de eerste releases van Blackadder. En wat voor één!

De neus is erg gelaagd en complex en ronduit schitterend. Enerzijds wat zoetigheid in de vorm van gesuikerde citrusschillen, walnoten en zoethout - na enkele ogenblikken zelfs wat tropische toetsen als van papaja en de schil van ananas) - terwijl dit anderzijds mooi ondersteund wordt door gedroogd zeewier, tuinkruiden, wierrook, gras en sandelhout. Mooie, zachte rokerigheid. Een hint van kerosine op de achtergrond. Zalig, gewoon. Wat een neus!

Perfecte aanzet: rijk en rond, pittig gekruid met een bijzonder flinke rokerigheid. De turf is nu heel eventjes in your face alvorens allerlei citroenen en limoenen - met een zilt randje weliswaar - je om de oren vliegen. Wow! Zoet versus Zilt en allebei met hoofdletter! Daar komt nog wat munt en zoethout aan te pas, maar ook wat andere kruiden van het hout. Ik heb nog koriander en zelfs wat chilipepertjes. Man, man, man, dit is simpelweg zalig spul.

Prima finish, lekker lang op meer van bovenstaande, waarbij zilt uiteindelijk de duimen legt voor zoet. Maar genieten, hoor, amai.

Op deze - voor mij! - feestdag wilde ik mezelf eens verwennen. Dat is bij deze meer dan gelukt. Jammer dat je hem nergens meer kan vinden. Deze is onvergetelijk. Bert, bedankt!

95/100

Geproefd door Mark Dermul op 25-05-2017
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be)



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3684

GlenDronach & Glenglassaugh Tasting bij PROOF

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul vr, juni 09, 2017 07:21:20

Het was erg warm op vrijdag 2 juni, maar dat weerhield ons er niet van om massaal af te zakken naar PROOF waar ze Nigel Robinson hadden gestrikt om enkel whisky’s van Glenglassaugh en GlenDronach voor te stellen. Ik was al onmiddellijk gecharmeerd door het feit dat hij in de introductie van zijn betoog al liet verstaan hoe gefortuneerd het bedrijf is met de komst van Rachel Barrie als nieuwe Master Blender. Ja, good things are coming our way. Daarna volgde een korte geschiedenis van beide distilleerderijen (met een zijsprongetje naar BenRiach) en hun toekomstplannen.

Ik moet bekennen, ik was een tikkeltje teleurgesteld toen ik de flessen op de toog zag staan. Begrijp me niet verkeerd; het was een mooie line-up, maar ik had ze op 1 na reeds allemaal geproefd. Gelukkig was ik wel in goed gezelschap – zoals steeds – waardoor het een erg leuke avond werd – zoals steeds.

Nigel opende de tasting met de Glenglassaugh Evolution – een bourbon gerijpte jongeling – die hij liet volgen met de Glenglassaugh Torfa, de licht gerookte. Aansluitend kwam dan de GlenDronach Peated, die mij niet bepaald kon bekoren. Ik vond de Torfa stukken beter.

Na een korte pauze volgde een erg lekkere GlenDronach 8 Year Old The Hielan – dat is echt wel bang for your buck – maar de GlenDronach 18 Year Old Allardice was echt wel buiten categorie. Dit is een dijk van een whisky, niet te vergelijken met het andere vloeibare goud dat we vanavond te proeven kregen, hoor. Tot slot de enige die ik nog niet geproefd (althans niet deze nieuwe batch) en die me ook erg kon bekoren: GlenDronach Cask Strength Batch 6.

Terwijl Nikkie en Noor de reeds geleegde glaasjes kwamen ophalen, schonk gastheer Timon een verrassing uit. En wat voor één! Mijn teleurstelling in de line-up sloeg om in euforie. De laatste whisky alleen al was reden genoeg om er bij te zijn… Timon schonk uit zijn privé-verzameling de Glenglassaugh 36 Year Old Rare Cask Release (vat 3064) en iedereen was met verstomming geslagen. Deze had ik dan misschien ook al eens geproefd (zie hier), maar voor zulke snoepjes mag men mij zelfs uit mijn bed halen!

Ah, wat een leuke afsluiter, zou je denken. Maar het gezelschap dacht daar anders over. En dus zakten we nog even af voor een afsluitertje in de ‘zusterkeet’ van PROOF in de Serpentstraat: Palenque, de leuke Latijns-Amerikaanse bar waar je te goed kan doen aan mezcal, tequila, rum en ga zo maar door. Vooruit dan maar, een biertje en een mezcal… bedankt voor de traktatie, Benny. Geen zorgen, ik ben veilig thuisgeraakt.

May the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3683
Volgende »