WhivieBlog

WhivieBlog

Whisky voor iedereen!

'Whivie' staat voor Whisky voor iedereen. Het is een site waarvan we hopen dat hij u zal helpen whisky in al zijn facetten te leren appreciëren. Je kan alle informatie terugvinden op onze website whivie.be en op deze blog publiceren we graag de laatste nieuwtjes alsook de tasting notes, evenementen en ga zo maar door. Uw suggesties zijn natuurlijk van harte welkom!

Loch Lomond Peated

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul zo, september 23, 2018 10:19:22

Distilleerderij: Loch Lomond
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Loch Lomond Peated
Kleur: witte wijn
ABV: 46%

Gevaarlijk Drinkbaar

Ik hoop stiekem ooit eens een lekkere Loch Lomond te proeven, maar tot nu toe is me dat nog niet echt gelukt. Zou deze Peated me dan misschien kunnen bekoren?

De neus is verrassend scherp, maar tevens verrassend fruitig. Denk appels en ananas, maar dan in een rokerig jasje. Doet een tikkeltje aan Ledaig denken, maar zoeter. En na enkele ogenblikken verschijnt er toch iets wat richting vaaswater neigt, gelukkig zonder zover te komen. Interessante neus.

Nou, de body lijkt nergens naar. Maar qua smaak vind ik ‘m verrassend goed. Rokerig en zoet met flink wat citrus, vanille en Europees fruit. De rokerigheid wordt best groot, maar de zoetigheid domineert. Dit is gevaarlijk drinkbaar, moet ik zeggen.

De afdronk is middellang waarbij de ook en het zoete om de eer vechten. Zoet legt de duimen.

Ik hoorde links en rechts dat deze weinig balans kent, maar ik vond dat niet echt het geval. De rook en zoetigheid gaan mooi hand in hand, terwijl de eik zich rustig houd. Aangename verrassing. Maar misschien is dat omdat ik ook best tuk ben op jonge Ledaig of Caol Ila, en deze komt best aardig in de buurt.

83/100

Geproefd door Mark Dermul op 27-05-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4230

Loch Lomond 18 Year Old

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul za, september 22, 2018 07:05:50

Distilleerderij: Loch Lomond
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Loch Lomond 18 Year Old
Kleur: koper
ABV: 46%

Cointreau uit een Kartonnen Doos

In de nieuwe range van Loch Lomond – de zogenaamde Island Series – zit ook deze 18-jarige. En omdat ik de laatste tijd veel goeds las van Loch Lomond (enkele releases werden echt wel bejubeld), vond ik het de moeite deze ook eens te proberen, ook al vond ik de 18-jarige uit 2010 maar niks.

De neus is maar heel gewoontjes met verse boter, gebakken appeltjes, ontbijtgranen en iets van appelsienschil. Een heel klein beetje rook op de achtergrond, maar amper de moeite van vermelden. Na enkele ogenblikken wordt het wel wat beter en krijg ik meer citrusfruit en iets snoeperigs. Het goede nieuws is dat er ook hier geen enkele off-note te bespeuren valt.

Op smaak is hij echter flets met flink wat karton, kaarsvet en kruiden. Cointreau uit een kartonnen doos… Nee, dit is niet mijn ding. Iets van citroenvlees op nootmuskaat en kruidnagel en een bittertje van de eik. Heide?

In de afdronk krijg ik nog meer karton, maar ook iets van pruimtabak en dat heeft niets te maken met het feit dat ik net Solo gezien heb (heb je ‘m?).

Dan vond ik de nieuwe 12-jarige toch lekkerder. Deze is drinkbaar, maar absoluut niet top.

79/100

Geproefd door Mark Dermul op 27-05-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4229

Loch Lomond 12 Year Old

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul vr, september 21, 2018 07:10:21

Distilleerderij: Loch Lomond
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Loch Lomond 12 Year Old
Kleur: oud goud
ABV: 46%

Citroensap van een Plank

Loch Lomond is een fabriek. Er is niets romantisch aan deze distilleerderij. Maar sinds enkele jaren zijn er nieuwe eigenaars en die doen er alles aan om Loch Lomond van zijn kwalijke reputatie af te helpen en de whisky terug op de kaart te zetten. Een nieuwe verpakking, een nieuw verhaal, maar is het ook lekkere whisky? Deze nieuwe 12-jarige werd in 2015 gebotteld. Hij is licht geturfd (zo’n 12 tot 15 ppm) en rijpte op drie types vaten.

De neus begint best goed, op appels, peren en vanille, aangevuld met wat houtschaafsel. In tweede instantie komt er flink wat citrus opzetten. Maar absoluut geen off-notes, zoals ik die vroeger bij Loch Lomond dikwijls had. Mooi. Braaf, verre van uitdagend, maar mooi.

In de mond proef je wel onmiddellijk flink wat hout. Alsof je citroensap van een plank likt. Bakkerijkruiden houden hem pittig, maar hij krijgt toch ook snel een zuurtje. Vanille, opnieuw.

In de finish krijg ik vooral gember, eik en citroensap met een hint van verschaald bier (klinkt erger dan het is, maar toch).

Laten we dit zeker geen grootse malt gaan noemen, maar het is wel een bijzondere verbetering tegenover het spul dat ze enkel jaren geleden op de markt brachten.

80/100

Geproefd door Mark Dermul op 26-05-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4228

Mark’s Whisky Ramblings 214: Teaninich 10 Year Old 2006 Cadenheads

Mark's Whisky RamblingsGeplaatst door Mark Dermul do, september 20, 2018 06:55:02

Teaninich is een nobele onbekende. Nochtans vierde deze Highlander vorig jaar zijn 200-jarig bestaan, kreeg het een geheel nieuw stillhouse en produceert het een enorme hoeveelheid voor de blends van Diageo met Johnnie Walker als grootste klant. Officiële bottelingen zijn er amper. Wij proeven een vatting van twee bourbon hogsheads, gebotteld op drinksterkte door Cadenheads in hun Small Batch reeks.



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4227

Teaninich 33 Year Old 1983 Berry Bros & Rudd

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul wo, september 19, 2018 06:02:56

Distilleerderij: Teaninich
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Teaninich 33 Year Old 1983/2017, Berry Bros & Rudd, Cask #6739
Kleur: vol goud
ABV: 46%

Old School

Een Teaninich van 33 jaar oud? Dat kom je niet vaak tegen. Het leeuwendeel van de productie verdwijnt immers in Johnnie Walker (voornamelijk de Red Label) en is amper te vinden als single malt. Tenzij je bij de onafhankelijke bottelaars kijkt, natuurlijk. Deze Teaninich uit 1983 werd gebotteld door Berry Bros & Rudd uit Londen.

Ooh, de neus is een beetje old school, vettig met honing, iets van kalk, de vloer van een dunnage warehouse en heide. Daaronder loert een blikje perzik in siroop (geopend uiteraard, zou anders een beetje belachelijk zijn). Er zit ook een toets van hout in, maar niet eik. Ik denk eerder balsa of ceder. Erg mooie, gelaagde neus. Doet zelfs een beetje aan Clynelish denken.

Heerlijk olieachtig op de tong. Lekker zoet op perzik, maar met een verrassende druppel olijfolie er door heen. Umami, bijna. Leder, moutsuikers, opnieuw best old school met een mooie kruidige toets die geen afbreuk doet aan de zoetigheid. Erg, erg lekker.

In de lekker lange finish laat de eik eerst opnieuw van zich spreken, maar ruimt dan veld om het zoete fruit en de heide te laten weerkeren, met een snuifje bloemsuiker eroverheen. Laat je mond plots heel erg droog achter.

Hoewel het label niks verklapt, vermoed ik dat het om een sherryvat gaat. Hoe dan ook, dit is wellicht de lekkerste Teaninich die ik al aan de lippen mocht zetten. Pakweg 300 EUR, wat – gezien de kwaliteit en de leeftijd van deze single malt – eigenlijk een faire prijs is.

88/100

Geproefd door Mark Dermul op 01-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4226

Teaninich 10 Year Old 2006 Cadenheads

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul di, september 18, 2018 07:00:53

Distilleerderij: Teaninich
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Teaninich 10 Year Old 2006/2016 Small Batch, Cadenhead, 2 bourbon hogsheads, 684 bts
Kleur: witte wijn
ABV: 46%

Lente in je Glas

Teaninich is een nobele onbekende. Nochtans vierde deze Highlander vorig jaar zijn 200-jarig bestaan, kreeg het een geheel nieuw stillhouse en produceert het een enorme hoeveelheid voor de blends van Diageo met Johnnie Walker als grootste klant. Officiële bottelingen zijn er amper. Wij proeven een vatting van twee bourbon hogsheads, gebotteld op drinksterkte door Cadenheads in hun Small Batch reeks.

De neus is erg fris en fruitig: ananas, perzik, gebakken appeltjes en flink wat vanille. Hint van citroensap en zoethout. Ook iets floraal. Denk paardenbloem. Lente in je glas. Prima zonder groots te zijn.

Op smaak gaat het gewoon verder op dat lenteachtige thema. Maar hij heeft wel een beetje punch, ondanks de bescheiden sterkte. Flinke kruidigheid schemert door. Erg mooi, maar wel erg zoet tegelijkertijd.

Middellange die niks nieuws offreert, maar aangenaam wegdeemstert.

Een erg drinkbare, no frills single malt van een reusachtige fabriek. Pakweg 50 EUR.

81/100

Geproefd door Mark Dermul op 01-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4225

Niek’s 1974 Birthday Bash

EventsGeplaatst door Mark Dermul ma, september 17, 2018 06:56:49

‘Hey, Mark, ik zou voor mijn verjaardag een tasting willen geven aan vrienden en familie. Ik plan 7 flessen uit mijn geboortejaar open te trekken. Bij deze zijn jij en Sofie uitgenodigd’.

Nou, dat is wel een uitnodiging die ik niet zou afslaan. Niet alleen is Niek als meer dan twintig jaar één van mijn beste vrienden, maar bovendien zag ik het helemaal zitten om allemaal whisky, stuk voor stuk gedistilleerd in 1974, te proeven. Liquid history, noem je zoiets. Ik zag het al helemaal voor me: gezellig met het vrouwtje aan de tafel aanschuiven, niet zelf moeten presenteren, maar heerlijk genieten… Maar dat was zonder de waard gerekend.

‘Oh, ja, gij klapt dat wel aan elkaar voor mij zeker?’

Nu moet ik bekennen dat, mocht Niek het aan iemand anders gevraagd hebben, ik toch wel een beetje in mijn gat gebeten zou zijn geweest, dus deed ik het met heel veel plezier.

En plezier hebben we gehad, amai. Flink gelachen. En heerlijk spul geproefd. Een topavond, zoals u hieronder zal kunnen lezen.

Locatie was de prachtige Rolf Benz Lounge van Interieur Vanderwaerden op de vierde verdieping in de Ghelamco Arena – met zicht op het voetbalveld van AA Gent. Zeker een bezoekje waard, overigens.

Terwijl de genodigden druppelsgewijs binnenstroomden, schonk Niek een aperitiefje: 1808 Barely Legal Rum van de Illegal Tender Rum Company uit Australië, een flesje dat hij van zijn meeste recente reis had meegebracht. Deze ongerijpte rum heeft trouwens al wat mooie prijzen in de wacht gesleept. Leuke start van de avond.

Nadat iedereen geknuffeld en gekust had, kon ik – na een korte introductie door de jarige gastheer – aan de slag.

Alvorens de eerste whisky te schenken wilde ik wel eerst wat vertellen over zowel Niek als over 1974, kwestie van het thema van de avond niet uit de weg te gaan. Want 1974 was nu niet bepaald een topjaar. Immers, het was het jaar waarin enkele rampen zich hadden voltrokken: Turkish Airlines 981 stort neer, Turkse troepen bezetten Cyprus, Cycloon Tracy veegt het Australische Darwin van de kaart, ABBA wint het songfestival…

Gelukkig was het niet allemaal kommer en kwel. De Duitsers gaven de Hollanders lik op stuk in de Wereldbekerfinale, Queen brengt Niek’s favoriete nummer uit en Volkswagen lanceert de Golf als opvolger van de Kever (Willy – vader van Niek – reed in 1974 met zo’n Kever en Niek rijdt vandaag met een Golf, stel je voor… Sterker nog, Willy is van ’47 en Niek van ’74… spooky… daar bestaan complottheorieën over!). De eerste F-16 Fighting Falcon doorkruist de hemel.

Maar bovenal, in 1974 werden heel wat celebrities geboren. Denken we maar aan Joaquin Phoenix, Robbie Williams, Christian Bale, Leonardo Di Caprio en… tromgeroffel… mijn makker Niek Verniers.

Ja, Niek en ik hebben al heel wat watertjes doorzwommen. We zijn beiden verslingerd aan Star Wars en whisky – een geweldige combinatie. Zo hebben we samen al flink wat edities van FACTS achter de rug, waar we verantwoordelijk zijn voor de guest stars (en dus al flink wat avonturen met acteurs en actrices hebben beleefd – sommige niet voor publicatie vatbaar), trokken we samen al een paar keer naar Schotland en hebben we – met de hulp van zijn lieftallige eega en fotografe Ilse Everaert – een boekje geschreven over onze favoriete hobby.

Enfin, u begrijpt het al… we zijn onafscheidelijk, door dik en dun (waag het niet!). Maar na deze lyrische beschrijving van onze vriendschap vond ik het welletjes en werd het hoog tijd om aan de slag te gaan met de flessen, waarvan het goedje gedistilleerd in het jaar waarin Magda haar zoon op de wereld had gezet: 1974.

Glen Grant 5 Year Old 1974 – 40%

‘Zo maken ze hem niet meer, meneer’. Ge moogt gerust zijn. Deze ogenschijnlijk lichte en zeer toegankelijke whisky deed al snel menig wenkbrauw in appreciatie omhoog schieten. Ja, licht en toegankelijk, tuurlijk, wat had je dan gedacht. Maar heerlijk zoet en fruitig en een pak complexer dan zijn huidige tegenhanger. En na een half uurtje in het glas werd hij nog beter (toegegeven, na een uur was hij dood).

North Port – Brechin 1974/1993 – Gordon & Macphail Connoisseur’s Choice – 43%

Deze distilleerderij is al sinds 1983 gesloten en in 1990 werd er een supermarkt neergepoot. De whisky, die ondertussen langer op fles zat dan in het vat, was een specialleke. Een beetje een vuile jongen, hoewel we niet van een echte off-note konden spreken, maar het OBE loerde wel om het hoekje. Dat gezegd zijnde, vond ik ‘m verrassend fruitig en best lekker. Voor mij was het de op één na beste van de avond.

Benrinnes 1974/2008 - Gordon & Macphail Connoisseur’s Choice – 43%

We bleven nog even bij Gordon & Macphail en proefden een erg fruitige en zeer aangename Benrinnes die meer dan 3 decennia mocht slapen in de warehouses in Elgin alvorens onze smaakpapillen te verblijden. Trouwens, wist je dat Niek en Ilse de Benrinnes (een berg van 841 meter hoog) beklommen hebben en op de top zo’n drammetje hebben baasgemaakt? Zonder mij! Da’s lef hebben. Enfin, daar moeten we het tijdens de pauze maar even over hebben…

Na de pauze was het tijd voor de echte kleppers.

Macallan 23 Year Old 1974 – Hart Brothers – 43%

Hart Brothers werd opgericht in 1988. Toen ze hun tienjarig bestaan vierden – in 1998 dus – bottelden ze deze 23-jarige Macallan. Zoals te verwachten was, betrof het een zeer lekkere en erg fruitige maar toch een tikkeltje atypische whisky van deze Rolls Royce onder de Speysiders. Ik vond hem vooral erg consistent. Neus, smaak en finish lagen perfect in elkaars verlengde. Alle aanwezigen, ook Niek’s ouders en schoonouders, waren het er over eens: dit is een whisky die iedereen zal lusten.

Inchgower 36 Year Old 1974 – The Nectar of the Daily Drams – 47.3%

Nou, dit was voor mij de topper van de avond. Niet zozeer omdat het de oudste (qua rijping) van de avond was (hoewel dat natuurlijk wel het karakter van deze whisky gevormd heeft), maar omdat hij een absoluut geweldige smaaksensatie opleverde. Dit werkpaard produceert bijna uitsluitend voor de blenders, dus moet je wel uitwijken naar onafhankelijke bottelaars wil je deze malt proeven. Maar dat is meer dan de moeite waard.

Linkwood 30 Year Old 1974 – Rare Malts – 54.9%

De favoriet voor de meerderheid was deze 30-jarige Linkwood uit Diageo’s terecht volprezen Rare Malts reeks. Voor mij was het een blij weerzien. De enige whisky die ik eerder al had geproefd. En ja, dit is een geweldige topper en bovendien een whisky die een explosie van fruit vertoont als je er een paar druppeltjes water aan toevoegt, iets wat Niek liever niet doet, maar vanavond op mijn aanraden toch probeerde met een grote glimlach tot gevolg. Kijk eens aan…

Ledaig Vintage 1974 /1992 – 43%

U weet uiteraard dat Ledaig de geturfde versie van Tobermory is. Deze whisky – die wederom al langer op fles zit dan dat hij in het vat heeft doorgebracht – vertoonde op de neus echter geen spoortje rook meer. Integendeel, hij was erg fruitig en ronduit schitterend. Niemand had dat verwacht, ook Niek niet en ik al helemaal niet (want dan had ik ‘m niet achteraan op de tasting gezet). Maar een waardige afsluiter, zeker weten.

Het fijne aan deze line-up – afgezien van het feit dat het natuurlijk allemaal oude whisky is – was dat elke whisky van een erg goeie kwaliteit was. Er zat geen enkele whisky tussen die niet bekoorde. Geen enkele valse noot. 1974 mag dan misschien een rampjaar geweest zijn, whisky maken konden ze alleszins. Dat ik dit heb mogen meemaken (werken, ja!), zeg. Topavond.

Goeie whisky, goeie vrienden, goeie grappen… het zou zo maar de slogan van een goedkope blend kunnen zijn, maar het omschrijft de avond perfect.

Afsluiten deed ik met een kort (eigenlijk veel te lang) overzichtje van Niek’s whiskyreizen, waaruit duidelijk werd dat hij al meer distilleerderijen bezocht heeft – zowel in Schotland, maar ook in Japan en Australië – dan ik ooit in mijn leven zal doen (wat ik hem niet in dank afneem, ge moogt gerust zijn), wat aantoont dat Niek een kenner is (hoewel hij te bescheiden is om dit zelf toe te geven, hij noemt zichzelf gewoon liefhebber – my ass!). De enige reden waarom ik hem nog niet unfriend heb, is het feit dat hij meestal de reis begint en afsluit met Auchentoshan.

Alle gekheid op een stokje… Niek, bedankt makker. En niet alleen voor deze tasting uiteraard. You know what I mean, brother. Wij gaan nog veel herinneringen maken!

May the Malt be with you!

PS. Bedankt voor de foto’s, Rik!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4224

Bier: La Trappe Oak Aged – Batch 28

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul zo, september 16, 2018 15:47:19

Brouwerij: La Trappe
Regio: Nederland
Fles: La Trappe Oak Aged, Batch 28: Bruichladdich Port Charlotte, 375ml
Kleur: donker amber
ABV: 11%

Trappe Charlotte

De historie van de Nederlandse trappist La Trappe gaat terug tot 1881, maar de brouwerij zoals ze er nu bij staat dateert van 1989, ruim een eeuw later. In de laatste 30 jaar kwamen er heel wat nieuwe bieren bij en in 2009 zag de Oak Aged het levenslicht. Deze op eikenhouten vaten gerijpte trappist is al aan zijn 31e batch toe, maar wij proeven vandaag batch 28, omwille van de whisky link. Voor de rijping maakte La Trappe in dit geval gebruik van voormalige Port Charlotte-vaten van de Bruichladdich distilleerderij. De schuimkraag van dit amber bier is dun en betrekkelijk snel weg.

De neus is zoet zoals je van een trappist mag verwachten, maar de turf is onmiskenbaar aanwezig. Onmiddellijk na het inschenken ruik je langs de gebrande karamel meteen een gerookt element, dat – naast vanille en blanke eik – meteen opvalt en voor een belangrijk deel domineert.. Daardoor vertoont deze trappist flink wat aardse tonen en een tikkeltje drop op de neus en ik vind het absoluut geweldig. Eens je voorbij de turf geraakt, krijg je herfstfruit, hint van banaan en peperkoek. Ja, hier is best wat aan de gang.

Het leuke is dat die turf zich op smaak onmiddellijk doorzet. Ja, ik heb donker fruit, iets van chocolade en flink wat karamel, een heerlijk bittertje van het hout, maar de rokerige elementen treden meteen naar de voorgrond, waardoor deze – in tegenstelling tot vele andere ‘whiskybieren’ – echt aan whisky doet denken. Ik krijg zelfs een licht medicinale toets. Als ik mijn ogen sluit, waan ik me op een terras in Port Askaig met een Islay Ale aan de lippen.

Wel, wel, wel… een trappist die me erg kan bekoren, ondanks dat hij flink atypisch is. De vaten van Port Charlotte waren wel erg dominant, waardoor dit een écht whiskybier geworden is. What’s not to like? Hoewel ik me kan voorstellen dat het voor (trappisten)bierliefhebbers misschien net iets te veel geturfd zal zijn.

Met een dikke duim omhoog voor mijn makker Marcel uit Nederland, die me aan dit flesje hielp.

Geproefd door Mark Dermul op 01-09-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4223

Bier: Gouden Carolus Indulgence Whisky Infused

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul zo, september 16, 2018 08:01:07

Brouwerij: Het Anker
Regio: België
Fles: Gouden Carolus Indulgence, whisky infused, batch 002, 750ml
Kleur: mahonie
ABV: 11.7%

Verwennerij

Het Anker rijpt whisky op Gouden Carolus vaten, maar heel af en toe doen ze het ook wel eens andersom. Deze Gouden Carolus Indulgence – wat zoveel betekent als verwennerij – is een vatting van drie vaten Gouden Carolus Cuvée van de Keizer Blauw met een infusie van single malt uit Het Anker vaten. Hij werd in de winter van 2015 op de markt gebracht. Ik zat onlangs met goede vrienden rond de BBQ en vond dit het ideale moment om de fles te kraken.

De neus is licht zoetzuur, maar vooral donker met heerlijke toetsen van vanille en donkere chocolade, rijp donker fruit als pruimen en rozijnen en een mooie toets van het eikenhout.

Hij is vol in de mond, bijna romig, en betrekkelijk krachtig (althans voor een bier). Dezelfde toetsen als op de neus, met de nadruk op de vanille en chocolade.

Hoewel de finish niet erg lang is – hey, het is een bier, hé! – is hij zeker vermakelijk.

In 2016 ging deze nog aan de haal met de titel ‘World’s Best Spirit Flavoured Beer’ op de World Beer Awards.

Geproefd door Mark Dermul op 19-08-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4222

Likeur: Kilchoman New Spirit Bramble Liqueur

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul za, september 15, 2018 08:02:26

Distilleerderij: Kilchoman
Regio: Schotland (Islay)
Fles: Kilchoman New Spirit Bramble Liqueur
Kleur: rode wijn
ABV: 19%

Verschaalde Kriek

Ik had deze al eens eerder geproefd, maar op een festival en toen geen notities gemaakt. Toen Manny onlangs op bezoek kwam, had hij deze likeur van Kilchoman meegebracht. Nou, dan wil ik ‘m nog wel eens proberen. Het is een likeur die gestookt werd van in new make gemacereerde braambessen. Doe er nog een scheutje van de single malt en wat honing bij en je hebt de Kilchoman braamlikeur.

Ik ben geen groot liefhebber van likeur, maar wel van new make. En laat die nu duidelijk aanwezig zijn. Maar de combinatie is niet top. Zoetzuur met een vuil randje. De geturfde spirit en de zoete braambessen gaan met elkaar in de clinch in plaats van zich te verzoenen. Dit is niet bepaald een lekkere neus. Doet nog het meest denken aan een verschaald kriekbier.

Mier- en mierzoet, je tanden vallen bijna uit je bakker. Excuse my French, maar dit is gewoon niet lekker. Bagger! Echt waar, de combinatie van de bijzonder zoete vruchten en de geturfde spirit zijn geen vrienden.

Helaas is de finish middellang. Ja, dit blijft betrekkelijk lang aan je tanden plakken en dat is echt geen voordeel.

Waarom ze dit in godsnaam op de markt hebben gebracht is mij een raadsel. Dateert het uit de tijd dat Kilchoman nog geen whisky had en op deze manier geld in het laatje wilde krijgen? Wat er ook van zij, hij wordt nog steeds verkocht. De enige manier waarop je dit goedje wél tot zijn recht kan laten komen, is op een coupe vanille-ijs met rood fruit. Getest en goedgekeurd. Oef!

Geproefd door Mark Dermul op 19-08-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4221

Likeur: Sacred English Whisky Liqueur

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul vr, september 14, 2018 19:57:17

Distilleerderij: Sacred
Regio: UK
Fles: Sacred English Whisky Liqueur
Kleur: brons
ABV: 40%

Sacred Old Fashioned

Sacred, uit Highgate (Londen), is een microdistilleerderij die koude vacuümdistillatie hanteert voor het maken van haar spirits. Enkele van hun bekende spirits zijn de verschillende vermout en gin (Pink Grapefruit, Coriander, Orris, Christmas Pudding), maar minder bekend zijn hun whiskylikeuren. Er is een English Whisky Liqueur die door Ian Hart werd gemaakt door het blenden van 3-jarige Engelse single malt met sinaasschillen, staartpeper en steranijs.

Op de neus is hij mier- en mierzoet, maar dat verbaast niet, natuurlijk. De appelsien is erg dominant (lijkt wel vloeibare sinaasconfituur, met een heerlijk bittertje), terwijl de peper en anijs voor een zoet prikkeltje zorgen. Contreau in het kwadraat en met ballen aan zijn lijf.

Hij is op smaak perfect in het verlengde van de neus, maar daarbij moet wel aangestipt worden dat hij puur bijzonder stroperig is. Je kan hier – bij wijze van spreken – je lepel in rechtzetten. Een vloeibaar dessertje dat – op 40% - best aangenaam wegdrinkt.


In de eerder korte en zoete finish is het de cubeb die hem warm houdt.

Eigenlijk is dit een kant-en-klare cocktail… noem het de Engelse variant (of de Sacred-variant) op de Old Fashioned. Veel ijs, een goeie scheut van deze likeur en laat het zonnetje maar op je gezicht schijnen. Zo’n 45 EUR voor een fles van 70cl.

Geproefd door Mark Dermul op 24-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4220

Cognac: Frapin VIP XO

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul vr, september 14, 2018 07:19:18

Distilleerderij: Maison Frapin
Regio: Frankrijk
Fles: Frapin VIP XO
Kleur: brons
ABV: 40%

Elegant

We proberen vandaag de XO van Maison Frapin. De familie Frapin is al 21 (!) generaties lang aan de slag in Zuidwest Frankrijk – sinds 1270 – en heeft maar liefst 240 hectare wijngaard in bezit. De XO in deze VIP XO staat voor Exceptionally Old, wat betekent dat de cognac minstens 6 jaar rijpte. Het is een voorbeeld van 100% Grande Champagne.

Ah, ja, dit is heerlijk op de neus. Een boeketje wilde bloemen gaat hier hand in hand met donkerzoete toetsen als van gekarameliseerd fruit, mokatine, gebakken banaan (echt waar!) en mooie toetsen van de eik. Bijzonder elegant, moet ik zeggen.

Hij is zijdezacht en mierzoet op de tong. Prima verderzetting van de neus, met een snoeperig randje als van parma violets, hint van gummi bears en Dracula-tanden (waar is de tijd?). Een klein pepertje en zelfs een hint van nootmuskaat doet vermoeden dat hij op prima hout rijpte. Erg mooi.

De afdronk kan gerust lang genoemd worden, met donkerzoete toetsen tot op het sterfbed.

VIP XO: inderdaad! Deze cognac won goud op de Cognac Masters in 2016, Gold Outstanding op de International Whisky & Spirits Challenge in hetzelfe jaar en pakte ook nog eens goud op de World Cognac Awards in 2017. Ik kijk hier niet van op. Met dank aan Niek voor het sample.

Geproefd door Mark Dermul op 01-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4219

Cognac: Fins Bois Gabriel & Associés

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul do, september 13, 2018 12:22:34

Distilleerderij: Ferrand
Regio: Frankrijk
Fles: Fins Bois Gabriel & Associés
Kleur: oud goud
ABV: 40%

Groene druiven (met pit)

De streek waar cognac wordt gestookt ligt in de omgeving van – of wat had u gedacht? – de stad Cognac, waarbij de regio nog eens verder opgedeeld wordt in Grande Champagne (de beste druiven), Petite Champagne, Borderies, Fins Bois, Bons Bois en tot slot Bois Ordinaires. Deze cognac, van Château De Clam, is een Fins Bois en geproduceerd door Gabriel & Associés. Ik proefde hem jaren geleden voor het eerst en vond de fles als bij toeval ergens achteraan in de kast. Toch nog maar eens boven halen, dacht ik zo.

De neus is warmend zoet, licht floraal met een mooie aciditeit. Je ruikt een zuurtje met daarnaast zoete spekken en na enkele ogenblikken iets van ahornsiroop. Vanille is zeker waarneembaar. Zacht en elegant.

Ook op de tong is hij verrassend delicaat, maar ik moet bekennen dat ik de smaak eerder sober vind. Dat hoeft niet slecht te zijn, natuurlijk. Sober kan mooi zijn. Maar hier mis ik toch iets. Gebakken appeltjes, groene druiven (met pit) en een honingachtige toets.

De afdronk is middellang en zoet met een kruidig eindstation, wat hem nog net dat beetje warmte doet geven.

Een verrassend zachte, sobere doch elegante cognac die ik eerder – en nu vloek ik wellicht in de kerk – als aperitief zou schenken.

Geproefd door Mark Dermul op 01-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4218

Cognac: Pierre Ferrand 1840 Original Formula

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul do, september 13, 2018 07:09:33

Distilleerderij: Ferrand
Regio: Frankrijk
Fles: Pierre Ferrand 1840 Original Formula
Kleur: koper
ABV: 45%

Recreatie

Cognac wordt verkregen door het distilleren van witte wijn – net als Armagnac, dus – maar moet ook aan een aantal andere voorwaarden voldoen om zo genoemd te mogen worden. Ten eerste moeten bepaalde druivenrassen gebruikt worden, ten tweede moet er dubbel gedistilleerd worden (in een zogenaamde Alambic Charentais), ten derde wordt de spirit minstens twee en een half jaar gerijpt, ten vierde op tenminste 40% gebotteld en tot slot moet de drank uit de streek van Cognac komen. Die streek beslaat de departementen Charente en Charente-Maritime. De negen te gebruiken druivenrassen zijn Ugni Blanc (zo’n 90% van alle cognacs wordt met van deze druif gemaakt), Colombard, Folle Blanche, Jurançon Blanche, Meslier Saint-François, Montils, Select, Follignan en Sémillon. Maar genoeg theorie, laat ons meteen aan het proeven slaan. Dat doen we met deze 1840 Original Formula van het bekende Maison Ferrand. Het is een recreatie van de 19e eeuwse cognac – geblend op basis van een erg kostbare fles Pinet Castillon Cognac uit 1840, vandaar de naam.

Wow! Erg zoete, aromatische en bijzonder complexe neus op allerhande donkere vruchten, gekonfijte en gesuikerde appelsienschillen, kruisbessen, ananas, bruine suiker en nootmuskaat. Blind zou je mij kunnen doen geloven dat dit een sherrygerijpte Speysider betreft (dan heb ik het over whisky, natuurlijk). Geweldig.

Op de tong is het minder zoet dan de neus deed vermoeden, maar gaat het eerder de zoetzure kant op. Flink wat citrusfruit, maar nu ook wat tannine en witte peper. Iets wat me aan druivenpitten doet denken. Ik zal niet zeggen dat het me tegenvalt, maar na zo’n fantastische neus is dit toch even met de ogen knipperen. Hij mocht ook gerust wat meer body hebben, wat mij betreft. Desalniettemin behoorlijk complex. Ja, vanaf de tweede slok begint hij me weer te bekoren. Verre van ééndimensionaal, zoveel is zeker. Maar wel betrekkelijk streng, als u begrijpt wat ik bedoel.

Op de finish spreekt de eik nog het luidst. Hij zet je mond zelfs droog.

Old school cognac? Ik zou het niet weten. Lekker is hij in elk geval. In 2018 pakte deze nog goud op de Cognac Masters. Een fles kost pakweg 50 EUR.

Geproefd door Mark Dermul op 01-07-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4217

Bas Armagnac: Domaine de Baraillon 1985

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul wo, september 12, 2018 17:30:42

Distilleerderij: SCEA Claverie
Regio: Frankrijk
Fles: Bas Armagnac Domaine de Baraillon 1985, bottled 02/01/2018
Kleur: brons
ABV: 46%

Grafiet

Toeval of niet, enkele weken voordat Benny mij de samples van de Bas Armagnac van Gélas in de handen had gestopt, had ik bezoek van Jürgen Vromans, die u beter bekend is als de Whisky Mercenary (of Rum Mercenary – from time to time). Hij is immers de enige importeur in België van de Bas Armagnac van de kleine, familiale, maar naar mijn mening geniale producent van Bas Armagnac van het Domaine de Baraillon. Hij had wat spul mee dat ik mocht proeven. Een beetje freewheelen, zeg maar, want het was de eerste keer dat ik Bas Armagnac proefde. Maar ik was zo geïmponeerd met het drankje, dat ik meteen een fles van de Vintage 1985 bestelde. Hij werd op 2 januari van dit jaar gebotteld op 46%.

Mooie, zij het ietwat gesloten, neus op ahornsiroop, kandijsuiker, honing, witte druiven en… grafiet! Een hint van vanille en anijs met nog wat pruimen. Zacht, zoet en zalig.

Lekker mond vullend, met nu flink wat kruidigheid van het hout. Eau-de-vie van pruimen vermengd met witte porto en peperbolletjes. Gember. Zoethout. Even pikant, maar nadat de kruiden hun ding gedaan hebben, verzacht het geheel en wordt het lekker, fruitig zoet.

De afdronk is niet bijzonder lang, maar erg soepel en zijdezacht.

Deze Bas Armagnac haalde de hoogste onderscheiding op de Concours Général Européen Des Masters d’Or in Luxemburg in 2000 (wat natuurlijk een andere, jongere, botteling was). Ik ben niet verbaasd. Behoudens dan over het feit dat zo weinig mensen dit spul kennen. Ik schafte me meteen ook een fles 1973 en 1970 aan (de respectievelijke geboortejaren van Dearly Beloved en ondergetekende). Dat wordt (betaalbaar) smullen.

Geproefd door Mark Dermul op 21-06-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4216

Bas Armagnac: Gélas 25 Ans d’Age

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul wo, september 12, 2018 07:14:33

Distilleerderij: Gélas
Regio: Frankrijk
Fles: Bas Armagnac Gélas 25 Ans d’Age
Kleur: brons
ABV: 40%

Elegant

Maison Gélas bestaat al sinds 1865. Toen Guillaume Gélas, een gerenommeerd kuiper, zijn zoon Baptiste inwijdde in de kunst van het distilleren van Armagnac, richtte Baptiste het huis op, dat vandaag de dag nog steeds in handen is van dezelfde familie, met vandaag de dag de vierde generatie – in de persoon van de in 1960 geboren Philippe Gélas – aan het hoofd. Ik proef met veel goesting hun Bas Armagnac van 25 jaar oud, met dank aan Benny Vandenberghe voor het sample.

Hij lijkt sterk op de 18-jarige, maar onderscheidt zich door het feit dat de abrikozen eerder van de versuikerde variant zijn (gekonfijt), de honing donkerder en de rozijnen talrijker. Een toefje zoethout verschijnt, terwijl geroosterde noten om de hoek komen piepen. Leder met een hint van koffie en zelfs – weliswaar heel zachtjes en het is even zoeken – een streepje woodsmoke. Uitermate elegant.

Op smaak is hij erg zoet, licht pikant (denk peper, zelfs chili) en zacht drogend. Maraschino kersen, notenlikeur, abrikozen eau-de-vie. Hij is volwassener, zeg maar. Meer diepgang en meer gelaagdheid. Bij de eerste slok verrassend krachtig, maar vanaf de tweede nestelt hij zich zachtjes op je tong en wordt hij zelfs betrekkelijk subtiel. Het florale doet me in dit geval denken aan parma violets, maar dan besprenkeld met een druppeltje rancio.

Verrassend genoeg krijgt hij in de middellange finish een frisse opstoot van appelsien, wat me de wenkbrauwen – op een positief verraste manier – doet fronsen.

’t Is als een mooie, jonge vrouw. Op 18 ziet ze er fris en monter uit – het mooiste meisje van de klas – maar op 25 is het een prachtige dame geworden. Je telt hier net geen 80 EUR voor neer. Met plezier.

Geproefd door Mark Dermul op 20-06-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4215

Bas Armagnac: Gélas 18 Ans d’Age

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul di, september 11, 2018 07:11:26

Distilleerderij: Gélas
Regio: Frankrijk
Fles: Bas Armagnac Gélas 18 Ans d’Age
Kleur: brons
ABV: 40%

Abrikozen

Zoals u wellicht weet, loer ik af en toe wel eens graag over het muurtje om iets anders te proberen dan enkel whisky. Maar Bas-Armagnac had ik tot voor kort nog niet eerder geproefd. Daar wil ik graag verandering in brengen. Maar eerst misschien even zeggen wat het precies is… Armagnac is de oudste brandewijn uit het zuidwesten van Frankrijk (Gascogne). Hij wordt gemaakt door witte wijn te distilleren in een zogenaamde Armagnac-still (continue distillatie) en dan te rijpen op eikenhouten vaten. De regio wordt – vergelijkbaar met cognac – verdeeld in drie zogenaamde sub-appelations, zijnde Bas-Armagnac, Ténarèze en Haut-Armagnac. Vandaag proef ik een 18-jarige Bas-Armagnac van Gélas, courtesy of Benny Vandenberghe.

De neus is zacht en zoet, met flink wat abrikozen. Er zitten ook enkele florale toetsen in, maar mooi geïntegreerd, waardoor het geheel mooi blijft geuren. Indrukwekkend zacht, dat wel. Karamel en honing. Hint van chocolade en misschien zelfs een beetje tabak. int van chocolade en misschien zelfs een beetje Wordt na enkele ogenblikken een klein tikkeltje snoeperig als van gummi bears. Volledig verstoken van enige kruidigheid. Dit is fluweelzacht, aromatisch en aangenaam.

De body is mond vullend, doch licht. Naast een flinke zoetheid, krijg ik nu toch ook een mooie kruidigheid van het hout. Gember, zoethout en een pepertje. Maar het zoete domineert. Wederom abrikozen, maar nu aangevuld met een hint van appels, citroen en misschien zelfs iets van grapefruit. Maar lekker!

Middellange finish die – nadat de kruiden langzaam uitgedoofd zijn – je mond nog lang zoet houdt.

Gevaarlijk drinkbaar. En ik kan me voorstellen dat whiskyliefhebbers hier echt wel van kunnen genieten. Ik alleszins. Merci, Benny, dit was een heuse ontdekking! Pakweg 50 EUR.

Geproefd door Mark Dermul op 20-06-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4214

Jenever: Filliers Vintage 1992

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul ma, september 10, 2018 17:31:11

Distilleerderij: Filliers
Regio: België
Fles: Filliers Graanjenever 1992 (2nd Edition)
Kleur: goud
ABV: 43%

Speyside Jenever

De Vintage 1992 is een limited edition van Filliers. Immers, deze moutwijn lagerde meer dan 2 decennia op houten vaten. Hoe vaak kom je dat tegen? Deze moutwijn heeft een hoog aandeel in zowel rogge als mout, wat voor een unieke smaak zorgt.

De neus is erg aromatisch en doet me denken aan marsepein, gebakken appeltjes, fudge, geroosterde noten en parma violets (purperen snoepjes). Best kruidig op oregano en tijm. De rogge in de mix is onmiskenbaar. Eucalyptus met een toets van vernis. Intrigerend!

Hij is heerlijk romig en best pikant. De parma violets zijn nu nog meer geprononceerd, wat hem een snoeperig kantje geeft. Maar de rogge zorgt tevens voor een grootste kruidigheid. En de jeneverbes is ook erg duidelijk. Dit houdt het midden tussen een malt whisky en gin… Heerlijk!

In de afdronk, die zonder meer lang genoemd kan worden, krijg ik nog meer kruidigheid (nootmuskaat komt sterk opzetten) en iets van overrijpe banaan.

Wat een zalige jenever, zeg! Zet dit blind op tafel en je zou zweren dat het een Speysider betreft. Merci, Benny. Wat een ervaring!

Geproefd door Mark Dermul op 27-05-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4213

Jenever: Filliers 15 jaar oud

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul ma, september 10, 2018 07:12:45

Distilleerderij: Filliers
Regio: België
Fles: Filliers Graanjenever 15 jaar oud
Kleur: brons
ABV: 38.6%

Aardbeien

‘Hey, Mark, zie je het zitten om eens een jenever of twee te proeven?’ Aan het woord is mijn whiskygabber Benny die me eerder al blij verraste met wijn en ander vloeibaar lekkers. Tja, geeft een koe melk? Kom maar op. En dat deed hij – met twee samples jenever van Filliers. Jenever is eigenlijk een moutwijn waaraan extracten van de jeneverbes worden toegevoegd. Moutwijn, korenwijn, één pot nat. Of toch niet? Belegen jenever of gelagerde jenever (peket in het zuiden van ons Belgenlandje) is dan weer gerijpt op houten vaten. Zoals deze 15-jarige van Filliers.

Op de neus krijg ik in eerste instantie flink wat rogge. Dat wordt aangevuld met aardbeien en flink wat zwarte pepers. Dit is krachtig, hoor! Het graan is onmiskenbaar op de neus. Blind zou ik dit makkelijk met een Amerikaanse Rye kunnen verwarren.

Hij is verrassend zacht op de tong. Ja, kruiden tekenen present, maar dit is vooral snoeperig zoet op cuberdons, donkere chocolade met rozijnen en appelsienschillen. Er zit ook een lichte toets van munt in, waar ik wel erg van hou. Gevaarlijk drinkbaar.

De afdronk is verrassend fris op munt en chocolade.

Lekker, hoor! Ik voel de neiging opkomen om deze als mol in een blind tasting te steken. Wedden dat de proevers hem voor een whisk(e)y aanzien? Pakweg 40 EUR en elke cent waard. Dankjewel, Benny!

Geproefd door Mark Dermul op 27-05-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4212

Vega 40 Year Old 1977 North Star Spirits

Tasting NotesGeplaatst door Mark Dermul zo, september 09, 2018 20:56:44

Bottelaar: North Star Spirits
Regio: Schotland
Fles: Vega 40 Year Old 1977/2018, Blended Malt, North Star Spirits, 400 bts
Kleur: brons
ABV: 43.1%

Cola Vega

Herinnert u zich de Vega 23 Year Old 1993 nog? Die was absoluut geweldig, naar mijn onbescheiden mening. En enkele maanden geleden kwam de tweede Vega uit, maar nu hebben alle componenten – stuk voor stuk Speyside malts – maar liefst 40 jaar gerijpt! Ze werden immers allemaal gestookt in 1977 – het jaar waarin Star Wars op het witte doek belanden (om maar iets te noemen).

OMG, wat een zalige neus. Allerhande rode en donkere vruchten in een stoofpotje, overgoten met een sausje van cassissiroop en besprenkeld met… cola zero! Doe daar nog een klein beetje kruiden van het hout bij, alsook sigarenkistje en stoffige boeken. Amandelen en rozijnen, lampolie en vers ingevet leder. Na 40 jaar op vat vertoont deze verrassend weinig hout, moet ik zeggen. Hij is erg smeuïg, rond, zoet en bijzonder aromatisch.

Een engeltje plast op mijn tong! Olieachtig en licht gekruid, verovert deze whisky je smaakpapillen met zijn zachte toetsen van walnoten, chocoladecake, pruimen, rode bessen, krieken, pruimtabak en ahornsiroop. Hij wordt zelfs mierzoet, maar het stoort niet in het minst, integendeel. Qua kruiden denk ik vooral aan kruidnagel en wat gekonfijte gember. Een frisse toets van munt en het ontbreken van zware toetsen van het hout (wat je zou verwachten na 4 decennia) zorgen dat hij zijn leeftijd kan loochenen. Erg gebalanceerd!

In de finish krijg ik nog een verrassende toets van pompelmoes, lichtjes bitter. De afdronk blijft alvast lekker lang hangen.

Geweldige whisky! Ondertussen al lang uitverkocht, natuurlijk. En op de tweedehandsmarkt betaal je al gauw 300 EUR, wat meer dan het dubbele is van de originele – belachelijk goedkope – prijs. Oh, ja, er is ondertussen ook een Vega 41 Year Old 1976, maar daar kon ik geen fles (noch sample) van te pakken krijgen.

89/100

Geproefd door Mark Dermul op 31-08-2018
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4211
Volgende »